Μπάγερν Μονάχου: Οι “galacticos” της Bundesliga

Τη φετινή σεζόν, το (πάντα) πρώτο φαβορί για την κατάκτηση της Bundesliga και νταμπλούχος τις προηγούμενες δύο χρονιές τερμάτισε μόλις στην τέταρτη θέση. Η Μπάγερν Μονάχου διένυσε μία από τις χειρότερες περιόδους και τέθηκε από νωρίς μακριά από τους στόχους της. Η ” ομάδα για τα επόμενα δύο-τρία χρόνια”, όπως δήλωσε τον Αύγουστο του 2006 ο γενικός διευθυντής Ούλι Χένες, “χρειάζεται να ξαναχτίσει το ρόστερ άμεσα”, σύμφωνα με δηλώσεις του ίδιου τον Μάιο του 2007.

Η προαναγγελία των μεταγραφών ήταν εντυπωσιακή. Για μία ομάδα με τις μεγαλύτερες οικονομικές δυνατότητες στη Γερμανία, αλλά δίχως διάθεση να “χτυπήσει” αντιπάλους από το εξωτερικό στο μεταγραφικό “παζάρι”, αφού βολευόταν με την εντός των τειχών κυριαρχία της, οι εξαγγελίες δαπάνης πολλών εκατομμυρίων ευρώ φάνταζαν εξωπραγματικές.

Η πράξη, μέχρι στιγμής, φέρνει στην “Αλιάντζ Αρένα” οκτώ νέους παίκτες, αδειάζει τα ταμεία από 69 εκατομμύρια ευρώ και φυσικά δημιουργεί ένα σύνολο που δεν είναι υπερβολή να χαρακτηριστεί… “galacticos”. Μίροσλαβ Κλόζε, Φρανκ Ριμπερί, Λούκα Τόνι και Ζε Ρομπέρτο αποτελούν τις τέσσερις σημαντικότερες κινήσεις των Βαυαρών, οι οποίοι τη νέα σεζόν έχουν θέσει ως στόχο να πραγματοποιήσουν το τρεμπλ: πρωτάθλημα, κύπελλο και κύπελλο ΟΥΕΦΑ, όπου δίχως άλλο είναι το πρώτο φαβορί…

Το πάθημα…

Το καλοκαίρι του 2006, η Μπάγερν Μονάχου δέχθηκε μεταγραφική “σφαλιάρα” από τη Βέρντερ Βρέμης και δεν κατάφερε να αποκτήσει από τότε τον Μίροσλαβ Κλόζε. Είχε ήδη εντάξει, όμως, στο δυναμικό της τον παρτενέρ του στην εθνική Γερμανίας, τον 21χρονο Λούκας Ποντόλσκι. Ο νεαρός επιθετικός έγινε συμπαίκτης με τον Ρόι Μακάι που είχε διανύσει μία εξαιρετική χρονιά, με τον πάντα ουσιαστικό Κλαούντιο Πιζάρο, με τον Ρόκε Σάντα Κρουζ που κάποια στιγμή έπρεπε να δικαιώσει την πίστη των Βαυαρών σε αυτόν, με τον φέρελπι Πάολο Γκερέρο και με τον Χούλιο ντος Σάντος, ο οποίος αγωνιζόταν τόσο στο κέντρο όσο και στην επίθεση.

Οπως ήταν φυσικό, ο συναγωνισμός τεράστιος. Γκερέρο και ντος Σάντος έφυγαν, ο Σάντα Κρουζ γρήγορα έχασε τις ευκαιρίες που πήρε κι έτσι Μακάι, Ποντόλσκι και Πιζάρο πήραν τα ηνία στην κούρσα. Ο τελευταίος, όμως, πίεζε για την ανανέωση του συμβολαίου του, δεν τα έβρισκε με την ομάδα και προχώρησε σε “καυστικές” δηλώσεις, με αποτέλεσμα να πέσει σε δυσμένεια. Εξάλλου, το πείραμα του Φέλιξ Μάγκατ με τρεις επιθετικούς (4-1-2-3) ουδόλως έπιασε κι έτσι Ποντόλσκι και Μακάι συνέθεσαν το βασικό επιθετικό δίδυμο στο 4-1-3-2 που προτιμήθηκε από τον Νοέμβριο και έπειτα.

