Γιατί θα διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση…
Από το 1996 στο 2010. Η αντιπαλότητα στις τάξεις της ΑΕΚ υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Ο Γιάννης Ξενάκης εξηγεί τους λόγους που η αυτή η κατάσταση θα διαιωνίζεται…
Επιστρέφοντας από διακοπές και έχοντας διαβάσει στις παραλίες όλα τα καλά και όμορφα για τη νέα προσπάθεια της ΑΕΚ, για το πόσο αλλαγμένη παρουσιάζεται σε σχέση με πέρσι και για το οικογενειακό κλίμα των αποδυτηρίων, το τελευταίο πράγμα που περιμένεις να δεις σ’ ένα φιλικό της πλάκας είναι σκηνές από …Ελ Πάσο. Μονομαχία οπαδών με τον προπονητή, ξυλοδαρμός του προπονητή υπό τα διακριτικά βλέμματα της αστυνομίας. Μονάχα ο Μορικόνε έλειπε για να δέσει και η μουσική υπόκρουση.
Η ΑΕΚ του 2010 δεν έχει αλλάξει, η ΑΕΚ συνεχίζει (και δυστυχώς) θα συνεχίσει να νοσεί με παιδικές ασθένειες. Στο ίδιο κατηφορικό και επικίνδυνο μονοπάτι. Όσο υπάρχει Μπάγεβιτς θα υπάρχουν “αντι-μπαγεβιτσικοί”. Με μίσος και μένος, με φανατισμό και ροπή προς τις ακρότητες. Είτε αυτές είναι με τη μορφή χειροδικίας, είτε απλώς λεκτικές. Η άσκηση ψυχολογικής βίας. Εκείνη που τον Γενάρη του 2004 οδήγησε στην πόρτα της εξόδου τον Μπάγεβιτς. Το τέλος του περίμενε τότε, η τριάδα Ντέμη, Κιντή , Κούλη για να ενεργοποιήσει το σχέδιο “διάσωσης” και “εξυγίανσης” της ΑΕΚ.
Όσο υπάρχει Μπάγεβιτς στην ΑΕΚ θα υπάρχουν οι ορκισμένοι εχθροί του στον ευρύτερο χώρο της ομάδας. Από το χώρο της original κατά βάση, αλλά και από άλλες παρέες μικρές ή μεγάλες. Την παρέα φίλων και νοσταλγών της θητείας Νικολαΐδη, την παρέα της “Ενωσης 1924”, αλλά και οπαδούς που δεν είναι κάπου ενταγμένοι και απλώς δεν μπορούν να χειροκροτήσουν και να αποδεχτούν αυτόν που έφτυναν και έριχναν πεντοχίλιαρα στη Ν.Φιλαδέλφεια, το 1997, το 1998, το 1999.
Η αλήθεια είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα των οπαδών της ΑΕΚ (για να μην πούμε πως ήταν καθολική η εναντίωση) όλο και κάποια κατάρα θα έριξε, ειδικά τον πρώτο χρόνο (1996-1997) από τη φυγή του Μπάγεβιτς. Έκρυθμη ήταν η κατάσταση στην πρώτη επιστροφή (το 2001) διότι μέσα σε πέντε χρόνια, δεν μπορούσαν οι οπαδοί ούτε να ξεχάσουν, ούτε να το χωνέψουν (ασπίδα προστασίας, τότε και τουλάχιστον τον πρώτο χρόνο ήταν ο Ψωμιάδης, αλλά αυτό δεν τιμά τον Μπάγεβιτς. Διότι απλούστατα δεν τιμά την ΑΕΚ η παρουσία του “Μάκαρου” στα πράγματα της ομάδας…)
Η δεύτερη επιστροφή και τρίτη προπονητική θητεία ξεκίνησε με σαφέστερα πιο ομαλές συνθήκες. Ο Μπάγεβιτς ζήτησε “συγγνώμη”, ο περισσότερος κόσμος την αποδέχτηκε και έριξε λήθη στο παρελθόν. Δεν χρειάζεται να κάνει κάποιος δημοψήφισμα για να αντιληφθεί ότι οι ισορροπίες άλλαξαν θεαματικά. Μέσα σε ενάμισι χρόνο, χωρίς να παρουσιάσει (και με δική του ευθύνη) ελκυστική ομάδα, κατάφερε να αλλάξει συναισθήματα, σκέψεις, ιδέες του απλού ΑΕΚτζή. Από την αποστροφή και απέχθεια του ’96 και ’97, στην πλήρη αποδοχή και στήριξη το 2010.
