Ελευθερόπουλος: “Η καριέρα μου στον Ολυμπιακό ήταν σαν παραμύθι”

Ο παλαίμαχος και θρυλικός τερματοφύλακας των ερυθρολεύκων, ο οποίος κατέκτησε εφτά σερί Πρωταθλήματα με τον Ολυμπιακό, μίλησε για τα όσα έζησε στην τεράστια καριέρα του. Αναφέρθηκε στο ξεκίνημα του μεγαλώνοντας στο Χατζηκυριάκειο, στο κεφάλαιο Ολυμπιακός, στην Προοδευτική, στην Εθνική ομάδα αλλά και στις σχέσεις του με την οικογένεια Κόκκαλη.

Για τα παιδικά του χρόνια και πότε θυμάται τον εαυτό του να ασχολείται με το ποδόσφαιρο:“Πραγματικά θυμάμαι τον εαυτό μου με μια μπάλα. Από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή στο σχολείο και Σάββατο-Κυριακή η μητέρα μου μ’ έχανε. Και δεν ήταν μόνο ποδόσφαιρο. Ήταν ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Ήταν μια γειτονιά στο Χατζηκυριάκειο, μια φτωχογειτονιά. Όλοι οι γονείς μας εργάτες στα καράβια και είχαμε μια αλάνα που είχε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου και ένα γήπεδο μπάσκετ. Ήταν δίπλα-δίπλα. Θυμάμαι τον εαυτό μου έπαιζα ποδόσφαιρο και έφευγα πήγαινα στο μπάσκετ και το αντίστροφο. Είχε πολύ πλάκα γιατί είχαμε συγκεκριμένες ομάδες και πολλές φορές, επειδή ήμουν αρκετά καλός στα αθλήματα, μπορεί να έπαιζα ποδόσφαιρο και η ομάδα μου ταυτόχρονα να έχανε στο μπάσκετ και με φώναζαν να πάω δίπλα για να τους βοηθήσω”.

Ποδόσφαιρο στον Αργοναύτη, μπάσκετ στον Φοίνικα Πειραιά. Πότε επέλεξες τελικά ποδόσφαιρο και γιατί;

“Επέλεξα ποδόσφαιρο όταν ήμουν μικρός και άρχισε το κορμί μου ν’ αντιδράει, οι προσαγωγοί μου είχαν αρχίσει ν’ ανοίγουν και μου είχε πει ο γιατρός πως δεν γίνετε αυτό που κάνεις. Δηλαδή, να τελειώνει η προπόνηση του ποδοσφαίρου και να πηγαίνεις στην προπόνηση του μπάσκετ και ότι πρέπει να διαλέξεις. Για να είμαι ειλικρινής, προβληματίστηκα πάρα πολύ, γιατί τ’ αγαπούσα πάρα πολύ και τα δύο. Μια κουβέντα όμως του πατέρα μου, εκείνο το βράδυ, ότι και να διαλέξεις εγώ θα είμαι χαρούμενος, απλά να ξέρεις ότι τερματοφύλακας θα είσαι ο ένας και μοναδικός, ενώ μπασκετμπολίστας θα είσαι ακόμα ένας καλός, έπαιξε ρόλο”.

Τι είχε δει σ’ εσένα και στο είπε αυτό;

“Έπαιζε ποδόσφαιρο. Όταν ήταν μικρός, έπαιζε “δεκάρι”. Καλός παίκτης. Μυαλό δεν είχε”.

Τι εννοείς;

“Δεν ήταν συγκεντρωμένος. Μετά που τα έζησα στο εξωτερικό, αλλά και στον Ολυμπιακό σε υψηλότατο επίπεδο, ο χαρακτήρας του δεν θα μπορούσε να τον κάνει παίξει σε υψηλό επίπεδο. Όπως και αποδείχθηκε. Εγώ πιστεύω πως τίποτα δεν είναι τυχαίο στη ζωή. Και γενικά δεν πιστεύω στους αδικημένους. Σε όλους αυτούς τους ταξιτζήδες που μπαίνω μέσα και λένε εγώ ξέρεις τι παιχταράς ήμουν, αλλά με έφαγαν. Δεν τα πιστεύω αυτά”.

