H επίθεση ξεκινά από την άμυνα
Έπαιξε όσο ακριβώς χρειάστηκε για να επιβληθεί και μάλιστα χωρίς να αμφισβητηθεί η ανωτερότητά του στο χορτάρι. Είχε πολύ καλή αμυντική συμπεριφορά ιδιαίτερα στο πρώτο ημίχρονο και αυτή ήταν που τον βοήθησε (η πίεση πολύ ψηλά) να δημιουργήσει και ευκαιρίες για γκολ.
Δημιουργικά δεν ήταν τόσο καλός και παραγωγικός από πλευράς φάσεων και σ’ αυτό συντέλεσε και ο ΠΑΟΚ, που είχε αριθμητικό πλεονέκτημα στον χώρο της μεσαίας γραμμής με την επιλογή του 4-1-4-1 (με μοναδικό προωθημένο τον Σάλμον) από πλευράς Φερνάντο Σάντος.
Σίγουρα σε περιόδους αυξημένων αγωνιστικών υποχρεώσεων, αυτή η πίεση δεν είναι εύκολη υπόθεση, αφού εξαρτάται από την φρεσκάδα των παικτών. Το επιθυμητό είναι να εξαντλούνται σε κάθε παιχνίδι τα περιθώρια των φυσικών δυνάμεων στην επιθετική άμυνα και κατ’ αυτόν τον τρόπο θα εμπεδωθεί και θα χαλυβδωθεί η νοοτροπία νικητή, η σχέση «αφεντικού» στον αγωνιστικό χώρο.
Επιστρέφει ο Ίβανσιτς, θα ανανήψει πλήρως ο Ν’ Ντόι, περιμένουμε και τον Νίνη και θα κρίνουμε την επιθετική φιλοσοφία του Πεσέιρο, μόλις γεμίσει η φαρέτρα του. Γιατί σαφέστατα ο Πορτογάλος βρίσκεται εδώ που βρίσκεται, για να τονώσει την επιθετικότητα του Παναθηναϊκού. Είτε με επιτελικό μέσο, ένα αμυντικό χαφ και ρόμβο, είτε με 4-1-3-2, είτε όπως αλλιώς ο ίδιος επιθυμεί.
Υ.Γ.: Από την περίοδο 1997-’98 είχε ο Παναθηναϊκός να διατηρήσει την εστία του απαραβίαστη τις τρεις πρώτες αγωνιστικές του πρωταθλήματος. Μάλιστα τη συγκεκριμένη χρονιά δέχθηκε γκολ την έκτη αγωνιστική (από τον Αλέκο Κακλαμάνο). Οι τέσσερις προσεχείς αναμετρήσεις, τρεις εκτός έδρας με τους νεοφώτιστους (Αστέρας Τρίπολης, Βέροια, Λεβαδειακός) και εντός με τον Ατρόμητο, μπορεί να αποδειχθούν ωφέλιμες στην διατήρηση του μηδέν και την επίτευξη νέου στατιστικού ρεκόρ.
