H έμφυτη ψυχοσύνθεση του πρωταθλητισμού

Ο Βίκτορ Μουνιόθ έχει -χωρίς αμφιβολία- βάλει την σφραγίδα του στην διαρκώς βελτιούμενη εικόνα του Παναθηναϊκού, από την ημέρα που ανέλαβε την τεχνική ηγεσία έως και το δεύτερο δεκαήμερο Νοεμβρίου.

Έκτοτε παρουσιάζεται μία αγωνιστική ύφεση, ένα φρενάρισμα της κούρσας βελτίωσης. Μπορεί να μην στρίγγλισαν τα λάστιχα στην άσφαλτο, αλλά το χαστούκι στο «Κλεάνθης Βικελίδης» ήταν όπως και να το κάνουμε ηχηρό.

Μετά το παιχνίδι στη Θεσσαλονίκη, είχαμε υπογραμμίσει ότι η τεχνική ηγεσία δεν είναι άμοιρη ευθυνών στο ότι δεν υπήρξε η παραμικρή αναπροσαρμογή των αγωνιστικών πλάνων από τη στιγμή που διαπιστώθηκε ότι η μεγάλη περιοχή δεν είναι εύκολα προσβάσιμη από την ομάδα του «τριφυλλιού».

Η απουσία «δεκαριού», που θα δώσει την κάθετη πάσα και τη λύση από τον κεντρικό άξονα, όταν οι πτέρυγες μοιάζουν και είναι εξουδετερωμένες, είναι ένα ερωτηματικό για τους «πράσινους» και η απόφαση του Ισπανού τεχνικού να ρίξει το Σάββατο στο παιχνίδι τον Εζεκιέλ Γκονζάλες κατέδειξε την ορθότητα των παραπάνω.

Όχι γιατί με την ασίστ, βρήκε επιτέλους την μπάλα μπροστά του ο Σαλπιγγίδης, χωρίς να χρειαστεί περιστροφή 180 μοιρών για να έρθει φάτσα με την εστία, αλλά γιατί με την είσοδό του στο παιχνίδι, ο Παναθηναϊκός απέκτησε επιλογές και στον άξονα, αντί των πτερύγων που ως τότε προσέφεραν ως επί το πλείστον σέντρες, που έφερναν σε μειονεκτική θέση τον Σαλπιγγίδη.

Το γιατί δεν χρησιμοποιήθηκαν νωρίτερα σε αυτή τη θέση ο Ίβαντσιτς ή ο Βίκτορ (τον οποίο είχε ως κεντρικό μέσο στα πρώτα του παιχνίδια) είναι κάτι που ο Βίκτορ Μουνιόθ γνωρίζει καλύτερα.

Το βέβαιο είναι ότι η επάνοδος του Γκονζάλες σε πλήρεις ρυθμούς θα προσφέρει στον Παναθηναϊκό, εφ’ όσον κρίνεται ότι ουδείς άλλος μπορεί να σηκώσει το συγκεκριμένο βάρος με επιτυχία.

Όσο για την «ένεση» που επιχείρησε στο ποδοσφαιρικό τμήμα ο Γιάννης Βαρδινογιάννης με την παρουσία του στις αθλητικές εγκαταστάσεις της Παιανίας, μόνο ευεργετικά μπορεί να λειτουργήσει, αν βεβαίως πληρούνται οι προϋποθέσεις. Γιατί όπως και ο ίδιος παραδέχτηκε το μεσημέρι της Δευτέρας, ο χαρακτήρας του νικητή και η ψυχοσύνθεση του πρωταθλητισμού θα πρέπει να υπάρχουν και να βγουν σ’ έναν ποδοσφαιριστή.

Κι επειδή η περίοδος χάριτος έχει εκπνεύσει για το σύνολο των νεοαποκτηθέντων παικτών, θα πρέπει τώρα να γίνει και ο λογαριασμός γι’ αυτούς που μπορούν κι εκείνους που ακόμη κι αν το θέλουν δεν μπορούν.

Αν και κατά την ταπεινή μου άποψη, καλό είναι να υπάρχει έμφυτη στον καθέναν η ψυχοσύνθεση του πρωταθλητισμού, ωστόσο για να βγει και να ισχυροποιηθεί, πρέπει το γενικότερο κλίμα να βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση.

Πρέπει να πάντα να αποπνέουν και να εμπνέουν πρωταθλητισμό και χαρακτήρα νικητή και αυτό δεν περιορίζεται μόνο στο ποδοσφαιρικό τμήμα, αλλά πρέπει να υπάρχει στο σύνολο της ιεραρχίας, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο.

Για να έχεις τον χαρακτήρα του νικητή, θα πρέπει να μισείς την ήττα, να απεχθάνεσαι την ισοπαλία. Και σ’ αυτό ξεχωρίζει ο Γκονζάλες, έστω κι αν το εκδηλώνει πολλές φορές με τρόπο που πολύ απέχει από το να χαρακτηριστεί ως ιδανικός ή ακόμη και θεμιτός…