Αμφότεροι, όμως, είχαν περιέλθει σε περίοδο επιθετικής “αφλογιστίας”. Ο Ποντόλσκι, μάλιστα, πέτυχε το πρώτο του γκολ μόλις στην έβδομη αγωνιστική, τραυματίστηκε κι έμεινε εκτός για δύο μήνες, ενώ ότανεπέστρεψε, έμεινε για επτά αγώνες δίχως γκολ. Ο Πιζάρο ανέκτησε έδαφος, έσωσε αρκετές φορές τη Μπάγερν, ωστόσο ήταν ολοφάνερο ότι το καλοκαίρι έπρεπε να γίνουν σημαντικές τομές.

… και το μάθημα

Ο κάτοχος του “Χρυσού Παπουτσιού” για το 2006, Λούκα Τόνι, αναζητούσε μία μεγαλύτερη πρόκληση από τη Φιορεντίνα. Την περσινή σεζόν δεν κατάφερε να πάρει τη μεταγραφή που ζητούσε, ωστόσο φέτος οι “βιόλα” δεν του έφεραν αντίσταση. Η Μπάγερν Μονάχου ενδιαφέρθηκε πιο “ζεστά” από κάθε άλλο “μνηστήρα” και με 11 εκατομμύρια ευρώ, τον έκανε δικό της.

Δεν σταμάτησε εκεί. Με τον Πιζάρο να μένει εκτός συμβολαίου και να αποχωρεί και με τους Μακάι και Ποντόλσκι να έχουν πραγματοποιήσει άσχημη σεζόν, χρειαζόταν ακόμα ένα στήριγμα στην επίθεση. Αυτό δεν ήταν άλλο από τον κάτοχο του “Χρυσού Παπουτσιού” του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006, τον Μίροσλαβ Κλόζε. Ο διεθνής Γερμανός έμενε ελεύθερος από τη Βέρντερ το καλοκαίρι του 2008 και με αυτό το δεδομένο, η Μπάγερν πίεζε για την μεταγραφή του από τώρα, ώστε η Βέρντερ να έχει έστω και μικρό οικονομικό όφελος.

” Ο Κλόζε θα είναι από το 2008 παίκτης της Μπάγερν Μονάχου”, δήλωνε όπου στεκόταν και όπου βρισκόταν ο Χένες, θέλοντας να δείξει τις διαθέσεις των Βαυαρών. Η Βέρντερ, αφού το καλοσκέφτηκε και δήλωσε μέσω παραγόντων της για τα μάτια του κόσμου ότι δεν συζητά για παραχώρηση του παίκτη με λιγότερα από 15 εκατομμύρια ευρώ, τον έδωσε με 12 εκατομμύρια ευρώ και… ησύχασε.

Χρονικά, ο πρώτος επιθετικός που αποκτήθηκε από την Μπάγερν ήταν μικρότερου βεληνεκούς. Ο Γιαν Σλάουντραφ, ο ταλαντούχος ποδοσφαιριστής της Ααχεν, ο οποίος άρχισε την καριέρα του ως μέσος στη Γκλάντμπαχ, συμφώνησε με τους Βαυαρούς από τη διακοπή του χειμώνα. Η Αλεμάνια τον παραχώρησε έναντι 1,2 εκατομμυρίων ευρώ τον 23χρονο επιθετικό, ο οποίος είχε γίνει ήδη διεθνής.

Επί…κεντρο εξελίξεων

Η επίθεση δεν ήταν ο μοναδικός τομέας όπου επήλθαν σημαντικές μεταβολές. Εξάλλου, την ώθηση και το… μάννα για την έναρξη των μεταγραφών “χτυπημάτων” την έδωσε ο Οουεν Χάργκριβς, ο οποίος έπεισε τελικώς την Μπάγερν να τον παραχωρήσει στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, έναντι φυσικά 25 εκατομμυρίων ευρώ.

Ο βασικός (και μοναδικός βάσει συστήματος) αμυντικός μέσος της Μπάγερν αποχώρησε κι έτσι αναζητήθηκε αντικαταστάτης του. Υπό άλλες συνθήκες, ο ντε Μικέλις, ο Οτλ ή ο φαν Μπόμελ εάν οπισθοχωρούσε, θα μπορούσαν να καλύψουν το κενό. Οι Βαυαροί, όμως, έψαχναν για κάτι άλλο. Και το βρήκαν στο πρόσωπο του αμυντικού μέσου της Βραζιλίας στο Μουντιάλ του 2006. Ενός ποδοσφαιριστή που έχει καθιερωθεί στη θέση του αριστερού μέσου, αλλά που ο χρόνος τον έφερε πιο κοντά στον άξονα. Ο λόγος για τον Ζε Ρομπέρτο, ο οποίος μετά από μία εξαιρετική χρονιά ως “δεκάρι” στη Σάντος, αποφάσισε να… απαρνηθεί τη “σελεσάο” (όρος απαράβατος των Βαυαρών) και να επιστρέψει στο Μόναχο.

