Εννέα τίτλοι με τέσσερις ομάδες για τον “σοφό” σερ Αλεξ

Το 1991, η
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ φτάνει στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων και ο
Αλεξ Φέργκιουσον εδραιώνεται στον πάγκο της ομάδας, μετά από μία πολύ δύσκολη πρώτη πενταετία και μία κατάκτηση κυπέλλου Αγγλίας την προηγούμενη σεζόν που τον γλίτωσε από την… γκιλοτίνα. Οι
Στιβ Μπρους,
Μπράιαν Ρόμπσον,
Μαρκ Χιουζ και
Μπράιαν
Μακλέρ συνέθεσαν μία Γιουνάιτεντ που έδειχνε έτοιμη να βγει από την αφάνεια μιας εικοσαετίας. Την πρώτη αξιόλογη Γιουνάιτεντ του Σκοτσέζου τεχνικού.

Δύο χρόνια αργότερα, η Μάντσεστερ κατακτούσε το πρωτάθλημα Αγγλίας, αφήνοντας πίσω της τα άγονα χρόνια της μετά-Μπάσμπι εποχής και προσμένοντας τη νέα που ανοιγόταν με ελπιδοφόρο τρόπο. Ο Γκάρι Πάλιστερ, ο Πολ Ινς, ο Ντένις Εργουιν, ο Πίτερ Σμάιχελ, ο νεαρός Ράιαν Γκιγκς και φυσικά ο Ερίκ Καντονά, οδήγησαν τους “κόκκινους διαβόλους” στην κορυφή και έπραξαν το ίδιο και την επόμενη χρονιά.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, ο Φέργκιουσον έριξε στην ομάδα και τα προϊόντα της ακαδημίας του συλλόγου, τη γενιά του Μπέκαμ, των αδερφών Νέβιλ, του Μπατ, ενώ στο κέντρο τις πρώτες του ηγετικές εμφανίσεις έκανε ο Ρόι Κιν. Η τρίτη αξιόλογη ομάδα του, έφτασε μέχρι το απόλυτο του 1999, το ιστορικό τρεμπλ που έχει περάσει στην ιστορία ως η πιο σημαντική στιγμή της ομάδας.

“Μερικά χρόνια πριν είχα μία εμμονή με τις νίκες στην Ευρώπη. Νομίζω ότι έχει ξεπεραστεί με την επιθυμία για το πρωτάθλημα στην Αγγλία, επειδή πιστεύω ότι είναι το σημαντικότερο στην Ευρώπη τώρα”, δήλωσε ο Σκοτσέζος σερ πλέον, μετά τον πρώτο πρωτάθλημα που του έφερε η τέταρτη ομάδα που δημιούργησε. Οι Κριστιάνο Ρονάλντο, Γουέιν Ρούνεϊ και Ρίο Φέρντιναντ κατέκτησαν το πρωτάθλημα του 2007 φέρνοντας τους “κόκκινους διαβόλους” και πάλι στην κορυφή της Αγγλίας μετά το 2003, τη στιγμή που όλοι μερικούς μήνες πριν, όλοι περίμεναν τη προπονητική… συνταξιοδότηση του Φέργκιουσον.

Από το ναδίρ…

Δεκέμβριος 2005 και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σημειώνει τη χειρότερη πορεία της στο Τσάμπιονς Λιγκ. Αποκλεισμός από τη συνέχεια της διοργάνωσης, αλλά και από την Ευρώπη γενικότερα, αφού κατέλαβε την τέταρτη θέση του ομίλου της. Είχε προηγηθεί μία κόντρα του Σκοτσέζου τεχνικού με τους ιδιοκτήτες της ομάδας για ένα… άλογο ιπποδρόμου και φυσικά το κλίμα στην ομάδα είχε πέσει στην πιο βαθιά… άβυσσο.

Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Φέργκιουσον ήρθε σε ρήξη με τον αρχηγό της ομάδας, Ρόι Κιν, ο οποίος και αποχώρησε για τη Σέλτικ, ενώ άφησε εκτός πλάνων το “βαρύ πυροβολικό” της, Ρουντ φαν Νίστελροϊ. Η χρονιά έληξε με τη Γιουνάιτεντ να τερματίζει δεύτερη στη βαθμολογία, να χάνει τον Ολλανδό επιθετικό και να ξεσπά μία φημολογία περί αποχώρησης του Φέργκιουσον από την ενεργό δράση. Περισσότερο επιθυμία του Τύπου και μερίδας φιλάθλων, βέβαια, παρά βάσιμα σενάρια.

Το καλοκαίρι η Μάντσεστερ δεν “χτύπησε” δυνατά τη μεταγραφική αγορά. Η ενίσχυσή της περιορίστηκε στη δαπάνη (ίσως και σπατάλη) 27 εκατομμυρίων ευρώ για τον Μίκαελ Κάρικ, στη μοναδική προσπάθεια του Φέργκιουσον να καλύψει κάποιο κενό. Στις υπόλοιπες θέσεις, έστω και χωρίς τον φαν Νίστελροϊ, τα πάντα είχαν διευθετηθεί, από την τέταρτη προσπάθειά του να δημιουργήσει ένα σύνολο που θα δοξάσει και πάλι την ιστορία του συλλόγου.

… στο ζενίθ

Τα… μνημόσυνα που είχαν πραγματοποιηθεί για την προπονητική καριέρα του Φέργκιουσον αντικαταστάθηκαν με θαυμασμό για τη μεταμορφωμένη Μάντσεστερ, η οποία στους πρώτους μήνες της νέας σεζόν, πήγαινε από επιτυχία σε επιτυχία σε όλες τις διοργανώσεις.