Μια εβδομάδα να καθίσει κάποιος και να ακούει ραδιόφωνα από το πρωί μέχρι το βράδυ θα το διαπιστώσει πολύ εύκολα. Μια εβδομάδα να καθίσει κάποιος να διαβάσει μηνύματα και απόψεις σε διάφορες ιστοσελίδες και forum πάλι θα διαπιστώσει ότι ο κόσμος είναι με τον Μπάγεβιτς (κι ας είναι το ιντερνετικό κοινό, κατά βάση νεανικό, δηλαδή κόσμος που δεν γνώρισε και δεν απόλαυσε στο γήπεδο τη μεγάλη ομάδα του Ντούσαν).
Στο πρόσωπο του Σταύρου Αδαμίδη οι “αντι-μπαγεβιτσικοί” έβλεπαν (προς το τέλος της άνοιξης) τον άνθρωπο που θα άνοιγε την πόρτα της εξόδου στον Ντούσκο. Από το χειμώνα όταν εμφανίστηκε στο διοικητικό προσκήνιο ο 36χρονος δικηγόρος από το Λονδίνο, οι πληροφορίες και το ρεπορτάζ τον ήθελαν “απέναντι” στον Μπάγεβιτς και κατά κάποιο τρόπο να έχει ταυτόσημες απόψεις με τον καλό του φίλο Γιώργο Κιντή. Ήρθε και η προεδρική δήλωση της 12ης Απριλίου ότι το μέλλον του Μπάγεβιτς θα κριθεί αμέσως μετά τα πλέι οφ, βγήκαν τα δημοσιεύματα για τις επαφές με Μπόλονι, χάθηκε και η πρώτη θέση στα πλέι οφ και όλοι από την “απέναντι όχθη” το είχαν σίγουρο.
Λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο. Ο Παππάς ενεργοποίησε αυτό που είχε υποσχεθεί από το χειμώνα στον Μπάγεβιτς. Την απόλυτη στήριξη και παραμονή. Ο Αδαμίδης πλησίασε περισσότερο τον προπονητή και συνεργάστηκε άψογα μαζί του. Η ομάδα στην προετοιμασία έδειχνε να βαδίζει στο σωστό δρόμο και αγωνιστικά να βγάζει όμορφα πράγματα, ιδίως σ’ εκείνο το πρώτο ημίχρονο με τη Μπλάκμπερν. Σημείο αναφοράς απ’ όλους, η ενότητα, το οικογενειακό κλίμα, η συσπείρωση, η διάθεση.
Λογάριαζαν (και αυτοί) χωρίς τον ξενοδόχο, όπως αποδείχτηκε το Σαββατόβραδο στην Καλλιθέα. Μια χούφτα άνθρωποι έκαναν ντου, άπλωσαν χέρι κατά του προπονητή, μαχαίρωσαν την ΑΕΚ, τα κατέστρεψαν όλα. Προφανώς έκριναν ότι μονάχα αυτός ο τρόπος απέμεινε για να πετύχουν τον σκοπό τους. Αν ήταν να περιμένουν κι άλλο, αν ήταν να ζουν με την αγωνία των αποτελεσμάτων και των εμφανίσεων της ομάδας θα έπαιρναν μεγάλο ρίσκο. Διότι ποιος αλήθεια θα κουνούσε τον Μπάγεβιτς από τη θέση του, με ομάδα που θα παίζει καλή μπαλίτσα και θα παίρνει αποτελέσματα; Εδώ τον στήριξαν με την ομάδα να έχει το μαύρο της το χάλι.
