Dabizas rules

Όσο περνούσε η ώρα όμως και οι συνεντευξιαζόμενοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλον, ενώπιόν τους, η ελπίδα τους εγκατέλειψε και το άγχος ξαναφώλιασε στο μυαλό τους. Διαπίστωναν με τρόμο ότι το μόνο που άλλαζε κάθε τόσο ήταν η φωνή που έφτανε στα αυτιά τους! Τα λόγια απλώς ανακυκλώνονταν και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερο πλούτο λέξεων και χρήση συνωνύμων.

” Η παρουσία μας στον τελικό είναι η επιβράβευση της προσπάθειάς μας όλη τη χρονιά“, ” πρέπει να παρουσιαστούμε πεινασμένοι στο γήπεδο” (εδώ κάποιοι λοξοδρόμησαν και αντί για πείνα μίλησαν για δίψα…), ” αν σκεφτούμε πως ήμασταν στη αρχή της χρονιάς και πού φτάσαμε, δεν μπορούμε παρά να είμαστε ευχαριστημένοι αλλά και αποφασισμένοι να μην μείνουμε στις εντυπώσεις” και άλλα, ήταν τα λόγια που αποθηκεύονταν στις κάρτες μνήμης, με την ” επιβράβευση” να καταγράφει ποσοστά άνω το 70%, το ” πεινασμένοι” κοντά στο 60 και το ” διψασμένοι” το υπόλοιπο 40% και η αναφορά στο ” πού ήμασταν και πού είμαστε” να συγκεντρώνει απόλυτη πλειοψηφία.

Αυτοί που ξέρουν, περιγράφουν το φαινόμενο με δύο λέξεις ” Dabizas rules“. Και δεν εννοούν φυσικά ότι υπαγορεύει στους ποδοσφαιριστές τις δηλώσεις που θα κάνουν πριν ή μετά τα παιχνίδια. Σε ελεύθερη μετάφραση αποτελείται και πάλι από δύο λέξεις ” πλύση εγκεφάλου“. Δεν είναι απλά καθημερινή, αλλά κι ενδελεχής η επαφή του με τους ποδοσφαιριστές, είτε σε τετ α τετ, είτε με όλη την ομάδα, ώστε τα λόγια του χτυπούν κατευθείαν υποσυνείδητο.

Αν δεν υπήρχε και αυτό το πολυεργαλείο διερμηνείας, ο Μιγκέλ, να μεταχειριστεί και 1-2 συνώνυμα στη μετάφραση, η media day θα είχε στεφθεί με απόλυτη αποτυχία, αν και κατά γενική παραδοχή μίλησαν ως και οι… μουγγοί!

Δεν είναι λοιπόν και τόσο παράξενο τελικά, το γεγονός ότι εμφανίζονται ως ένα. Σκέφτονται, εκφράζονται και λειτουργούν το ίδιο, σπαταλώντας πολλές ώρες καθημερινά, εντός κι εκτός “Γεώργιος Καλαφάτης”, μαζί. Δεν αποτελεί απαραίτητα μυστικό επιτυχίας, αλλά σίγουρα είναι ισχυρό αντίδοτο για την αποτυχία. Και κάποιος που δεν μπορεί να αποτύχει, αργά ή γρήγορα θα επιτύχει κιόλας.