Ενα γερό πισωγύρισμα…

Το πάθημα δεν έγινε μάθημα. Ή μάλλον καλύτερα τα μηνύματα -ως φαίνεται- δεν ελήφθησαν από το ποδοσφαιρικό τμήμα. Γιατί οι τελευταίες αγωνιστικές παρουσίες κάθε άλλο παρά ως συνέχεια των διαρκώς βελτιούμενων εμφανίσεων επί ημερών Μουνιόθ, μπορούν να καταγραφούν.

Για την ακρίβεια, αν οι δύο προηγούμενοι αγώνες κόντρα σε Καλαμαριά και Ραπίντ άφησαν την γεύση μιας στασιμότητας, η αγωνιστική συμπεριφορά στο «Κλεάνθης Βικελίδης» ήταν ένα γερό πισωγύρισμα.

Ξαναείδαμε μετά από πολύ καιρό, έναν Παναθηναϊκό κομμένο στα δύο, μία ομάδα εξόφθαλμα οπισθοχωρημένη στο χορτάρι, μία ομάδα που ακόμη και στην κόντρα επίθεση κατάφερνε να έχει αριθμητικό μειονέκτημα!

Ο Σαλπιγγίδης απελπιστικά μόνος, ο Παπαδόπουλος να σπαταλά πολύτιμες δυνάμεις σε ανασταλτικές προσπάθειες και επιθετικά να κινείται σχεδόν πάντα στην πλάτη του Σαλπιγγίδη και την κάθετη τελική πάσα να μοιάζει οπωροκηπευτικό εκτός εποχής…

Όλοι στον Παναθηναϊκό στηρίζουν -και πολύ καλά κάνουν- τον Αλέξανδρο Τζιόλη, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν έχει αποκτήσει την σταθερότητα που απαιτεί η θέση και από Κυριακή σε Κυριακή εμφανίζει σκαμπανεβάσματα που επηρεάζουν και την ομάδα συνολικά.

Η σοβαρότερη όμως ένσταση που έχω και είναι καταγεγραμμένη εδώ και είκοσι ημέρες (και όχι στην πρώτη στραβή…) είναι η απουσία ενός επιτελικού μέσου στον άξονα. Η παρουσία των Βίκτορ και Ίβαντσιτς στο ρόστερ (έρχεται οσονούπω και ο Γκονζάλες) επιτρέπουν στον Μουνιόθ αυτήν την επιλογή που θα ξεμπλοκάρει λίγο την κατάσταση.

Η θυσία του Ίβαντσιτς στην αριστερή πτέρυγα, χωρίς μάλιστα να έχει την απαιτούμενη ταχύτητα ή έστω εκρηκτικότητα για να εξυπηρετήσει την κόντρα επίθεση, αναδεικνύεται σε ισχυρό ανασταλτικό παράγοντα τον τελευταίο καιρό, αφού ούτως ή άλλως ο Παναθηναϊκός δεν έχει το βαρύ φορ που θα τελειώσει παράλληλες σέντρες.

Η ήττα από τον Άρη δεν ήταν αποτέλεσμα περιορισμένου πάθους ή ελλειμματικού κινήτρου. Ήταν αποτέλεσμα απουσίας εναλλακτικών σχεδίων και στον αγωνιστικό χώρο και στον πάγκο…