Είχε προηγηθεί, πάντως, μία άλλη σπουδαία μεταγραφή. Η πιο ακριβή των τελευταίων ετών για την ομάδα. Ο Φρανκ Ριμπερί, ο Γάλλος διεθνής που επιθυμούσε διακαώς να γνωρίσει από κοντά και κάποιο άλλο εξελιγμένο πρωτάθλημα, αποχώρησε από την Μαρσέιγ μετά από… κόπους ενός έτους και εντάχθηκε στους Βαυαρούς έναντι 25 εκατομμυρίων ευρώ. Η μεταγραφή του Ριμπερί ήταν επιβεβλημένη, αφού καλύπτει το κενό που άφησε στα δεξιά ο Χασάν Σαλιχάμιντζιτς, μετά από οκτώ χρόνια καριέρας στη Μπάγερν.

Η ενίσχυση δεν σταμάτησε εκεί. Η… εθισμένη στους Λατίνους Μπάγερν απέκτησε τον Χοσέ Ερνέστο Σόσα από την Εστουδιάντες για δέκα εκατομμύρια ευρώ, έναν μέσο που η… καρτέλα του αναφέρει ότι παίζει ως δεξί χαφ, ωστόσο μπορεί να ανταπεξέρθει τόσο στα αριστερά, όσο και πίσω από τους επιθετικούς. Ο 22χρονος διεθνής δεν είναι η μοναδική μεταγραφή “πασπαρτού”. Ο Χαμίτ Αλτιντοπ, ο οποίος έμενε ελεύθερος από την Σάλκε, “έκλεισε” στην Μπάγερν πολύ πριν ολοκληρωθεί η χρονιά και θα αγωνίζεται ως δεξί μπακ, ως δεξιός μέσος ή ως κεντρικός μέσος, αναλόγως τις ανάγκες.

Της αμύνης τα παιδιά…

Το βασικό πρόβλημα της περσινής χρονιάς, όπως αποδεικνύουν εμφατικά οι αριθμοί, ήταν η άμυνα. Η Μπάγερν Μονάχου δέχθηκε σαράντα τέρματα, τέσσερα λιγότερα από την ουραγό Γκλάντμπαχ. Από τη στιγμή, μάλιστα, που δεν είχε την εξαιρετική επίθεση της Βέρντερ (η οποία επίσης δέχθηκε σαράντα τέρματα, αλλά πέτυχε… 76), ήταν προφανές ότι η πορεία της θα ήταν κατώτερη του αναμενομένου.

Λούσιο και Ντάνιελ βαν Μπούιτεν, όπως δηλώνουν και οι ίδιοι, δεν κατάφεραν ένα χρόνο να… συνεννοηθούν, ενώ ο Βαλεριέν Ισμαέλ ήταν τραυματίας και έχασε τη σεζόν. Ο Ολιβερ Καν στα 38 του έκανε το ένα λάθος πίσω από το άλλο κι έτσι μοναδική αξιόπιστη λύση ήταν τα… μπακ. Ο Φίλιπ Λαμ στα αριστερά και ο Βίλι Σανιόλ στα δεξιά έκαναν ό,τι μπορούσαν, ωστόσο δεν ήταν αρκετό.

