Για τον Αρη τώρα άρχισε το πρωτάθλημα…

Ο Αρης έμαθε. Επαθε και έμαθε. Χρειάστηκε βέβαια να μείνει μετεξεταστέος στους αγώνες με ΑΕΚ και Ολυμπιακό, αλλά έμαθε. Κι αυτή τη φορά παρουσιάστηκε όπως έπρεπε να παρουσιαστεί. Μυαλωμένος, ώριμος, ορθολογιστής και πάνω απ’όλα σοβαρός. Βρήκε απέναντί του ίσως τον χειρότερο Παναθηναϊκό της φετινής σεζόν –οι πράσινοι μάλλον… κατάφεραν να ξεπεράσουν και την τραγική εμφάνιση με τη Μέταλουργκ- και τον «χτύπησε» έτσι όπως έπρεπε. Αυτή τη φορά ο Αρης περίμενε. Αυτή τη φορά ο Αρης είχε συγκέντρωση και πάνω απ’όλα πάθος. Αυτή τη φορά… δεν ήταν σαν την προηγούμενη φορά.

Μετά το ντέρμπι με την ΑΕΚ σπεύσαμε να πλέξουμε το εγκώμιο του φετινού Αρη, αλλά και του Γκιγέρμο Ογιος. Και λέω σπεύσαμε γιατί πολλοί θα μπορούσαν να υποστηρίξουν πως ακόμα είναι νωρίς και πως ακόμα η ομάδα δεν έχει «δέσει». Σωστό. Τα καλά στοιχεία, όμως, δεν κρύβονται ακόμα κι αν είναι σε στάδιο εγκυμοσύνης. Οι «κίτρινοι» φέτος παρουσιάζουν μια αλλιώτικη εικόνα και δεν χρειάζεται να το επαναλάβουμε γιατί τείνουμε να γίνουμε κουραστικοί. Το καλό είναι ότι αυτή η εικόνα δεν χάλασε παρά το άσχημο ξεκίνημα, τα απανωτά στραβοπατήματα και κυρίως τις ήττες από ΑΕΚ και Ολυμπιακό. Και ο λόγος είναι απλός. Ο Γκιγέρμο Ογιος και η διοίκηση της ομάδας δεν άφησε να χαλάσει το κλίμα στα αποδυτήρια, έδωσαν την απαραίτητη πίστωση χρόνου –ο Αργεντίνος στην ομάδα και η διοίκηση στον Αργεντίνο- και όλα κύλησαν με βάση τους νόμους… της φυσικής.

Ο Αρης δεν βρήκε ακόμα τον δρόμο του, αλλά έχει… μπει στη στροφή. Αν η νίκη της περασμένης αγωνιστικής επί του Εργοτέλη ήταν «φάρμακο» η νίκη κόντρα στον Παναθηναϊκό ήταν «ναρκωτικό». Ένα γλυκό «ναρκωτικό» κυρίως για τον κόσμο της ομάδας που στήριξε και στηρίζει τους παίκτες και το προπονητικό τιμ και δεν βιάζεται να βγάλει συμπεράσματα.

Στον αγώνα με τους «πράσινους» οι Θεσσαλονικείς δεν έπαιξαν καμιά σπουδαία μπάλα. Εκμεταλλεύτηκαν, όμως, την αδυναμία των αντιπάλων να παίξουν, να τρέξουν και να απειλήσουν, φτάνοντας έτσι σε μια δίκαιη νίκη. Μπορεί να ακούγεται απλό, αλλά για τον Αρη των προηγούμενων αγωνιστικών δεν ήταν. Για φέρτε στο μυαλό σας τα παιχνίδια με ΑΕΚ και Ολυμπιακό. Μήπως η ΑΕΚ του πρώτου ημιχρόνου και ο Ολυμπιακός επίσης του πρώτου ημιχρόνου ήταν καλύτεροι από τους «κίτρινους»; Δε νομίζω. Ο Αρης, όμως, δεν ευτύχησε να κρατήσει στέρεο αυτό που «έχτισε» είτε λόγω λανθασμένης επιλογής τρόπου παιχνιδιού είτε λόγω διαιτησίας.

Αυτή τη φορά, κόντρα στο «φάντασμα» του Παναθηναϊκού, οι Θεσσαλονικείς έβαλαν τα θεμέλια για μια μεγάλη –σε σημασία- νίκη και στο τέλος όχι μόνο «έκοψαν» την… κορδέλα των εγκαινίων, αλλά «έχτισαν» και περισσότερους ορόφους, μιας και ο Αρης βρίσκεται στη μέση της βαθμολογίας και κρατάει την τύχη στα χέρια του όσον αφορά την κατάληψη μιας καλύτερης θέσης.

Πολλά μπράβο και στον κόσμο του Αρη που γέμισε το γήπεδο και βοήθησε την ομάδα. Κάποια συμπτώματα… διαιτητοφοβίας που παρουσιάστηκαν ήταν λίγα και μεμονωμένα, αλλά αυτό δύσκολα θα αλλάξει. Δεν πειράζει. Αυτό που δεν πρέπει να αλλάξει είναι η εμπιστοσύνη στις φετινές δυνατότητες της ομάδας και κυρίως στις δυνατότητες και στη δουλειά που κάνει ο Γκιγέρμο Ογιος. Τώρα αρχίζει το πρωτάθλημα για τον Αρη.