“Ένα τηλέφωνο ρε παιδιά, τι ζητάω”
Ο Γιώργος Σαμαράς μίλησε για την εθνική Ελλάδας, αναφέρθηκε στη σημασία που έχει για τη ζωή και την καριέρα του αυτή η ομάδα και αποκάλυψε το "μυστικό" των πανηγυρισμών του.
Ο επιθετικός της Σέλτικ, με αφορμή την παρουσίαση της νέας φανέλας της εθνικής ομάδας, έκανε μια κατάθεση ψυχής για τα συναισθήματα που τρέφει για την εθνική, για το πως χτυπάει η καρδιά του κάθε φορά που επιστρέφει στην Ελλάδα, ενώ εξομολογήθηκε τους λόγους που όταν βάζει γκολ… σηκώνει το ακουστικό του τηλεφώνου…
Αναλυτικά η συνέντευξη του Γιώργου Σαμαρά στη Nike:
“Όταν σκοράρω κάνω μια συγκεκριμένη κίνηση με τα χέρια. Είναι ελληνική κίνηση. Κάθε φορά που βάζω ένα γκολ κάνω κίνηση σαν να μιλάω στο τηλέφωνο. Το κάνω για τους δικούς μου ανθρώπους, τους φίλους μου και την οικογένεια μου και τους ζητώ να με πάρουν ένα τηλέφωνο επειδή ζω μακριά. Τι ζητάω ο άνθρωπος; Δεν θυμάμαι πως είχε ξεκινήσει όλη αυτή η πλάκα της παρέας, αλλά πλέον ξέρουν… Τηλέφωνο παιδιά, τηλέφωνο…”.
Στο 02:23” ο Σαμαράς αποκαλύπτει όσα θέλει να πει με τους πανηγυρισμούς του
Ο “Big Sam” έζησε από τα παιδικά του χρόνια στο εξωτερικό. Η ποδοσφαιρική του νοοτροπία διαμορφώθηκε στην Ολλανδία και στην Αγγλία. Η Ελλάδα του λείπει. Ως χώρα, ως ιδέα, ως συναισθήματα. όχι όμως επαγγελματικά.
Η εθνική ομάδα, όμως, είναι ο κρίκος που τον κρατά γερά δεμένο με την πατρίδα του. Ένας Έλληνας στην καρδιά, αλλά “Άγγλος” στην ποδοσφαιρική καθημερινότητα του…
“Το πάθος είναι ένας παράγοντας που είναι σημαντικός για την εθνική ομάδα. Το πάθος το συνδυάζουμε πολύ με το φιλότιμο. Ναι μεν υπάρχει πάθος και θέληση για τη νίκη στην εθνική, αλλά εμείς σαν χώρα και σαν λαός έχουμε κάτι που δεν το έχουν οι άλλοι…
Νιώθω πιο άνετος όταν παίζω με την εθνική ομάδα. Νιώθω σε οικείο κλίμα. Στη Σέλτικ όλη η νοοτροπία και η κουλτούρα είναι αγγλικά. Όταν μπαίνω στα αποδυτήρια της εθνικής, νιώθω σε δικό μου κλίμα. Μιλάμε όλη την ίδια γλώσσα και νιώθω πιο ελεύθερος. Το κλίμα αυτό με κάνει να νιώθω ωραία”, λέει αφοπλιστικά ο Σαμαράς σε μια σύγκριση των όσων ζει στη Σκωτία με αυτά που βιώνει στην εθνική ομάδα.
Η φυγή από την Ελλάδα, η “σωτηρία” και η ιστορίες αγάπης του “Sam”
Η φυγή από την Ελλάδα ήταν σωτήρια. Σε ηλικία 13 ετών του παρουσιάστηκε η ευκαιρία να διδαχθεί ποδόσφαιρο στη Χέρενφεϊν. Σωστό ποδόσφαιρο, ολλανδικής σχολής. Την άρπαξε. Έμαθε τα βασικά με σωστό τρόπο. Μπήκε σε σωστές ράγες και άρχισε τη διαδρομή του. Πώληση στη Μάντσεστερ Σίτι με ποσό ρεκόρ για Έλληνα ποδοσφαιριστή (9 εκατομμύρια ευρώ) και στη συνέχεια, Σκωτία. Στον παράδεισό του.