Με βλέμμα στο μέλλον, εκτός του Χαμίτ Αλτιντοπ, η Μπάγερν έκλεισε από νωρίς τον 21χρονο ταλαντούχο αριστερό μπακ της Γκλάντμπαχ, Μαρσέλ Γιάνσεν (δέκα εκατομμύρια ευρώ). Από στόπερ, όμως, τίποτα…

Το… συμμάζεμα

Με οκτώ προσθήκες στο ήδη υπάρχον ρόστερ, τα πράγματα είναι δύσκολα για τον Οτμαρ Χίτσφελντ. Ο τεχνικός της Μπάγερν θα πρέπει να κάνει… αλχημείες ώστε να μην στεναχωρήσει κανέναν, ή να τους… αποδεσμεύσει από τώρα. Κάτι τέτοιο σκέφτεται να κάνει με τον Ρόι Μακάι, ο οποίος έχει τονίσει ρητά ότι εάν αποχωρήσει θα το κάνει μόνο για την Ισπανία ή την Ολλανδία. Ο 32χρονος επιθετικός, ο πιο αποτελεσματικός φορ της ομάδας μετά τον Γκερντ Μίλερ, αφού σε 127 ματς έχει πετύχει 78 τέρματα, θα σκεφτεί προσεκτικά το μέλλον του μετά από τέσσερα χρόνια, αφού θεωρείται δύσκολο να “κλέψει” τη θέση από τους Κλόζε και Τόνι που θα βρεθούν στην κορυφή.

Ο Ποντόλσκι, από την πλευρά του, μαζί με τον Σλάουντραφ, θα περιμένουν να αδράξουν τις όποιες ευκαιρίες τους δοθούν, αφού έχουν το μέλλον στο πλευρό τους. Κλόζε και Τόνι έχουν πατήσει τα 29 και ίσως δεν καταφέρουν να ανταπεξέρθουν στις απαιτήσεις για πολύ ακόμα.

Ο Ριμπερί δύσκολα θα έχει αντίπαλο στα δεξιά (εξάλλου αποτελεί και αρκετά ακριβή μεταγραφή και πρέπει να αποδείξει ότι αξίζει τα χρήματά του), ενώ ο Μπάστιαν Σβάινσταϊγκερ, παρά τη μέτρια χρονιά που είχε πέρυσι, θα παραμείνει στα αριστερά της μεσαίας γραμμής, ώστε να κερδίσει το προσωπικό του στοίχημα που είναι να γίνει νέος ηγέτης της ομάδας. Σε αυτό συμβάλει και το γεγονός ότι θα είναι ένας από τους ελάχιστους Γερμανούς που θα “βλέπει” ενδεκάδα.

Στο κέντρο τα πράγματα είναι μπερδεμένα. Ο Μαρκ φαν Μπόμελ μέχρι στιγμής ήταν ο πιο κοντινός στους επιθετικούς μέσος στον άξονα, ωστόσο τώρα υπάρχει και ο Ζε Ρομπέρτο. Εάν ο Χίτσφελντ προτιμήσει ο Βραζιλιάνος να κάνει αυτό που έκανε και στη Σάντος και να μην χρειαστεί να τρέχει πολύ (αφού είναι και 34 ετών πλέον), τότε θα κάνει ανακατάταξη στους δύο παίκτες του, φέρνοντας τον Ολλανδό σε θέση “καθαρού” αμυντικού χαφ και τον Βραζιλιάνο σε θέση “δεκαριού”, ώστε να τροφοδοτεί τους δύο επιθετικούς “περιοχής” της ομάδας. Ρόλο μπαλαντέρ θα έχει ο Σόσα (αλλά όχι βασικό), ενώ Ντεμικέλις, Οτλ και Αλτιντοπ θα είναι οι επιλαχόντες για τις αλλαγές.

Στην άμυνα, το κεντρικό αμυντικό δίδυμο θα δεχθεί πιέσεις από τον Ισμαέλ που αποθεραπεύτηκε και όλα θα κριθούν στα φιλικά της προετοιμασίας. Αριστερά ο Λαμ νιώθει (και είναι) ακλόνητος, ενώ στα αριστερά ο Σανιόλ αναμένεται να έχει θέση βασικού για ακόμα μία σεζόν. Ο Γιάνσεν, βέβαια, θα προσπαθήσει να βρει θέση στην ενδεκάδα, ωστόσο αυτό μοιάζει πιο πιθανό για τη νέα σεζόν.

Οσο για το τέρμα, ο Ολιβερ Καν είχε δηλώσει πριν το τέλος της σεζόν ότι θα είναι ο βασικός τερματοφύλακας, αφήνοντας στα κρύα του λουτρού τον Μίκαελ Ρένσινγκ. Παρ’ όλα αυτά, εάν αρχίσει τη σεζόν με εμφανίσεις όπως οι περσινές, τότε η διαδοχή του από τον 22χρονο συμπατριώτη του δεν φαντάζει τόσο μακρινή…