Γαλανόλευκες φιέστες
Η Πρωταθλήτρια Ευρώπης, Ελλάδα έκανε το καθήκον της και μάλιστα, με το παραπάνω, εξασφαλίζοντας την πρόκριση για τα τελικά του Euro 2008 πριν καν ολοκληρωθεί η προκριματική φάση. Ετσι, ο αγώνας του Σαββάτου (17/11) με τη Μάλτα θα έχει τον χαρακτήρα φιέστας, κάτι που έχει συμβεί άλλες τρεις φορές στο παρελθόν. Ας τις θυμηθούμε.
Ηταν 12 Σεπτεμβρίου του 1979. Η Ελλάδα υποδέχεται στο γήπεδο της Λεωφόρου τη Σοβιετική Ενωση, στον τελευταίο αγώνα της στον έκτο προκριματικό όμιλο του Euro 1980, γνωρίζοντας ότι σε περίπτωση νίκης εξασφαλίζει την πρόκριση. Περίπου 25.000 φίλαθλοι έχουν κατακλύσει κάθε γωνιά του γηπέδου και οι παίκτες του Αλκέτα Παναγούλια έκαναν το όνειρο, πραγματικότητα. Με γκολ του
Τάκη Νικολούδη στο 26΄, έπειτα από άψογη συνεργασία με τον Δεληκάρη, η Εθνική παίρνει την πολύτιμη νίκη με 1-0 και η πιο μεγάλη στιγμή του ελληνικού ποδοσφαίρου μέχρι εκείνη τη στιγμή, δηλαδή
η παρθενική πρόκριση στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, είναι γεγονός.
Ελλάδα: Κωνσταντίνου, Γούναρης (74’ Κυράστας), Ιωσηφίδης, Φοιρός, Καψής, Δαμανάκης, Λιβαθηνός, Αρδίζογλου (64’ Ορφανός), Νικολούδης, Δεληκάρης, Γαλάκος.
Δεκατέσσερα χρόνια χρειάστηκε να περάσουν μέχρι την επόμενη μεγάλη στιγμή του ποδοσφαίρου της πατρίδας μας. Τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου των ΗΠΑ (1994) εξελίσσονται σε θρίαμβο με κοινό παρονομαστή της επιτυχίας του 1980, την παρουσία στον πάγκο της Εθνικής, του Αλκέτα Παναγούλια. Η μαθηματική εξασφάλιση της πρόκρισης ήρθε δύο αγωνιστικές πριν το τέλος με την ισοπαλία, 1-1 που απέσπασαν οι διεθνείς μας στη Μόσχα κόντρα στη Ρωσία, στις 23 Μαϊου 1993 . Ετσι, ο αγώνας με την παρέα των Ντομπροβόλσκι, Ονόπκο, Μοστοβόι κ.τ.λ. στο ΟΑΚΑ στις 17 Νοεμβρίου 1993 έλαβε το χαρακτήρα φιέστας.
Περίπου 60.000 φίλαθλοι υποδέχθηκαν τους Ελληνες διεθνείς οι οποίοι είπαν το “ευχαριστώ” με τον δικό τους τρόπο. Στο 68ο λεπτό ο Νίκος Νιόπλιας έβγαλε τη σέντρα και με ανάποδη κεφαλιά ο Νίκος Μαχλάς έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα του Τσερτσέσοφ και τους Ελληνες φιλάθλους στον έβδομο ουρανό. Η Ελλάδα σφραγίζει με αυτόν τον τρόπο και την πρωτιά στον όμιλο και προκρίνεται πανηγυρικά στα γήπεδα των ΗΠΑ.
Ελλάδα: Μήνου, Αποστολάκης, Καραταϊδης, Μανωλάς, Ιωαννίδης, Τσαλουχίδης, Σαραβάκος (76’ Αλεξανδρής), Νιόπλιας, Μαχλάς, Μητρόπουλος (33’ Μαραγκός), Τσιαντάκης.
Για να γραφτεί η πιο λαμπρή σελίδα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου στα γήπεδα της Πορτογαλίας το 2004, η Εθνική μας χρειάστηκε να περάσει μία ιδιαίτερα αγχωτική προκριματική φάση. Η εξασφάλιση μίας εκ των δύο πρώτων θέσεων είχε γίνει πράξη από νωρίς, αλλά το ζητούμενο ήταν η πρωτιά στον όμιλο που έδινε το απευθείας εισιτήριο για τα τελικά (η δεύτερη θέση οδηγούσε σε μπαράζ). Το ματς “δίχως αύριο” για τους παίκτες του Ότο Ρεχάγκελ ήταν αυτό με τη Βόρεια Ιρλανδία (11 Οκτωβρίου 2003) στο “Απόστολος Νικολαϊδης”.
Οσο έμενε το 0-0 στον φωτεινό πίνακα η αγωνία χτυπούσε “κόκκινο”. Τελικά, ο “γόρδιος δεσμός” λύθηκε στο 68’ με τον Βασίλη Τσιάρτα να ευστοχεί από την άσπρη βούλα του πέναλτι. Το τελευταίο σφύριγμα του Πορτογάλου (σημαδιακό), Κορτέζ Μπατίστα σήμανε την έναρξη ξέφρενων πανηγυρισμών με χαρακτηριστικότερη όλων την εικόνα του Οτο Ρεχάγκελ ο οποίος με απλωμένα τα χέρια έκανε το γύρο του γηπέδου και αγκάλιαζε όποιον έβρισκε μπροστά του.
Ελλάδα: Νικοπολίδης, Σεϊταρίδης, Φύσσας, Νταμπίζας (46΄ Βενετίδης), Δέλλας, Μπασινάς (90΄ Ζαγοράκης), Αντζας, Βρύζας, Χαριστέας (46΄ Νικολαΐδης), Τσιάρτας, Γιαννακόπουλος