Δεν γνωρίζω αν αυτοί που επιτέθηκαν στον Μπάγεβιτς κινούνται στο χώρο της original. Μικρή σημασία έχει άλλωστε. Μεγαλύτερη σημασία έχει η δήλωση του Χατζηχρήστου στην ιστοσελίδα της “Ώρας”. Ότι η επίθεση αυτή έκανε …ανυπολόγιστο καλό στον Μπάγεβιτς!! Άντε Μήτσο, να πάρουμε μια μεζούρα να υπολογίσουμε πόσο μεγάλο καλό του έκαναν οι γροθιές. Είναι το νέο δόγμα στο χώρο της ΑΕΚ. Πρέπει να φας ξύλο για να βγεις από πάνω, για να ισχυροποιήσεις τη θέση σου!
Δεν δέχομαι τη θεωρία αρκετών, ότι υπάρχουν ανεξέλεγκτα στοιχεία στην original και ότι ο Χατζηχρήστος δεν έχει τη δυνατότητα να ελέγξει, να κατευθύνει, να συγκρατήσει, να αποτρέψει. Είτε προέρχονται είτε όχι οι δράστες από το χώρο της original, o Χατζηχρήστος έχει τη δυνατότητα να το σταματήσει. Να σβήσει την κόντρα, το μίσος. Να πετύχει τον ιστορικό συμβιβασμό. Απλώς να αποδεχτεί η original τον Μπάγεβιτς. Χωρίς να τον αγαπήσει ξανά. Ας τον αγαπάνε μονάχα οι υπόλοιποι φίλαθλοι, δόξα τω Θεώ, οι οπαδοί της ΑΕΚ είναι αμέτρητοι και δεν τελειώνουν στην original.
Στο δια ταύτα. Δεν τρέφω αυταπάτες, ούτε μπορώ να χαϊδεύω αυτιά με ευχολόγια. Εκτιμώ πως για διάφορους λόγους αυτή η κατάσταση (δυστυχώς) θα διαιωνίζεται. Η original δεν θα φύγει από την ΑΕΚ. Εκεί θα είναι και θα τραγουδάει. Ο Μπάγεβιτς είναι αυτός που μια μέρα θα φύγει. Το θέμα είναι πως θα φύγει, υπό ποιες συνθήκες θα έρθει το τελευταίο διαζύγιο. Εκτιμώ ότι αυτή η αντιπαλότητα θα συνεχίζεται όσο:
*Ο Μελισσανίδης θα αρμενίζει με το κότερο του στα νερά του Βοσπόρου και δεν αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Βάζοντας τα ωραία του λεφτά και κάνοντας στην μπάντα όσα περιθωριακά στοιχεία αποπειραθούν να κάνουν κουμάντο στα λεφτά του.
*Ο Παππάς περίπου έντρομος δηλώνει πως δεν ξαναπατά το πόδι του στο γήπεδο υπό τις υπάρχουσες συνθήκες. Φαντασθείτε σε μια επιχείρηση να προπηλακίζεται ένας υπάλληλος και ο ιδιοκτήτης να δηλώνει αηδιασμένος ότι δεν ξαναπατά το πόδι του στην επιχείρηση. Ναι, πάλι καλά που υπάρχει (και) ο Παππάς σ’ αυτή την ΑΕΚ, αλλά όλοι θα προτιμούσαν (ο μεγαλομέτοχος) να είναι σε πολλά πράγματα πιο ενεργός. Πιο δυναμικός. Μπροστάρης. Ηγέτης.
