Δάκρυα και καρδιοχτύπια…

Πριν από εβδομήντα και κάτι χρόνια, όταν ανέλαβε πρωθυπουργικά καθήκοντα κάτι ανάλογο είχε πει και ο Τσόρτσιλ. “Δεν έχω τίποτε να σας προσφέρω εκτός από αίμα, μόχθο, δάκρυα και ιδρώτα”. Και κέρδισε τον πόλεμο. Ο Χιμένεθ δεν υπόσχεται κάτι διαφορετικό, φρόντισε από το βράδυ της Κυριακής μετά την ψυχοβγαλτική νίκη επί του Εργοτέλη να στείλει το μήνυμα στους φίλους της ομάδας. Να συνηθίσουν, να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι η ΑΕΚ όλα τα ματς εφέτος θα τα κερδίζει φτύνοντας αίμα. Ο Αδαμίδης τον Ιούνιο στα Τρίκαλα το είχε πει ανάποδα (“θα φτύνουν αίμα για να μας κερδίζουν οι αντίπαλοι”) αλλά δεν έχει σημασία, το νόημα δεν αλλάζει.

Κατά τον Χιμένεθ, ο κόσμος της ΑΕΚ που εφέτος δεν αγόρασε διαρκείας (πρωτίστως εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, κοινώς αφραγκίας και ας τραγουδούσε τον Μάιο ο Κασνακίδης τα δικά του για 50.000 μέλη σαπόρτερς) θα πρέπει σε κάθε ματς να υποφέρει, όσο υπέφερε για παράδειγμα (σ’ ακόμη ένα ματς) την Κυριακή η άμυνα – παιδική χαρά της ομάδας. Παιδικά χαρά, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Διότι δεν νομίζω πως θα βρούμε πολλές ομάδες στην Ευρώπη που να κατεβαίνουν στο κέντρο της άμυνας (άκρως νευραλγικές οι θέσεις) μ’ έναν 20χρονο κι έναν 22χρονο, δηλαδή χωρίς να διαθέτει κανείς από τους δυο παραστάσεις και εμπειρία.

Με απλά λόγια ο Χιμένεθ θέλει να πει ότι θα μας λανσάρει μια ομάδα του “βάλαμε ένα γκολ, να το κρατήσουμε και φύγαμε για το επόμενο”. Κι αν το βάλει το γκολ, ας πάει στα κομμάτια. Ας παραβλέψουμε και το το γεγονός ότι απέναντι από το τέρμα της ΑΕΚ θα βρεθούν στη συνέχεια και λιγότερο χασογκόληδες παίκτες από τον Μπούντιμιρ. Τι γίνεται όμως αν δεν μπει το γκολ; Ποιος θα βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά; Δεν είναι μεγάλο το δείγμα, τέσσερα τα επίσημα παιχνίδια. Δυο με την Τυφλίδα, Βρυξέλλες και Εργοτέλης. Τέσσερα ματς στα οποία δεν πέτυχε γκολ ο κατ’ εξοχήν σέντερ φορ της ομάδας (Μπέλεκ) ή οι δυο κατά συνθήκη σέντερ φορ, με την έννοια ότι μπορούν να κινηθούν στην κορυφή της επίθεσης (Λυμπερόπουλος και Γκούντγιονσεν). Το είχα γράψει και τον Αύγουστο όταν είδα για πρώτη φορά την εφετινή ΑΕΚ. Το μείζον πρόβλημα τούτης της ομάδας την τρέχουσα σεζόν θα είναι η έλλειψη ενός ικανού στράικερ – γκολτζή. Καλός, χρυσός και φιλότιμος, αλλά το γκολ δεν το ‘χει ο Μπέλεκ – αλήθεια, τον είδε κανείς από την ΑΕΚ να παίζει στην ομάδα νέων της Ουντινέζε ή στηρίχθηκαν στην εικόνα που είχαν από τον Μπέλεκ της Κομοτηνής;