Τερματοφύλακας από την πρώτη μέρα;

“Από την πρώτη μέρα”.

Τι σε τράβηξε;

“Η διαφορετικότητα μάλλον… Γιατί είναι ένα άθλημα μέσα στο άθλημα. Είσαι ξεχωριστός. Και ανεξάρτητα με το ότι λένε πως είναι περίεργοι οι τερματοφύλακες. Ναι μεν περίεργοι, αλλά όχι πάντα με την αρνητική έννοια. Σκέψου τι ευθύνες έχεις να πάρεις πάνω σου. Πρέπει να έχεις κάτι ιδιαίτερο, πρέπει να έχεις ψυχικά αποθέματα. Και προσωπικότητα”.

Από πότε συνειδητοποίησες πως θέλεις να γίνεις τερματοφύλακας σε υψηλό επίπεδο;

“Δημοτικό. Πιο μικρός από την κόρη μου που είναι τώρα Πέμπτη Δημοτικού. Δευτέρα-Τρίτη… Το κατάλαβα. Αφού έπαιζα στο τσιμέντο και γύριζα όλα τα ρούχα μου σκισμένα και δεν είχαμε χρήματα να πεις ότι θα πάρω άλλα. Όμως, η μητέρα μου, προς τιμήν της, ποτέ δεν μου είπε το παραμικρό. Καθόταν, τα έραβε και μου τα ξανάδινε. Τσιμέντο, σκίζονταν, γέμιζαν αίματα, αλλά δεν είχα ποτέ πρόβλημα”.

Πως αντέδρασε η οικογένειά σου όταν κατάλαβε ότι θα ακολουθήσεις το επάγγελμα του ποδοσφαιριστή, μιας και στα μέσα της δεκαετίας του 80 δεν είχε και την καλύτερη φήμη το συγκεκριμένο επάγγελμα…

“Από πάρα πολύ μικρός, ήμουν ανεξάρτητος και αυτόφωτος. Δηλαδή, χωρίς να το καταλάβουν οι άνθρωποι, οι γονείς οι δικοί μου, δεν το έκαναν επί τούτου, ήταν της νοοτροπίας, λίγο πιο ευρωπαϊκή, ότι από μόνος του ας αποφασίσει να κάνει αυτό που θέλει. Είχαμε μια ελευθερία ιδιαίτερη για ελληνικά δεδομένα”.

Και για εκείνα τα χρόνια…

“Και για εκείνα τα χρόνια. Θυμάμαι, επειδή προλάβαμε τις αλάνες κλείναμε το δρόμο. Βάζαμε τους κάδους απορριμμάτων και παίζαμε εκεί. Έφευγα το πρωί, 8:30-9:00, και γύρναγα με το που έφευγε ο ήλιος. Ξέχναγα να φάω. Αυτό βέβαια μου έμεινε μέχρι σήμερα. Και τώρα ξεχνάω να φάω”.

Κεφάλαιο Ολυμπιακός… Πως άνοιξε;

“Κεφάλαιο Ολυμπιακός… Έχουμε πάει με τον αδερφό μου, τον μεγαλύτερο, που έπαιζε και αυτός αμυντικός χαφ και με τον πατέρα μου να παίξουμε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας μόνοι μας. Οι τρεις μας… Και ενώ παίζουμε κανένα μισάωρο, έρχεται το εφηβικό του Ολυμπιακού ή το παιδικό να κάνει προπόνηση και έπρεπε να βγούμε έξω. Στενοχωρήθηκε ο πατέρας μου, γιατί ήταν Σάββατο και ήθελε να παίξουμε οικογενειακά και ζήτησε από τον τότε προπονητή, αν μπορούμε να συμμετάσχουμε. Η ηλικία ήταν για τον αδερφό μου που είναι δύο χρόνια μεγαλύτερος, αλλά έβαλαν και εμένα. Μετά από μία ώρα προπόνηση, ο προπονητής έπιασε τον πατέρα μου και του είπε ότι αύριο το πρωί να υπογράψουμε. Αργότερα, βέβαια, ο αδερφός μου ακολούθησε τη νομική, ήταν πιο πολύ των γραμμάτων…”

