Δεν μπόρεσε να διαχειριστεί την ανωτερότητά του
Εχοντας χριστεί φαβορί όλες τις προηγούμενες μέρες με την αιτιολογία πως είναι πιο έτοιμος, πιο αποφασισμένος και πιο δυνατός λόγω έδρας, ο Αρης ήταν λογικό να γνωρίσει την ήττα και την απώλεια του κυπέλλου.
Ο μεν Αρης παρουσίασε ένα πολύ καλό πρόσωπο στα πλέι-οφ, δείχνοντας αγωνιστικά έτοιμος να αντιμετωπίσει την μεγάλη πρόκληση της φετινής χρονιάς, ο δε Ολυμπιακός έδινε την εντύπωση μιας ομάδας που θα έκανε αγγαρεία παίζοντας στον τελικό, αφού οι παίκτες είχαν μπει σε κλίμα διακοπών.
Ελα, όμως, που στον αγωνιστικό χώρο –τον καθρέπτη των δύο ομάδων- φάνηκε πως ο Ολυμπιακός ήξερε τι ζητούσε, ήξερε πώς να το πάρει και πάνω απ’όλα ήξερε να διαχειριστεί την εξέλιξη του αγώνα. Ελα, όμως, που ο Αρης δεν έδειξε κανένα από τα στοιχεία με τα οποία άπαντες παραδεχθήκαμε πως φέτος ήταν η μοναδική ομάδα που έπαιξε καλό και στρωτό ποδόσφαιρο.
Οποιον ρωτούσες λίγο πριν τη σέντρα του τελικού, οι περισσότεροι θα σου έλεγαν πως ο Αρης θα κατακτούσε εύκολα ή δύσκολα το τρόπαιο. Δεν διαφωνώ σε αυτό. Η αγωνιστική εικόνα των δύο φιναλίστ έδινε ένα μικρό προβάδισμα στους κίτρινους. Το θέμα, όμως, είναι να μπορείς να κρατήσεις με το μέρος σου αυτό το προβάδισμα και να μη το μετατρέψεις σε όπλο υπεροχής για τον αντίπαλο. Γιατί αυτό ακριβώς έκανε ο Αρης στο Καυτανζόγλειο. Μπήκε με διάθεση και αέρα κυπελλούχου και αποχώρησε με την πίκρα του ηττημένου.
Θα μου πείτε ότι με βάση την εξέλιξη του αγώνα και τον τρόπο παιχνιδιού του Ολυμπιακού, η απουσία του Νάτσο Γκαρσία αποδείχθηκε ότι ήταν καθοριστική. Συμφωνώ και επαυξάνω αφού ο Γκαρσία ήταν –αποδεδειγμένα- ο μοναδικός που θα μπορούσε να ανακόψει τις αντεπιθέσεις-φαρμάκι του Ολυμπιακού, βγάζοντας ταυτόχρονα τον Αρη στην κόντρα επίθεση (αχ, πόσο έλειψε αυτό), ήταν ο μοναδικός που θα μπορούσε να συμμαζέψει το φαινομενικά υπέρ των κίτρινων, αλλά στην πράξη κεκτημένο του Ολυμπιακού κέντρο. Συμφωνώ, αλλά επειδή στο ποδόσφαιρο πρέπει να προβλέπεις και τη στραβή που θα σου τύχει, δεν είναι δικαιολογία η απουσία ενός παίκτη. Εχεις έτοιμο εναλλακτικό σχέδιο και αυτομάτως περνάς σε αυτό, αλλά απ’ότι φάνηκε ο Μπάγεβιτς δεν είχε.
Κι επειδή αναφέρομαι στο Μπάγεβιτς, το μεγάλο λάθος του στον τελικό είναι ότι βάσει συστήματος και παράταξης της ομάδας, φοβήθηκε τον Ολυμπιακό. Με τον Κόκε απελπιστικά μόνο σε ένα σύστημα που ουσιαστικά ήταν 4-5-1 για τον απλό κόσμο και 4-4-1-1 με όλες τις παραλλαγές του για τον… πανεπιστημιακά μορφωμένο ποδοσφαιρόφιλο, ο Αρης αδυνατούσε να δημιουργήσει κινδύνους κόντρα σε έναν Ολυμπιακό που ήταν καρμπόν ο Ολυμπιακός του Λεμονή στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Πλέον, ο τελικός γράφηκε στο χιόνι. Πέρασε στην ιστορία και ό,τι έγινε, έγινε. Τώρα ο Αρης έχει την καυτή πατάτα στα χέρια του και πρέπει να διαχειριστεί τόσο την επόμενη μέρα, όσο και το αιωρούμενο θέμα του Ντούσαν Μπάγεβιτς. Οσο παραμένει ανοιχτό και οι πληροφορίες-φήμες διαδέχονται η μία την άλλη, ο Αρης δεν πρόκειται να μπει στη διαδικασία της προετοιμασίας για την επόμενη χρονιά.
Ο Λάμπρος Σκόρδας είναι υποχρεωμένος να δώσει ένα τέλος στο σήριαλ και να ετοιμάσει τον Αρη της νέας περιόδου. Έναν Αρη που με σωστές επιλογές, ορθές προσθήκες και τον κόσμο πάντα στο πλευρό του, μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω από μια απλή συμμετοχή σε έναν τελικό.