Έτσι όπως είναι δομημένη η ΑΕΚ, με χτυπητές αδυναμίες και ελλείψεις σχεδόν παντού, θα είναι τεράστια επιτυχία του Χιμένεθ να καταφέρει να την κάνει “ομάδα του 1-0”. Για θέαμα ούτε λόγος να γίνεται, δεν είναι και άμεση προτεραιότητα του Ισπανού που προ διετίας (και σύμφωνα με τα γραφόμενα συναδέλφων – εξπέρ περί του ισπανικού ποδοσφαίρου) μετέτρεψε μια φύση επιθετική ομάδα όπως ήταν η Σεβίλη, σε αποκρουστική και ομάδα του 1-0. Θα είναι τεράστια επιτυχία, διότι από τη στιγμή που δεν χτίζει την ΑΕΚ της επόμενης τετραετίας, τουλάχιστον ας φτιάξει μια ομάδα που θα παίρνει αποτελέσματα. Πως; Ας είναι και με αίμα, ιδρώτα και δάκρυα όπως είπε ο ίδιος. Και με καρδιοχτύπια για τον κόσμο να προσθέσω.

Στα επιμέρους του κυριακάτικου αγώνα. Ο Κωνσταντόπουλος για τον οποίο έκανε κάνα μήνα παζάρια με τον Λυράκη ο Αδαμίδης και ο οποίος προοριζόταν για διάδοχος του Σάχα θα αργήσει να κάτσει κάτω από τα δοκάρια. Τόσο ωραίο σχεδιασμό έκαναν οι φωστήρες των Σπάτων το καλοκαίρι! Πήραν για βασικό τερματοφύλακα κάποιον που από τον πρώτο κιόλας μήνα αποδείχτηκε ανεπαρκής σε σχέση με τον αναπληρωματικό (Αραμπατζής) των τελευταίων ετών! Εν πάση περιπτώσει, ο Αραμπατζής μπήκε δυναμικά, αυτός έσωσε εχθές την παρτίδα, αυτός θα παίζει στη συνέχεια. Με τα λάθη του και τις αποκρούσεις του, στήριξη χρειάζεται. Και εμπιστοσύνη. Δεν θα είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος τερματοφύλακας στον κόσμο που ξεκινά την καριέρα του ουσιαστικά στα 26. Τόσο ήταν και ο Νικοπολίδης όταν διαδέχτηκε τον Βάντζικ και έκανε την καριέρα που έκανε.

Για την άμυνα, κατέθεσα πιο πάνω την άποψη μου. Ένας Σανκαρέ δεν θα της έπεφτε άσχημα της ΑΕΚ, σιγά τα χρήματα που θα επιβαρύνει το μπάτζετ. Ήθελα να ‘ξερα, όταν σχεδίαζαν την άμυνα τι είχαν στο μυαλό τους. Μ’ ένα σέντερ μπακ, τον καλύτερο, πιο πεπειραμένο και αξιόπιστο (Δέλλας) στα 35. Οι αμέσως επόμενοι, στα 22 (Κάλα) και 20 (Μανωλάς). Τέταρτος ο -δεν-υπάρχει-στον-ποδοσφαιρικό-χάρτη-Χέλγκασον. Και πέμπτος (που εσχάτως ξεπέρασε τον Χέλγκασον και έγινε τέταρτος) ο 18χρονος Μπουγαΐδης. Τουλάχιστον όταν θα λείπει ο Δέλλας, ας ανοίξουν και επίσημα μια παιδική χαρά.

Για τον Μάκο που άκουσε τα μύρια όσα την πρώτη χρονιά, θα επαναλάβω κάτι που είχα γράψει και πέρσι. Θα του κάνει πολύ μεγάλο καλό (στον ίδιο και επί της ουσίας στην ομάδα) η επαφή με τα δίχτυα. Όλα τα χαφ του κόσμου τη διαφορά την κάνουν, όχι μόνο με τα τρεξίματα και τα κοψίματα, αλλά και με τα γκολ που βάζουν δίνοντας λύσεις ιδίως όταν η ομάδα είναι εγκλωβισμένη. Να υπενθυμίσω ότι ο Κατσουράνης έγινε αυτό που έγινε στην ΑΕΚ, επειδή πέρα από την πληθωρική του παρουσία στο κέντρο (τον καιρό εκείνο που έτρεχε, όχι σήμερα που περπατάει) έβαζε πολλά γκολ. Την πρώτη σεζόν 9 (τα μετράω όλα, πρωτάθλημα, κύπελλο και ευρωπαϊκά). Την δεύτερη 10. Την τρίτη 12. Την τέταρτη και τελευταία 7. Πάρα πολλά γκολ για αμυντικό χαφ. Αυτό χρειάζεται και ο Μάκος. Να παίρνει πρωτοβουλίες, να σουτάρει, να τρυπώνει στις φάσεις. Αν το καταφέρει θα εξελιχθεί σε ηγετική φυσιογνωμία της ΑΕΚ.