Στην πρώτη ομάδα πως βρέθηκες; Αρχικά ως τρίτος…

“Είχαμε ένα παιχνίδι, φιλικό, με τους ερασιτέχνες. Βέβαια, πάντα, με περνούσαν μία σκάλα. Όταν η ηλικία μου ήταν για παιδικό, εγώ έπαιζα εφηβικό. Όταν ήταν για εφηβικό, έπαιζα ερασιτεχνικό. Οπότε ήμουν στους ερασιτέχνες του Ολυμπιακού, μαζί με τον Κώστα τον Σταματίου, έναν αρκετά καλό τερματοφύλακα, πραγματικά. Ήμασταν οι δυο μας. Και παίξαμε ένα φιλικό στις Τζιτζιφιές και με το που τελειώνει το παιχνίδι, έρχεται ο Θανάσης ο Μπέμπης, ο οποίος για μένα είναι μεγάλη μορφή. Μόλις είχα ξεντυθεί, μου λέει, μικρέ ξαναντύσου, φεύγουμε για την αντρική ομάδα. Σε θέλει επάνω ο Λιούμπκο Πέτροβιτς να σε δει. Ταχυπαλμία τεράστια στη διαδρομή Τζιτζιφιές-Ρέντη και μου έλεγε τότε ο κυρ-Θανάσης, μικρέ είναι η ευκαιρία της ζωής σου. Κανόνισε να πας καλά. Τότε, ο Ολυμπιακός ήταν να έπαιρνε για τρίτο τερματοφύλακα, καθώς είχε υποπέσει ο Ηλίας Ταληκριάδης σε πειθαρχικό παράπτωμα, ή εμένα ή τον Αλέκο τον Δέλλιο από τη Βέροια”.

Σε βοήθησε το γεγονός ότι πάντα στις προπονήσεις ήσουν με μεγαλύτερους;

“Σαφέστατα. Και όχι μόνο αυτό. Με βοήθησαν αρκετά και τα οικονομικά προβλήματα της οικογένειάς μου. Από πάρα πολύ μικρός είχα γίνει αντράκι. Χατζηκυριάκειο… Εκείνη την εποχή, όσοι ξέρουν από Αθήνα, καταλαβαίνουν… Και αυτό με βοήθησε, αλλά και ο Λιούμπκο Πέτροβιτς, ο οποίος όταν πήγα στην προπόνηση και δεν είχα παπούτσια με τάπες που χρειάζονται για χορτάρι, γιατί εμείς παίζαμε σε χώμα, με το που το είδε τους έβαλε να μου φέρουν ένα καινούργιο ζευγάρι παπούτσια. Ενδιαφέρθηκε για μένα. Είναι κάτι που μου έχει μείνει. Και θα ήθελα να το κάνω και εγώ στους παίκτες μου. Όπως το ίδιο έκανε αργότερα και ο Αντσελότι σε μένα. Είναι μεγάλες κινήσεις αυτές”.

Σε κερδίζουν…

“Σε κερδίζουν… Σαφέστατα…”.

Τι θυμάσαι από εκείνη την προπόνηση; Τα πήγες καλά;

“Τα πήγα καλά. Υπέγραψα μετά από τρεις μέρες”.

Άρα, τον κέρδισες και εσύ…

“Τον κέρδισα ναι… Θυμάμαι, πριν από αυτή την προπόνηση. Όταν ήμουν στους ερασιτέχνες και τους έφηβους του Ολυμπιακού, τότε που το Ρέντη ήταν μισοτελειωμένο, μισογκρεμισμένο, ότι τελείωνε η προπόνηση που κάναμε εμείς στο πάνω γήπεδο, στο χώμα και ενώ όλα τα υπόλοιπα παιδιά έφευγαν για να πάνε στα ντους, καθόμουν κρυφά στα χαλάσματα, στις σιδεριές και κοίταγα την αντρική ομάδα. Και έλεγα από μέσα μου θα έρθω. Σε λίγο καιρό θα έρθω. Κάθε μέρα”.