Αυτά όμως δεν έγιναν ούτε τυχαία, ούτε επειδή είναι ομορφόπαιδο. Δούλεψε και στερήθηκε. Δεν έζησε εφηβικά χρόνια, βόλτες, κοπάνες, πενταήμερες, αλκοόλ. Από τα εννιά του χρόνια είχε ειδικό γυμναστή για μυική ενδυνάμωση και φυσική κατάσταση. Οι προπονήσεις ήταν καθημερινές και όταν έφευγε από το γήπεδο και τελείωνε και η ατομική του προπόνηση, κλώτσαγε την μπάλα στους τοίχους του σπιτιού. Γεννημένος για το ποδόσφαιρο.
Η ιστορία αγάπης με τη Σέλτικ άρχισε κάπως νωθρά. Δανεικός για έξι μήνες. Τα… vibes του, ωστόσο, έδεσαν αμέσως με την ομάδα της Γλασκώβης. Αντί για έξι μήνες είναι στους Καθολικούς εδώ και πέντε χρόνια. Σε αυτό το διάστημα έχει καταφέρει σημαντικά πράγματα, έχει πανηγυρίσει τίτλους μα κυρίως τώρα τελευταία δείχνει ότι έφτασε στην ποδοσφαιρική ωριμότητα για να έχει και διάρκεια. Αυτό δηλαδή που είχε ζητήσει δημόσια ο Νιλ Λένον μετά το ντέρμπι με τη “μισητή” Ρέιντζερς τον Ιανουάριο του 2011: “Ήταν ασταμάτητος. Αλλά θέλουμε να είναι συνέχεια έτσι”.
Το τραγούδι, το είδωλο και η showbiz
Για την Ελλάδα και για τη Σέλτικ ο Σαμαράς είναι είδωλο. Στο “Σέλτικ Παρκ” γίνεται τραγούδι. Στην εθνική είναι ο ποδοσφαιριστής που λατρεύεται και αναγνωρίζεται όσο λίγοι. Υπάρχει περιστατικό που βεβαιώνει και τα δύο. Όταν η εθνική πήγε να παίξει στη Μάλτα στα προκριματικά για τη Νότια Αφρική, τρεις οπαδοί της Σέλτικ από τον τοπικό σύνδεσμο έψαξαν και βρήκαν τελικά το Σαμαρά για να τον βραβεύσουν! Στην άσημη και ήσυχη Μάλτα…
Τα φώτα δεν τον “τρελαίνουν”. Προτιμά την ησυχία, τους λίγους και καλούς φίλους, τις ταινίες και τη μουσική. Ακόμη και στις σχέσεις που κατά καιρούς είχε με γυναίκες που κατέχουν μια καλή θέση στην ελληνική showbiz και στα μίντια της χώρας, έμενε διακριτικά μακριά. Προτιμά τα all star από τις γραβάτες, τις μακαρονάδες της μαμάς του από τα σούσι. Ζούσε και ζει για τη στιγμή, και όχι για το φλας. Όπως αυτή στο Παγκρήτιο το 2009 όπου σχεδόν τρέλανε το Ρεχάγκελ.
Η εθνική έδινε αγώνα με το Ισραήλ και στο 1-1 κέρδισε πέναλτι. Οι οδηγίες από το Γερμανό προπονητή ήταν ξεκάθαρες: “Σαλπιγγίδης”. Ο Κρητικός όμως δεν καταλάβαινε τίποτα. Είχε τρία λεπτά στον αγωνιστικό χώρο, αλλά δεν μάσησε. Πήρε την μπάλα, πήγε στα 11 μέτρα, χωρίς να νοιώθει τι γίνεται στο σύμπαν γύρω του. Σκόραρε για την Ελλάδα και την Κρήτη, και αποθεώθηκε.
Η αγάπη του για την πατρίδα, δεδομένη και εκδηλωμένη με ποικίλους τρόπους. Από την απόρριψη της Αυστραλίας (μπορούσε να πάρει υπηκοότητα μιας και ο πατέρας του γεννήθηκε στη Μελβούρνη), μέχρι το σύνθημα “Bring Them Back” για τα Ελγίνεια μάρμαρα που ανέγραφε το t-shirt μετά το 2-0 κόντρα στην Κροατία. Τότε είχε σκοράρει και έκανε δηλώσεις που ταξίδεψαν σε ολόκληρο τον κόσμο.
