“Εχω την κριτική σου μπροστά μου, αλλά σύντομα θα την έχω από πίσω μου”

Σήμερα θα μου επιτρέψετε να θίξω ένα διαφορετικό θέμα του ελληνικού ποδοσφαίρου, το οποίο θεωρώ ιδιαίτερο σημαντικό. Στον ΠΑΟΚ, το λέω εξ εμπειρίας από το ρεπορτάζ, αλλά και σε όλες τις ελληνικές ομάδες, υπερεκτιμάται η δύναμη του Τύπου, κι αυτό έχει συνήθως αρνητικές επιπτώσεις στην ανάπτυξη των ομάδων.

Διοικήσεις, προπονητές και παίκτες, δίνουν έμφαση, υπέρ του δέοντος, στο επικοινωνιακό κομμάτι, στην δημόσια εικόνα τους κι αυτό είναι εξαιρετικά επιζήμιο για τις ομάδες τους, διότι ασχολούνται με ένα θέμα ανούσιο και αποπροσανατολίζονται από τον στόχο τους που είναι η δημιουργία ενός ισχυρού συνόλου. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και μετά την απογοητευτική ισοπαλία στην Βέροια αρκετοί μέσα στην ομάδα συζητούσαν το τι θα γράψει ο Τύπος την επόμενη μέρα.

Διαχρονικά, με όλες τις διοικήσεις στον ΠΑΟΚ, κάθε φορά μετά από ήττα, ή ισοπαλία που ισοδυναμεί με ήττα, τους διοικούντες, τους παίκτες και τους προπονητές, τους ενδιέφερε το τι θα γράψει την επόμενη μέρα ο Τύπος, σε ποιον θα ρίξει τις περισσότερες ευθύνες, ή εάν, σύμφωνα με την πατροπαράδοτη ελληνική συνήθεια, θα αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη της ομάδας τους, ρίχνοντας το… ανάθεμα στον διαιτητή για να είναι όλοι ευχαριστημένοι.

Δεν ενδιαφέρονταν για την ουσία, αλλά για το πώς φαίνονταν προς τα έξω, διότι οι περισσότερες διοικήσεις ήταν αδύναμες και ήθελαν να τους προσφέρει κάλυψη ο Τύπος.

Αυτή η λογική έχει κοντά πόδια και καταστρεπτικά μακροχρόνια αποτελέσματα για μια ομάδα. Διότι οι διοικούντες δεν σκέφτονται το πώς θα οργανώσουν μια ισχυρή σύγχρονη ομάδα, ο προπονητής δεν σκέφτεται το πώς θα φτιάξει ένα ομοιογενές σύνολο και οι παίκτες δεν σκέφτονται το πώς θα μεγιστοποιήσουν την απόδοσή τους, αλλά πρωτίστως το ποιες «συμμαχίες» θα αποκτήσουν στον Τύπο, για να έχουν ευνοϊκή αντιμετώπιση ο καθένας ξεχωριστά, αδιαφορώντας για το κοινό καλό της ομάδας.

Η διοίκηση Ζαγοράκη, θα έλεγα, ότι είναι λιγότερο επιρρεπής σ’ αυτό το λάθος από προηγούμενες διοικήσεις, αλλά κι αυτή δεν κατάφερε να ξεφύγει από την ελληνική νοοτροπία. Τα μέλη της έχουν τονίσει κατ’ επανάληψη και δημόσια, ότι στην επιτυχία ή όχι του εγχειρήματος που ξεκίνησαν το περασμένο καλοκαίρι, θα παίξει σημαντικό ρόλο και η στάση του Τύπου, εάν θα είναι φιλική ή εχθρική, και το τι μηνύματα θα περνάει στον κόσμο.

Η σπουδαία Αμερικανίδα ηθοποιός Μπάρμπαρα Στρέιζαντ είχε πει κάποτε το αμίμητο: «Εύχομαι να μπορούσα να είμαι σαν τον Τζορτζ Μπέρναρ Σο, ο οποίος κάποτε διάβασε μια κακή κριτική για ένα από τα έργα του, κάλεσε τον κριτικό και του είπε: «Εχω την κριτική σου μπροστά μου και σύντομα θα την έχω από πίσω μου».

Ο Τύπος είναι απαραίτητος για τη λειτουργία της δημοκρατίας. Ο ρόλος του είναι η άσκηση ελέγχου στην εκάστοτε εξουσία, η σωστή ενημέρωση και πληροφόρηση των πολιτών – φιλάθλων, να καυτηριάζει τα κακώς κείμενα. Δεν είναι ίματζ μέικερ διοικήσεων, προπονητών, παικτών, ή ακόμα και οπαδών ομάδων.

Εάν η διοίκηση Ζαγοράκη, για παράδειγμα, φτιάξει μια ισχυρή ομάδα που θα βγει στο Τσάμπιονς Λιγκ ή θα πάρει το πρωτάθλημα, ποιος θα της κουνηθεί; Ουδόλως μπορεί να την επηρεάσει το τι θα γράφει ο Τύπος, αφού είναι αυτονόητο πως ο κόσμος θα αναγνωρίσει την μεγάλη επιτυχία.

Εάν από την άλλη δεν καταφέρει να φτιάξει μια αξιοπρεπή ομάδα, τότε όσο και να την επαινεί, ενδεχομένως, ο Τύπος, ή να της προσφέρει κάλυψη, η αποτυχία της σύντομα θα φανεί.

Στην Αγγλία, στην Γερμανία και γενικά στην προηγμένη Δυτική Ευρώπη, όπου οι άνθρωποι κινούνται με βάση την κοινή λογική, οι ομάδες δεν καθορίζουν την πορεία τους και τον σχεδιασμό τους με κριτήριο τα γραφόμενα στον Τύπο. Ο Τύπος, ναι μεν, δημιουργεί… κλίμα στην κοινή γνώμη, αλλά εάν μια διοίκηση και ένας προπονητής φτιάξουν μια καλή ομάδα, δεν μπορεί παρά να το καταγράψει αυτό και ο Τύπος, αφού ο «καθρέφτης» μιας ομάδας και ο αδιάψευστος κριτής της είναι ο αγωνιστικός χώρος και όχι οι εφημερίδες, τα ραδιόφωνα, ή η τηλεόραση.