Πίστευες πολύ…

“Πολύ ναι… Αυτοπεποίθηση χωρίς καθόλου αλαζονεία. Την είχα και την έχω πάντα”.

Πολύ δύσκολο όμως για την ηλικία σου. Να μην έχεις αλαζονεία, ενώ έχεις αυτοπεποίθηση…

“Ναι… Πάντα το διαχειριζόμουν καλά αυτό. Τα όρια τα ξεχώριζα από πάρα πολύ μικρός”.

Μέχρι να αρχίσεις να παίζεις, γιατί πήγες στον Ολυμπιακό το 1992, σε ηλικία 16 χρόνων, πως κρατιόσουν ψυχολογικά και λες θα έρθει η ευκαιρία μου και εγώ πρέπει να βελτιώνομαι να δουλεύω…

“Εντάξει, τότε ήταν εύκολο. Το να κάνεις προπόνηση με τα ινδάλματά σου από μόνο του είναι ένα τεράστιο κίνητρο. Εγώ ήμουν και οπαδός του Ολυμπιακού, δεν το έχω κρύψει ποτέ, οπότε πήγαινα κάθε Κυριακή στο γήπεδο. Το να βλέπεις όλα αυτά τα ινδάλματά σου και να κάνεις προπόνηση… Βέβαια, ήταν δύσκολο μέσα μου. Έπρεπε να κοπεί ο ομφάλιος λώρος κάποια στιγμή. Και αργότερα λειτούργησε ανασταλτικά στην καριέρα μου αυτό… Το συναισθηματικό κομμάτι ήταν και το πιο δύσκολο γιατί ναι μεν ήταν ινδάλματά μου, αλλά από την άλλη και έπρεπε να τους πιάσω τα σουτ και έπρεπε να τους την πω, με τον τρόπο μου, με σεβασμό βέβαια πάντα. Προς τιμήν τους, όμως, όλα τα παιδιά όσες φορές κι αν δημιουργήθηκαν μικροεντάσεις, μετά μου μίλαγαν, μου ζητούσαν συγγνώμη. Θυμάμαι, χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Παναγιώτη Σοφιανόπουλο, με τον οποίο τσακωθήκαμε σε μια προπόνηση, μου μίλησε άσχημα και του είπα σε παρακαλώ μη μου μιλάς έτσι, δεν στο επιτρέπω και ήρθε μετά στα ντους και μου είπε μικρέ σου ζητάω συγγνώμη. Και ήμουν 16 ετών”.

Ανυπόμονος, δεν ήσουν τότε; Το όνειρό σου ζούσες. Έπαιζες καθημερινά με αυτούς που θαύμαζες…

“Καθόλου. Η κόρη μου είναι ανυπόμονη πολύ και δεν ξέρω από που το έχει πάρει. Εγώ είμαι της άποψης ότι κοιτάω το ρολόι στον τοίχο και ξέρω ότι θα πάει η ώρα η κατάλληλη και απλά περιμένω να πάει. Η Ιωάννα είναι τρομερά ανυπόμονη”.

Τις πρώτες εμφανίσεις σε πρωτάθλημα της έκανες με την Προοδευτική…

“Ναι… Πανεπιστήμιο για μένα η Προοδευτική. Ήταν τότε που οι ομάδες ήταν αρκετές. Έκανα πάρα πολλά καλά παιχνίδια, βγήκαμε η καλύτερη άμυνα της Β’ Εθνικής. Δεν είχα κλείσει ούτε καν τα 19. Δύσκολα παιχνίδια. Η τότε Β’ Εθνική δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή. Και το λέω αυτό γιατί παρακολούθησα αρκετά παιχνίδια Β’ Εθνικής και για στόχους της ομάδας, αλλά και γενικότερα επειδή μ’ αρέσει το ποδόσφαιρο. Ήταν υψηλού επιπέδου η Β’ Εθνική τότε. Τώρα είναι μεγάλη η απόκλιση. Τρομερή εμπειρία. Και αθλητικά και ανθρώπινα”.

