Ένας κακός ΠΑΟΚ… μια δίκαιη ήττα

Η αποδοχή της ήττας, οποιασδήποτε ήττας, αποτελεί το πολυτιμότερο αγαθό για μια ομάδα. Ιδίως, όταν αυτή η ομάδα έχει υψηλές βλέψεις και συμμετέχει σε τρεις διοργανώσεις παράλληλα, δεν υπάρχει χρόνος για γκρίνιες και μοιρολατρίες, οι οποίες απειλούν την ηρεμία της. Χρειάζεται πλήρη αυτοσυγκέντρωση στο στόχο, που είναι το επόμενο σημαντικό παιχνίδι, εν προκειμένου με την Μπριζ.



Σημειώνω, ότι ακόμα και ο κάκιστος ΠΑΟΚ του αγώνα με τον Ατρόμητο, θα μπορούσε να πάρει κάλλιστα τουλάχιστον την ισοπαλία, διότι μετά το 0-1 είχε αρκετές ευκαιρίες για γκολ. Με βάση, όμως, την συνολική εικόνα του αγώνα, ο Ατρόμητος ήταν πιο ομάδα, αξίζει συγχαρητηρίων και συνεπώς δίκαια κέρδισε.



Τα αίτια της απροσδόκητης ήττας του ΠΑΟΚ είναι πολλά. Προέκυψαν τα περισσότερα από μια αρνητική συγκυρία πολλών γεγονότων και συνοψίζονται, κυρίως, στην «χαώδη», όπως αποδείχτηκε, απουσία του Βιτόλο από το κέντρο, την υστέρηση όλων των επιθετικών ατού της ομάδας (Βιερίνια, Σαλπιγγίδης, Ελ Ζαρ) και στην εμφανή αδυναμία των πλάγιων μπακ να πλαγιοκοπήσουν και να βγάλουν μια αξιοπρεπή σέντρα μέσα στην αντίπαλη περιοχή.

Αναλυτικότερα…



Κατέστη, προφανές, ότι το κέντρο του ΠΑΟΚ χωρίς τον Βιτόλο είναι απελπιστικά αργό και δυσκίνητο και αποτελεί εύκολη «λεία» για κάθε αντίπαλο. Έτσι ακόμα και ο Ατρόμητος, με τις περιορισμένες δυνατότητες, ήταν μια ταχύτητα πάνω ως ομάδα, κέρδισε ολοκληρωτικά τη «μάχη» του κέντρου και «έκοψε» τον ΠΑΟΚ στα δυο στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα, με συνέπεια η ομάδα του Χάβου να αναπτύσσεται αναγκαστικά, κυρίως, με «γιόμες» και σέντρες. Φαινόταν καθαρά από την αρχή του αγώνα, ότι ο Γκαρσία με τον Φωτάκη δεν μπορούσαν να επιβάλλουν τον ρυθμό του αγώνα για την ομάδα τους. Συνήθως έτρεχαν, αλλά δεν προλάβαιναν, να μαρκάρουν τους αντιπάλους τους. Από το κέντρο έλειπε και ο Ίβιτς, οπότε τα περιθώρια αντίδρασης, ήταν ακόμα πιο στενά.

Η περίφημη μετατόπιση του Βιερίνια στη δεξιά πλευρά, παραδόξως, είχε τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα. Ο Πορτογάλος έκανε μακράν την χειρότερη φετινή του εμφάνιση και ήταν παντελώς ακίνδυνος για πρώτη φορά. Το πιθανότερο, βέβαια, είναι ότι αυτό οφείλεται, όχι σ’ αυτή καθαυτή την μετατόπισή του στην δεξιά πλευρά, αλλά στην πολύ κακή μέρα στην οποία βρέθηκε, παρασυρόμενος από την γενική άσχημη εικόνα της ομάδας.



Ο Σαλπιγγίδης φέτος στον ΠΑΟΚ δεν θυμίζει σε τίποτα τον επιθετικό που ξέραμε τόσα χρόνια. Η μόνη συνεισφορά του στο παιχνίδι με τον Ατρόμητο ήταν ρόλος του «βουτηχτή» που ανέλαβε, μήπως κερδίσει κανένα πέναλτι. Το αποκορύφωμα της πολύ κακής του απόδοσης ήταν η φάση στο δεύτερο ημίχρονο, κατά την οποία βγήκε τετ α τετ με τον Μιχαηλίδη και αντί για πλασέ έκανε ένα απελπιστικά άστοχο κοντρόλ, χάνοντας τη μεγάλη ευκαιρία. Είναι απαραίτητο να συνέλθει αγωνιστικά, γιατί δεν του ταιριάζει αυτή η εικόνα.



Ο Ελ Ζαρ δεν «υπήρχε» στο γήπεδο. Ως επιτελικός πίσω από τον σέντερ φορ, σε μια θέση στην οποία αγωνίστηκε συχνά στο παρελθόν, δεν απέδωσε καθόλου. Ήταν «απών» από το παιχνίδι, ενώ ταυτόχρονα έχασε και η ομάδα τις επικίνδυνες διεισδήσεις του Μαροκινού στα δεξιά, που προκαλούσαν ρήγματα στην αντίπαλη άμυνα. Ο Ελ Ζαρ ολοκλήρωσε την πολύ κακή απόδοσή του με την φάση στο 17΄. Αντί με μια απλή κεφαλιά να στείλει την μπάλα στα δίχτυα, επιχείρησε ένα επιπόλαιο εναέριο σουτ.