*Ο Αδαμίδης δεν έχει τη δυνατότητα να συγκρουστεί πραγματικά και όχι στα λόγια με το κομμάτι των οπαδών που θέλουν με φασιστικό τρόπο να επιβάλλουν την άποψη τους (για να έχει αυτή τη δυνατότητα, θα πρέπει να είναι αποφασισμένος για σύγκρουση πρώτος απ’ όλους το ίδιο το αφεντικό). Σχεδόν όλες οι διοικήσεις της ΑΕΚ σ’ αυτό το κομμάτι ήταν ευάλωτες. Αδύναμες. Κάτι ξέρουν παλαιότεροι πρόεδροι ή ιδιοκτήτες. Ο πρώτος που κουβάλησε αυτόν το σταυρό του μαρτυρίου ήταν στα 80s ο Ζαφειρόπουλος. Διέθεσε μια ολόκληρη περιουσία για την ΑΕΚ, έκλεισε και τον Μπάγεβιτς (άνοιξη του ’88) και το ευχαριστώ ήταν να τον κυνηγήσουν από το γήπεδο. Ο Αδαμίδης μπορεί να έχει τη θέληση, μπορεί πραγματικά να επιθυμεί τη στήριξη Μπάγεβιτς, ωστόσο δεν είναι σε θέση να εναντιωθεί με το σκληροπυρηνικό κομμάτι των οπαδών. Πήγε να το κάνει ο Ντέμης και του τράβηξαν το χαλί που του έστρωσαν (οι ίδιοι) δυο φορές. Το 2004 όταν πήρε τα κλειδιά του μαγαζιού. Και το 2005 όταν ισχυροποίησαν τη θέση του “μαυρίζοντας” στις εκλογές (της ερασιτεχνικής) τον Μελισσανίδη.
*Η Πολιτεία, οι αρχές, η δικαιοσύνη, δεν αποφασίζουν να καθαρίσουν τη βρωμιά από τα γήπεδα. Συγχωρέστε με, αλλά σε ποια χώρα του κόσμου, θα έκαναν οπαδοί ντου στο γήπεδο, θα γρονθοκοπούσαν τον προπονητή υπό τα διακριτικά βλέμματα αστυνομικών και δεν θα είχαμε έστω μια σύλληψη. Μία!!! Μονάχα στην Ελλάδα, της ασυδοσίας και της ασυλίας. Στην Ελλάδα όπου πρώτα δέρνουμε και μετά δηλώνουμε ότι το ξύλο του κάνει …ανυπολόγιστο καλό. Τη μεζούρα Μήτσο, να υπολογίσουμε πόσο είναι αυτό το καλό…
Η ΑΕΚ του 2010 δεν έχει αλλάξει, η ΑΕΚ συνεχίζει (και δυστυχώς) θα συνεχίσει να νοσεί με παιδικές ασθένειες. Στο ίδιο κατηφορικό και επικίνδυνο μονοπάτι. Όσο υπάρχει Μπάγεβιτς θα υπάρχουν “αντι-μπαγεβιτσικοί”. Με μίσος και μένος, με φανατισμό και ροπή προς τις ακρότητες. Είτε αυτές είναι με τη μορφή χειροδικίας, είτε απλώς λεκτικές. Η άσκηση ψυχολογικής βίας. Εκείνη που τον Γενάρη του 2004 οδήγησε στην πόρτα της εξόδου τον Μπάγεβιτς. Το τέλος του περίμενε τότε, η τριάδα Ντέμη, Κιντή , Κούλη για να ενεργοποιήσει το σχέδιο “διάσωσης” και “εξυγίανσης” της ΑΕΚ.
Όσο υπάρχει Μπάγεβιτς στην ΑΕΚ θα υπάρχουν οι ορκισμένοι εχθροί του στον ευρύτερο χώρο της ομάδας. Από το χώρο της original κατά βάση, αλλά και από άλλες παρέες μικρές ή μεγάλες. Την παρέα φίλων και νοσταλγών της θητείας Νικολαΐδη, την παρέα της “Ενωσης 1924”, αλλά και οπαδούς που δεν είναι κάπου ενταγμένοι και απλώς δεν μπορούν να χειροκροτήσουν και να αποδεχτούν αυτόν που έφτυναν και έριχναν πεντοχίλιαρα στη Ν.Φιλαδέλφεια, το 1997, το 1998, το 1999.