Τι κέρδισες εκεί;

“Θησαυρό… Σεντούκι. Που τον χρησιμοποίησα αργότερα. Εμπειρίες, συμπεριφορές, γιατί άλλο η προπόνηση, άλλο οι αγώνες. Υπάρχουν παίκτες προπονήσεων και παίκτες αγώνων. Εγώ απέδειξα στον εαυτό μου ότι είμαι και παίκτης αγώνα. Ενενηντάλεπτα. Και αυτό που λέω τώρα σε κάποια παιδιά δικά μας. Είσαστε καλοί παίκτες, το να πάτε δανεικοί δεν είναι υποτιμητικό. Γιατί το έχετε τοποθετήσει έτσι στο μυαλό σας; Πηγαίνετε παίξτε 30 παιχνίδια και αποδείξτε σε όλους ότι εγώ είμαι, εγώ θα παίξω του χρόνου. Όπως έκανα εγώ με τον Λίμπρεχτς. Μου ήταν πάρα πολύ δύσκολο μέσα μου. Γιατί όταν μου είπε ο Λίμπρεχτς ότι δεν σε θέλω, δεν μου κάνεις, θα πας στον Ιάλυσο, εγώ είχα ήδη πρόταση από την Προοδευτική. Και του λέω κόουτς θέλω να πάω στην Προοδευτική. Και μου είχε πει τότε, όχι θα πας στον Ιάλυσο γιατί ήταν να πάρει ο Ολυμπιακός τον Αλέκο Κακλαμάνο και θα πήγαινα εγώ ως αντάλλαγμα. Όμως αρνήθηκα. Από τότε, όταν θεωρούσα πως έχω δίκιο, δεν υπολόγιζα όποιος κι αν ήταν. Μου λέει ότι θα πας εκεί, γιατί αλλιώς θα σου κόψω την καριέρα, δεν είσαι καλός τερματοφύλακας, άρχισε να εξοργίζεται γιατί ο Ολλανδός αν του πήγαινες κόντρα σε απειλούσε. Και εγώ του είπα όχι, θα πάω Προοδευτική. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να φύγω από εδώ. Και τελικά την επόμενη χρονιά, τα έφερε έτσι η συγκυρία και η ζωή, που Ολυμπιακός-Απόλλωνας, εγώ ήμουν πρώτος τερματοφύλακας στον Ολυμπιακό και αυτός προπονητής στον Απόλλωνα”.

Φοβήθηκες ότι δεν θα γυρίσεις ξανά στον Ολυμπιακό, φεύγοντας για την Προοδευτική;

“Θα σου πω την αλήθεια… Όταν γύρισα στο σπίτι, ανεξάρτητα με το ότι αντέδρασα στον Λίμπρεχτς, πηγαίνοντας προς το σπίτι σκέφτηκα, μήπως έχει δίκιο; Μήπως ξέρει κάτι παραπάνω; Έχει δουλέψει σε Αϊντχόφεν, έχει δουλέψει σε μεγάλες ομάδες… Μήπως ξέρει κάτι παραπάνω από μένα; Έχει δει τόσους τερματοφύλακες. Δεν είχα τον φόβο μήπως δεν γυρίσω ξανά στον Ολυμπιακό. Ήταν ξεχωριστά μέσα μου το συναισθηματικό με το επαγγελματικό. Ήξερα πως θα παίξω Α’ Εθνική, ότι κι αν γίνει”.

Παρά το ότι κλονίστηκε η ψυχολογία σου, το ξεπέρασες όμως…

“Ένα βράδυ μου πήρε…”.