Η δαιμονισμένη φόρμα του Κριστιάνο Ρονάλντο επικάλυπτε ακόμα και την άσχημη κατάσταση στην οποία βρέθηκε ο Γουέιν Ρούνεϊ, ενώ οι Ράιαν Γκιγκς και Πολ Σκόουλς έζησαν τη… δεύτερη νιότη τους. Η ομάδα ρολάρει, προχωρά στο Τσάμπιονς Λιγκ και στο κύπελλο, ενώ πλην τριών αγωνιστικών, βρίσκεται συνεχώς στην πρώτη θέση της Premiership, σπανίως ισόβαθμη με τη μεγάλη αντίπαλό της, Τσέλσι.

Ο Ζοζέ Μουρίνιο καταφεύγει στα γνωστά mind games, ωστόσο ως… ο… πνευματικός τους πατέρας την τελευταία δεκαετία, σερ Αλεξ Φέργκιουσον, δεν «τσιμπάει» στο δόλωμα. Απτόητος, ο Σκοτσέζος βλέπει τους παίκτες του να πραγματοποιούν νικηφόρα σερί, τα οποία στηρίζονται στον επιθετικό πλουραλισμό και στην αμυντική σταθερότητα.

Ο φαν Νίστελροϊ έφυγε και αντί να αφήσει κενό, άνοιξε το δρόμο σε ένα διαφορετικό επιθετικό παιχνίδι των “κόκκινων διαβόλων”, με μεγάλη έμφαση στις κινήσεις των κεντρώων παικτών όταν αυτοί προωθούνται. Ο Ρούνεϊ μπορεί σε πολλά ματς να χανόταν ανάμεσα σε δύο και τρεις αντιπάλους, αλλά οι Ρονάλντο και Γκιγκς κατά πρώτο λόγο έδιναν τις απαραίτητες βοήθειες, όπως και οι Σκόουλς, Κάρικ και Φλέτσερ, όποτε χρειαζόταν. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Κρις Ιγκλς, με το γκολ που πέτυχε στη νίκη επί της Εβερτον πριν μερικές μέρες, έγινε ο 20ός παίκτης της ομάδας που βρίσκει το δρόμο προς τα δίχτυα.

Στα μετόπισθεν, η επιλογή των Νεμάνια Βίντιτς και Πατρίς Εβρά τον Ιανουάριο του 2006 μπορεί να μη… γέμισε το “μάτι”, ωστόσο από το καλοκαίρι και έπειτα, οι δυο τους έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της άμυνας. Ο Σέρβος συνέθεσε ένα απολύτως αρμονικό δίδυμο με τον Ρίο Φέρντιναντ, ενώ ορισμένοι τραυματισμοί του Γάλλου κατέδειξαν το κενό που άφηνε στην αριστερή πτέρυγα της άμυνας.

Το καρέ του “Φέργκι”

Το Νοέμβριο, όταν ο Φέργκιουσον συμπλήρωνε είκοσι χρόνια στον πάγκο της ομάδας, ουδείς πίστευε ότι θα κατάφερνε να αντέξει στην πίεση της Τσέλσι του Ζοζέ Μουρίνιο. Μερικούς μήνες μετά, η Μάντσεστερ κατακτά μαθηματικά τον τίτλο δύο αγωνιστικές πριν το τέλος της Premiership και έχει την ευκαιρία να τον… πανηγυρίσει μέσα στο “Στάμφορντ Μπριτζ”, στο ντέρμπι με τους πρώην πρωταθλητές.

Λίγες μέρες αργότερα θα αντιμετωπίσει την Τσέλσι στον τελικό του κυπέλλου Αγγλίας, ενώ αποκλείστηκε από τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στα ημιτελικά, ούσα σε αυτήν τη φάση το φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου στην Αθήνα.

Το ένατο πρωτάθλημα του Αλεξ Φέργκιουσον σε 21 χρόνια θητείας του στον πάγκο του συλλόγου κατακτήθηκε με την τέταρτη ομάδα που δημιούργησε. Ο (χωρίς ίχνος ιεροσυλίας προς το πρόσωπο θρυλικού Ματ Μπάσμπι) κορυφαίος τεχνικός στην ιστορία του συλλόγου, μπορεί να έχει δεχθεί σωρεία κριτικής για το κοουτσάρισμα στο παιχνίδι, για το κατά πόσο είναι σε θέση να καθοδηγεί μία ομάδα στα 66 του χρόνια, για τις συχνές κόντρες του με παίκτες, ωστόσο κανείς δεν μπορεί να του καταλογίσει το παραμικρό για την ικανότητά του να εντοπίζει ταλέντα και να βάζει τις βάσεις για την αναγέννηση του συλλόγου.

Το έκανε για τέταρτη φορά στην καριέρα του, κόντρα σε κάθε προγνωστικό και δικαιώθηκε. Τώρα, αυτό που μπορεί να κάνει, είναι να ανοίγει σαμπάνιες στο “Ολντ Τράφορντ”, όπως έκανε την Κυριακή μετά τη μαθηματική κατάκτηση του τίτλου, και να πίνει το αγαπημένο του κόκκινο κρασί… Χωρίς τον… πάλαι ποτέ φίλο του, Ζοζέ Μουρίνιο, από τον οποίο πήρε εκδίκηση για το 2004, όταν η Πόρτο απέκλεισε την Γιουνάιτεντ στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ και ο Πορτογάλος αποχωρούσε από το “Ολντ Τράφορντ” πανηγυρίζοντας έξαλλα…