Η αλήθεια είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα των οπαδών της ΑΕΚ (για να μην πούμε πως ήταν καθολική η εναντίωση) όλο και κάποια κατάρα θα έριξε, ειδικά τον πρώτο χρόνο (1996-1997) από τη φυγή του Μπάγεβιτς. Έκρυθμη ήταν η κατάσταση στην πρώτη επιστροφή (το 2001) διότι μέσα σε πέντε χρόνια, δεν μπορούσαν οι οπαδοί ούτε να ξεχάσουν, ούτε να το χωνέψουν (ασπίδα προστασίας, τότε και τουλάχιστον τον πρώτο χρόνο ήταν ο Ψωμιάδης, αλλά αυτό δεν τιμά τον Μπάγεβιτς. Διότι απλούστατα δεν τιμά την ΑΕΚ η παρουσία του “Μάκαρου” στα πράγματα της ομάδας…)
Η δεύτερη επιστροφή και τρίτη προπονητική θητεία ξεκίνησε με σαφέστερα πιο ομαλές συνθήκες. Ο Μπάγεβιτς ζήτησε “συγγνώμη”, ο περισσότερος κόσμος την αποδέχτηκε και έριξε λήθη στο παρελθόν. Δεν χρειάζεται να κάνει κάποιος δημοψήφισμα για να αντιληφθεί ότι οι ισορροπίες άλλαξαν θεαματικά. Μέσα σε ενάμισι χρόνο, χωρίς να παρουσιάσει (και με δική του ευθύνη) ελκυστική ομάδα, κατάφερε να αλλάξει συναισθήματα, σκέψεις, ιδέες του απλού ΑΕΚτζή. Από την αποστροφή και απέχθεια του ’96 και ’97, στην πλήρη αποδοχή και στήριξη το 2010.
Μια εβδομάδα να καθίσει κάποιος και να ακούει ραδιόφωνα από το πρωί μέχρι το βράδυ θα το διαπιστώσει πολύ εύκολα. Μια εβδομάδα να καθίσει κάποιος να διαβάσει μηνύματα και απόψεις σε διάφορες ιστοσελίδες και forum πάλι θα διαπιστώσει ότι ο κόσμος είναι με τον Μπάγεβιτς (κι ας είναι το ιντερνετικό κοινό, κατά βάση νεανικό, δηλαδή κόσμος που δεν γνώρισε και δεν απόλαυσε στο γήπεδο τη μεγάλη ομάδα του Ντούσαν).
Στο πρόσωπο του Σταύρου Αδαμίδη οι “αντι-μπαγεβιτσικοί” έβλεπαν (προς το τέλος της άνοιξης) τον άνθρωπο που θα άνοιγε την πόρτα της εξόδου στον Ντούσκο. Από το χειμώνα όταν εμφανίστηκε στο διοικητικό προσκήνιο ο 36χρονος δικηγόρος από το Λονδίνο, οι πληροφορίες και το ρεπορτάζ τον ήθελαν “απέναντι” στον Μπάγεβιτς και κατά κάποιο τρόπο να έχει ταυτόσημες απόψεις με τον καλό του φίλο Γιώργο Κιντή. Ήρθε και η προεδρική δήλωση της 12ης Απριλίου ότι το μέλλον του Μπάγεβιτς θα κριθεί αμέσως μετά τα πλέι οφ, βγήκαν τα δημοσιεύματα για τις επαφές με Μπόλονι, χάθηκε και η πρώτη θέση στα πλέι οφ και όλοι από την “απέναντι όχθη” το είχαν σίγουρο.
Λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο. Ο Παππάς ενεργοποίησε αυτό που είχε υποσχεθεί από το χειμώνα στον Μπάγεβιτς. Την απόλυτη στήριξη και παραμονή. Ο Αδαμίδης πλησίασε περισσότερο τον προπονητή και συνεργάστηκε άψογα μαζί του. Η ομάδα στην προετοιμασία έδειχνε να βαδίζει στο σωστό δρόμο και αγωνιστικά να βγάζει όμορφα πράγματα, ιδίως σ’ εκείνο το πρώτο ημίχρονο με τη Μπλάκμπερν. Σημείο αναφοράς απ’ όλους, η ενότητα, το οικογενειακό κλίμα, η συσπείρωση, η διάθεση.
Λογάριαζαν (και αυτοί) χωρίς τον ξενοδόχο, όπως αποδείχτηκε το Σαββατόβραδο στην Καλλιθέα. Μια χούφτα άνθρωποι έκαναν ντου, άπλωσαν χέρι κατά του προπονητή, μαχαίρωσαν την ΑΕΚ, τα κατέστρεψαν όλα. Προφανώς έκριναν ότι μονάχα αυτός ο τρόπος απέμεινε για να πετύχουν τον σκοπό τους. Αν ήταν να περιμένουν κι άλλο, αν ήταν να ζουν με την αγωνία των αποτελεσμάτων και των εμφανίσεων της ομάδας θα έπαιρναν μεγάλο ρίσκο. Διότι ποιος αλήθεια θα κουνούσε τον Μπάγεβιτς από τη θέση του, με ομάδα που θα παίζει καλή μπαλίτσα και θα παίρνει αποτελέσματα; Εδώ τον στήριξαν με την ομάδα να έχει το μαύρο της το χάλι.
Δεν γνωρίζω αν αυτοί που επιτέθηκαν στον Μπάγεβιτς κινούνται στο χώρο της original. Μικρή σημασία έχει άλλωστε. Μεγαλύτερη σημασία έχει η δήλωση του Χατζηχρήστου στην ιστοσελίδα της “Ώρας”. Ότι η επίθεση αυτή έκανε …ανυπολόγιστο καλό στον Μπάγεβιτς!! Άντε Μήτσο, να πάρουμε μια μεζούρα να υπολογίσουμε πόσο μεγάλο καλό του έκαναν οι γροθιές. Είναι το νέο δόγμα στο χώρο της ΑΕΚ. Πρέπει να φας ξύλο για να βγεις από πάνω, για να ισχυροποιήσεις τη θέση σου!
Δεν δέχομαι τη θεωρία αρκετών, ότι υπάρχουν ανεξέλεγκτα στοιχεία στην original και ότι ο Χατζηχρήστος δεν έχει τη δυνατότητα να ελέγξει, να κατευθύνει, να συγκρατήσει, να αποτρέψει. Είτε προέρχονται είτε όχι οι δράστες από το χώρο της original, o Χατζηχρήστος έχει τη δυνατότητα να το σταματήσει. Να σβήσει την κόντρα, το μίσος. Να πετύχει τον ιστορικό συμβιβασμό. Απλώς να αποδεχτεί η original τον Μπάγεβιτς. Χωρίς να τον αγαπήσει ξανά. Ας τον αγαπάνε μονάχα οι υπόλοιποι φίλαθλοι, δόξα τω Θεώ, οι οπαδοί της ΑΕΚ είναι αμέτρητοι και δεν τελειώνουν στην original.