Και νομίζω πως όλοι στην ΑΕΚ θα παρακαλάνε να είναι υγιείς, να μην παίρνουν κάρτες και να παίζουν συνέχεια. Μάκος και Βάργκας. Έχω την εντύπωση πως ο ένας θα συμπληρώνει τον άλλον. Ο Κολομβιανός στον πανικό των Βρυξελλών, έστω βαρύς και ανέτοιμος, έδειξε ότι θα βοηθήσει πολύ. Πείστηκα ακόμη περισσότερο στα 20 λεπτά που έπαιξε με τον Εργοτέλη. Λίρα εκατό. Στα μαρκαρίσματα, τα τάκλιν, το κουβάλημα της μπάλας αλλά και την γρήγορη πάσα.

Με τον Γκούντγιονσεν μπορεί αρκετοί να άρχισαν ήδη να αναρωτιούνται “γιατί τον πήρε αυτόν η ΑΕΚ” και “πότε επιτέλους θα στρώσει και θα πάρει μπροστά”, αλλά άποψή μου είναι ότι πρέπει να δοθεί κι άλλη πίστωση χρόνου. Δεν μπορεί να ξέχασε την μπάλα παίκτης που έπαιξε 9 χρόνια σε Τσέλσι και Μπαρτσελόνα. Επίσης δεν μπορώ να διανοηθώ ότι ήρθε στην Αθήνα (μόνον) για τον ήλιο και τα τελευταία ένσημα. Συνεπώς, υπομονή.

Από τον Χοσέ Κάρλος ήταν το τρίτο συνεχόμενο πολύ κακό παιχνίδι. Τυφλίδα, Βρυξέλλες και Εργοτέλης. Καμπανάκι θα βαρέσει στο τέταρτο. Η ΑΕΚ έχει ανάγκη τις διεισδύσεις του, τις πάσες, τις σέντρες του. Αν δεν τα δώσει αυτός, θα πέσει ακόμα μεγαλύτερο βάρος στον Λεονάρντο που προς το παρόν δεν αντέχει σε υψηλό τέμπο για 90 λεπτά. Ούτε καν για 70. Ο “Λεο” για ένα ημίχρονο με την εκρηκτικότητα του είναι ο,τι καλύτερο διαθέτει η ΑΕΚ επιθετικά. Αν αυξήσει διάρκεια και σταθερότητα (περισσότερες δυνάμεις, μεγαλύτερη αντοχή) δεν θα ξαναβγεί από την ενδεκάδα. Αυτός που του είχαν δώσει πασαπόρτι και μόνον η σφραγίδα εξόδου έλειπε. Μιλάμε για σχεδιασμό, ό,τι να’ ναι και ο,τι κάτσει…

ΥΓ: Της Σοφίας και της Ελπίδας (μεταξύ άλλων) προχτές, ας ελπίσουμε ότι θα τους φωτίσει με σοφία εκεί στα Σπάτα (και κατ’ επέκταση στο Μαρούσι – βλέπε Πέτρος Παππάς) και δεν θα βάλουν ιταλορωσική θηλιά στο λαιμό της ΑΕΚ. Ιδίως αν πρόκειται για μανατζαρέους που έχουν άλλους σκοπούς και δεν τους πιάνει ξαφνικά ο πόνος για την ΑΕΚ. Ο Αδαμίδης πάντως ξέρει να διαφυλάττει τα συμφέροντα της ΑΕΚ. Όπως ξεψάχνισε και τσέκαρε (μαζί με τον Κιντή) προ διετίας τον Κοζώνη, έτσι θα κάνει τώρα και μ’ αυτό το Πετί Σατό. Και δεν θα αλληθωρίσει μόλις του πετάξουν οι Ιταλο-Ρώσοι τα δυο εκατομμύρια στο τραπέζι…

ΥΓ 2: Με ή χωρίς Πετί Σατό, η ΑΕΚ οφείλει να “τσιμπήσει” κάτι καλό από τον Βόλο. Δεν της περισσεύουν οι καλοί και χρήσιμοι παίκτες. Ο Βόλος έχει αρκετούς από δαύτους, όχι μόνον τον Σανκαρέ που ανέφερα στο κείμενο…