Όταν τον Μπουσαϊντί τον εγκαταλείπει η μαχητικότητά του φαίνεται καθαρά ότι είναι ένας μέτριος και απόλυτα προβλέψιμος στις κινήσεις του μπακ. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο όταν βγήκε αλλαγή ο Τυνήσιος και πέρασε προς το τέλος του αγώνα ο Κοντρέρας δεξί μπακ, παρότι στόπερ ο άνθρωπος, έκανε μια προσπάθεια της προκοπής και πάσαρε για την ευκαιρία στο σουτ του Γκαρσία.

Και ο Σακελλαρίου στην άλλη πλευρά, επίσης, δεν έβγαλε ούτε μια αξιοπρεπή σέντρα σε ολόκληρο το παιχνίδι, ενώ το ίδιο απογοητευτικός ήταν και ο Κριστιάνο, που πήρε την ευκαιρία στην αρχική 11άδα μετά από πολύ καιρό.



Ο γρήγορος Καμαρά έκανε… πλάκα στην άμυνα του ΠΑΟΚ από την αρχή του αγώνα. Περνούσε σαν σταματημένο τον Τσιρίλο, τον ανέκοπτε μόνο ο Κοντρέρας, ενώ σοβαρός λάθος του Ιταλού είναι και η απουσία του από το κέντρο της άμυνας της ομάδας του στο γκολ το Σφακιανάκη.

Εξαίρεση αποτέλεσε ο εξαίρετος για μια ακόμα φορά Κοντρέρας, ένας παίκτης μεγάλης ποιότητας και εμπειρίας, που αποτελεί «κόσμημα» για την άμυνα του ΠΑΟΚ.

Όσο για τον Χάβο; Ισχύει το γνωμικό που λέει ότι στο ποδόσφαιρο υπάρχουν δυο προπονητές στους πάγκους των αγωνιζομένων ομάδων και χιλιάδες… προπονητές στις εξέδρες, που είναι φίλαθλοι, οπαδοί, δημοσιογράφοι, παράγοντες και λοιποί παρευρισκόμενοι. Δειλά, δειλά ξαναθυμήθηκαν τώρα ορισμένοι, ότι ο ΠΑΟΚ χρειάζεται προπονητή μεγάλο ξένο όνομα, που θα αμείβεται πλουσιοπάροχα.

Ξεχνούν, βέβαια, ότι ο Χάβος παρέλαβε μια ομάδα προβληματική και διχασμένη και την οδήγησε σε έξι συνεχόμενες νίκες σε Ελλάδα και Ευρώπη. Και αυτό το πέτυχε, διότι παρότι νέος και άπειρος προπονητικά, κατάφερε και έβαλε κανόνες και μόνιασε τους παίκτες. Οι παίκτες αντιλήφθηκαν ότι αυτό το έκανε για το καλό το δικό τους και της ομάδας και εδώ και καιρό με δηλώσεις τους τον στηρίζουν δημόσια. Ο Χάβος ανταποδίδει, επίσης δημόσια, σε κάθε ευκαιρία την στήριξή τους, ευχαριστώντας τους για την προσπάθειά τους, ακόμα και μετά από παιχνίδια στα οποία έχουν κάκιστη απόδοση, όπως αυτό με τον Ατρόμητο. Οι φιλοφρονήσεις μεταξύ παικτών και προπονητή είναι υγιές φαινόμενο για μια ομάδα και σημαίνουν ότι αυτή η ομάδα είναι ενωμένη. Και όταν μια ομάδα είναι ενωμένη συνήθως ανταπεξέρχεται επιτυχημένα ακόμα και στις δυσκολίες.

Παρεμπιπτόντως, δεν φταίει ο Χάβος που ο Σαλπιγγίδης δεν μπορεί να πλασάρει σε τετ α τετ, ούτε μπορεί να κάνει κάτι ο Χάβος όταν λείπουν έξι – εφτά βασικοί και όσοι παίζουν είναι ταυτόχρονα όλοι σε πολύ κακή μέρα. Ο τρόπος σκέψης του στις αλλαγές ήταν σωστός και γρήγορος. Λίγο μετά το γκολ «γύρισ娻 το σύστημα σε 4-4-2, αλλά ο δεύτερος επιθετικός που έβαλε ήταν ο απογοητευτικός σε άλλο ένα παιχνίδι Παπάζογλου. Είχε κανέναν άλλον να βάλει; Υπήρχε και ο Αθανασιάδης, αλλά ήθελε έναν ψηλό φορ να παίρνει τις κεφαλιές και να «σπάει» την μπάλα στους συμπαίκτες του, στην πίεση που θα εξασκούνταν στην αντίπαλη άμυνα. Ο Κουτσιανικούλης είχε να παίξει πολύ καιρό, αλλά, επίσης, δεν είχε άλλη επιθετική επιλογή στον πάγκο ο Χάβος, ενώ η αντικατάσταση του Μπουσαϊντί με τον Ζουέλα και η μετατόπιση του Κοντρέρας στη δεξιά πλευρά ήταν πάλι σωστή κίνηση.



Συμπερασματικά, και μόνο που το επερχόμενο ματς με την Μπριζ είναι ευρωπαϊκό, άρα υψηλού κινήτρου, και μάλιστα ματς πρόκρισης για την επόμενη φάση του Γιουρόπα Λιγκ, είναι σχεδόν, βέβαιο, ότι θα δούμε έναν εντελώς διαφορετικό ΠΑΟΚ, αισθητά βελτιωμένο, που θα παλέψει με νύχια και με δόντια για τη νίκη. Άλλωστε σ’ αυτό το ματς διακυβεύονται πολλά λεφτά και δόξα και για την ομάδα, αλλά και για τους παίκτες.