Στο δια ταύτα. Δεν τρέφω αυταπάτες, ούτε μπορώ να χαϊδεύω αυτιά με ευχολόγια. Εκτιμώ πως για διάφορους λόγους αυτή η κατάσταση (δυστυχώς) θα διαιωνίζεται. Η original δεν θα φύγει από την ΑΕΚ. Εκεί θα είναι και θα τραγουδάει. Ο Μπάγεβιτς είναι αυτός που μια μέρα θα φύγει. Το θέμα είναι πως θα φύγει, υπό ποιες συνθήκες θα έρθει το τελευταίο διαζύγιο. Εκτιμώ ότι αυτή η αντιπαλότητα θα συνεχίζεται όσο:
*Ο Μελισσανίδης θα αρμενίζει με το κότερο του στα νερά του Βοσπόρου και δεν αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Βάζοντας τα ωραία του λεφτά και κάνοντας στην μπάντα όσα περιθωριακά στοιχεία αποπειραθούν να κάνουν κουμάντο στα λεφτά του.
*Ο Παππάς περίπου έντρομος δηλώνει πως δεν ξαναπατά το πόδι του στο γήπεδο υπό τις υπάρχουσες συνθήκες. Φαντασθείτε σε μια επιχείρηση να προπηλακίζεται ένας υπάλληλος και ο ιδιοκτήτης να δηλώνει αηδιασμένος ότι δεν ξαναπατά το πόδι του στην επιχείρηση. Ναι, πάλι καλά που υπάρχει (και) ο Παππάς σ’ αυτή την ΑΕΚ, αλλά όλοι θα προτιμούσαν (ο μεγαλομέτοχος) να είναι σε πολλά πράγματα πιο ενεργός. Πιο δυναμικός. Μπροστάρης. Ηγέτης.
*Ο Αδαμίδης δεν έχει τη δυνατότητα να συγκρουστεί πραγματικά και όχι στα λόγια με το κομμάτι των οπαδών που θέλουν με φασιστικό τρόπο να επιβάλλουν την άποψη τους (για να έχει αυτή τη δυνατότητα, θα πρέπει να είναι αποφασισμένος για σύγκρουση πρώτος απ’ όλους το ίδιο το αφεντικό). Σχεδόν όλες οι διοικήσεις της ΑΕΚ σ’ αυτό το κομμάτι ήταν ευάλωτες. Αδύναμες. Κάτι ξέρουν παλαιότεροι πρόεδροι ή ιδιοκτήτες. Ο πρώτος που κουβάλησε αυτόν το σταυρό του μαρτυρίου ήταν στα 80s ο Ζαφειρόπουλος. Διέθεσε μια ολόκληρη περιουσία για την ΑΕΚ, έκλεισε και τον Μπάγεβιτς (άνοιξη του ’88) και το ευχαριστώ ήταν να τον κυνηγήσουν από το γήπεδο. Ο Αδαμίδης μπορεί να έχει τη θέληση, μπορεί πραγματικά να επιθυμεί τη στήριξη Μπάγεβιτς, ωστόσο δεν είναι σε θέση να εναντιωθεί με το σκληροπυρηνικό κομμάτι των οπαδών. Πήγε να το κάνει ο Ντέμης και του τράβηξαν το χαλί που του έστρωσαν (οι ίδιοι) δυο φορές. Το 2004 όταν πήρε τα κλειδιά του μαγαζιού. Και το 2005 όταν ισχυροποίησαν τη θέση του “μαυρίζοντας” στις εκλογές (της ερασιτεχνικής) τον Μελισσανίδη.
*Η Πολιτεία, οι αρχές, η δικαιοσύνη, δεν αποφασίζουν να καθαρίσουν τη βρωμιά από τα γήπεδα. Συγχωρέστε με, αλλά σε ποια χώρα του κόσμου, θα έκαναν οπαδοί ντου στο γήπεδο, θα γρονθοκοπούσαν τον προπονητή υπό τα διακριτικά βλέμματα αστυνομικών και δεν θα είχαμε έστω μια σύλληψη. Μία!!! Μονάχα στην Ελλάδα, της ασυδοσίας και της ασυλίας. Στην Ελλάδα όπου πρώτα δέρνουμε και μετά δηλώνουμε ότι το ξύλο του κάνει …ανυπολόγιστο καλό. Τη μεζούρα Μήτσο, να υπολογίσουμε πόσο είναι αυτό το καλό…