Προσπαθώ να καταλάβω που έβρισκες τη δύναμη γιατί ήσουν μικρός…

“Το ένιωθα. Ήξερα για τι έχω γεννηθεί. Όχι ότι είχα γεννηθεί να γίνω αυτό που έγινα. Το είπα και στη παρουσίαση σαν προπονητής του Πανιωνίου. Ξέρω ότι γεννήθηκα έτοιμος γι’ αυτό. Όχι ότι γεννήθηκα καλός. Έχει διαφορά. Το ένα δηλώνει αυτογνωσία, το άλλο αλαζονεία. Ξέρω ότι γεννήθηκα έτοιμος να κάνω αυτό το πράγμα. Ξέρω ότι είναι άρρηκτα συνδεδεμένη η ζωή μου με τη μπάλα”.

Δεν σε είχε επηρεάσει ούτε το γεγονός ότι τότε από τις Ακαδημίες του Ολυμπιακού δεν έβγαιναν καλοί παίκτες;

“Καθόλου”.

Ο πρώτος μετά από πολλά χρόνια…

“Ναι, ο πρώτος… Καθόλου. Δεν είχε να κάνει. Σας το είπα και πριν. Εγώ θα έπαιζα μπάλα στην Α’ Εθνική, οπουδήποτε”.

Γυρίζεις από την Προοδευτική, σαφώς πιο έτοιμος…

“Ναι… Επιλογή του Μπάγεβιτς. Ήταν ακόμα στην ΑΕΚ προπονητής, στα τελειώματα με την ΑΕΚ. Κάναμε ένα φιλικό ΑΕΚ-Προοδευτική στην Φιλαδέλφεια και είχα πάει εκπληκτικά. Τετάρτη παίξαμε το φιλικό και Κυριακή ήρθε να με δει στο Δόξα Βύρωνα-Προοδευτική, στο Βύρωνα. Και την επόμενη μέρα, με ειδοποίησαν από τον Ολυμπιακό ότι γυρίζω”.

Γυρίζεις στον Ολυμπιακό, πάλι ως τρίτος. Μέσα σου πως το έχεις; Πως περιμένεις ότι θα πάει αυτή η χρονιά;

“Ήρεμος είμαι μέσα μου, να κερδίσω πράγματα. Δεν θα είμαι πλέον το παιδάκι, ο μικρός. Θα είμαι ο τρίτος τερματοφύλακας. Είναι διαφορετικό”.

Και παρόλα αυτά την 3η αγωνιστική, σου λέει Ηρακλής-Ολυμπιακός…

“Ναι, μέσα στο Καυτανζόγλειο γιατί είχε χτυπήσει ο Αλέκος ο Ράντος και ο Φώτης ο Στρακόσια, προερχόταν από δύο άτυχα αποτελέσματα. Το οξύμωρο της υπόθεσης ήταν ότι ο Φώτης ο Στρακόσια για μένα έχει υπάρξει ένας μεγάλος αδερφός. Δηλαδή, όλα τα χρόνια, απ’ όταν ήμουν 16 ετών, δεν κάναμε ιδιαίτερη τεχνική στην προπόνηση, μου έκανε ο Φώτης, με πηγαινόφερνε γιατί δεν υπήρχαν χρήματα στην οικογένειά μου. Εγώ πήγαινα ακόμα Λύκειο τότε, οπότε πήγαινε στον Λυκειάρχη να τον παρακαλέσει να μη μου γράψει κάποιες απουσίες γιατί θα έμενα στην ίδια τάξη, καθώς έπρεπε να συμμετάσχω στις προπονήσεις. Και ήταν τρελό παιχνίδι της μοίρας, ότι εγώ έπρεπε να πάρω τη θέση του Φώτη”.

Γενικά, η σχέση σου και με τον Φώτη και με τον Αλέκο, γιατί αυτούς ξεπέρασες για να πάρεις τη θέση του βασικού, πως ήταν;

“Η σχέση μου με όλους τους τερματοφύλακες, πλην ενός ήταν εκπληκτικές σε όλη την καριέρα μου. Ελλάδα και Ιταλία. Θα πω μόνο το χαρακτηριστικό, ότι με το Μάρκο Στοράρι στη Μεσίνα, μοιραστήκαμε τα παιχνίδια. Έπαιξε εκείνος τον πρώτο γύρο και λίγο από τον δεύτερο και εγώ σχεδόν όλο το δεύτερο γύρο. Πάρα πολύ καλός τερματοφύλακας, το έδειξε και η πορεία του. Με θεωρούσε πολύ μεγάλο τερματοφύλακα, τον θεωρούσα πολύ μεγάλο τερματοφύλακα, υγιείς ανταγωνισμός. Τελειώνει το πρωτάθλημα και την επόμενη μέρα παίρνουμε το αεροπλάνο και πάμε Σαντορίνη οι δυο μας 10 μέρες”.

Δεν έχεις να χωρίσεις τίποτα…

“Τίποτα όχι.. Και γενικά ο υγιείς ανταγωνισμός μόνο καλό μπορεί να σου κάνει. Πήρα πολλά πράγματα από το Μάρκο. Όπως απ’ όλους τους ανθρώπους παίρνω πράγματα”.

Για να γυρίσουμε στο ματς του Καυτανζογλείου… Πότε έμαθες ότι θα παίξεις; Μέσα στη βδομάδα;

“Το μεσημέρι της Κυριακής”.

Μέχρι τότε, δεν σου είχε πει τίποτα ο κόουτς;

“Τίποτα…”

Ταχυπαλμία όσο είχε και στην πρώτη προπόνηση με τον Πέτροβιτς ή πιο ήρεμα τώρα;

“Όχι, πιο ήρεμα. Γιατί ξέρω πως δεν έχω να χάσω τίποτα. Είναι σαν το πέναλτι. Είναι σαν το μύθο του πέναλτι με τον τερματοφύλακα. Το πέναλτι για τον τερματοφύλακα είναι ότι καλύτερο μπορεί να του συμβεί. Αν το φάει δεν λέει κανείς τίποτα, αν το πιάσει γίνετε ήρωας”.

Σου είπε κάτι συγκεκριμένο ο προπονητής;

“Με φώναξε στο δωμάτιο. Και μου λέει κάνε το παιχνίδι σου, είσαι καλός τερματοφύλακας και τίποτα άλλο. 10 δευτερόλεπτα”.

Και μπήκες μέσα και κράτησες ανέπαφη την εστία σου…

“Ναι, έκανα καλό παιχνίδι. Και μάλιστα είχα πιάσει ένα τετ-α-τετ του Ιβάν Γιοβάνοβιτς”.

Μετά έπαιξε για δύο ματς ο Αλέκος ο Ράντος…

“Ναι γύρισε, ήταν υγιείς πλέον”.

Αλλά αποβλήθηκε σε ένα ματς με τον Αθηναϊκό…

“Του Αγίου Δημητρίου… Το παιχνίδι με τον Αθηναϊκό ήταν του Αγίου Δημητρίου γιατί φώναζε όλο το γήπεδο, “Μητσάρα γερά και χρόνια σου πολλά”.

Όνειρο και αυτό… Όλοι αυτοί, με τους οποίους κάποτε ήσασταν μαζί, να φωνάζουν το όνομά σου.

“Εκπληκτικό”.

Σαν συναίσθημα, μέχρι τότε το πιο έντονο στη ζωή σου;

“Ναι. Το πιο έντονο”.

Από εκεί, μέχρι το τέλος της σεζόν τα παίζεις όλα.

“Όλα, ναι…”.

Πως το διαχειρίζεσαι; Το πιο απλό… Πως;

“Μέχρι να τελειώσει και η τελευταία αγωνιστική, δεν είχα κανένα πρόβλημα. Συνειδητοποίησα το μέγεθος με το που τελείωσε. Έτσι κι αλλιώς δεν άλλαξαν οι συνήθειές μου στην καθημερινότητά μου. Ήμουν ιδιαίτερα προσηλωμένος σε αυτό που έκανα. Με το που τελείωσε η τελευταία αγωνιστική και έβγαινα έξω, πήγαινα σε τράπεζες, για καφέ και άλλα, εκεί συνειδητοποίησα το μέγεθος…”.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ redplanet.gr