Η αλλαγή του κλίματος που έφερε η αποπομπή Κετσπάγια

Την Τρίτη το βράδυ ο φίλος του Ολυμπιακού κοιμήθηκε τρομαγμένος, ξύπνησε με τον ιδρώτα που αφήνει στο μέτωπο το άγχος για αυτά που θα ακολουθήσουν. Όμως την Τετάρτη το βράδυ ξετίναξε από τον ψυχικό του κόσμο όλα όσα τον πλήγωναν και κυρίως τον προβλημάτιζαν τόσο καιρό.

Να διευκρινίσουμε κάτι για να μην… παρεξηγηθούμε. Δεν ήταν η εικόνα του Ολυμπιακού στο ματς με την Άλκμααρ αυτή που έδωσε το δικαίωμα στους φίλους της ομάδας να πετάξουν από τον κόσμο της γκρίνιας, της εσωστρέφειας σε αυτόν της ελπίδας, της προοπτικής. Μια από τα ίδια ήταν ο Ολυμπιακός με κάποιες σημαντικές διαφορές. Υπήρχε πάθος στον αγωνιστικό χώρο από τους παίκτες και παλμός στις εξέδρες. Ο… κακός (Κετσπάγια) δεν ήταν στον ερυθρόλευκο πάγκο, ο… καλός (Ζίκο) ήταν στις σουίτες του Καραϊσκάκη, και από την στιγμή που ήρθε και το γκολ όλα ξεχάστηκαν.

Είναι πολύ εύκολο, το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, να… ξεσκίσεις αυτή τη στιγμή τον Κετσπάγια, αλλά δεν είναι ό,τι πιο γενναίο. Να πούμε δυο πράγματα που άλλαξαν με την εκπαραθύρωση του Τιμούρ, αλλά να παραδεχτούμε και κάποια άλλα. Στα άσχημα πρώτα…

Αποδείχτηκε σε ένα ακόμα ματς ότι δεν έχει γίνει ποιοτική δουλειά στην προετοιμασία από το Γεωργιανό και τους συνεργάτες τους. Υπάρχει πρόβλημα δυνάμεων, άσχετα αν την Τετάρτη το βράδυ δεν αναδείχθηκε γιατί οι παίκτες έβγαλαν στο χορτάρι πάθος και κυρίως γιατί ο Ολυμπιακός ακολούθησε τακτική Κετσπάγια.

Αν θέλουμε να είμαστε τίμιοι, η φιλοσοφία του Ολυμπιακού στο ματς με την πρωταθλήτρια Ολλανδίας ήταν πανομοιότυπη με αυτή του Γεωργιανού και δικαίως ήταν. Ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Αν το κάνει στο μέλλον δεν μπορούμε να το ξέρουμε, αλλά αυτή την περίοδο με τα τόσα προβλήματα, τις αδυναμίες, δεν μπορεί να παίξει το φουλ επιθετικό ποδόσφαιρο που θέλουν οι οπαδοί του και ο τύπος, γιατί λέει ταιριάζει στο dna του συλλόγου. Οι ερυθρόλευκοι προστάτευσαν πάνω από όλα την άμυνα τους, έκλεισαν διαδρόμους και περίμεναν τη… μισή ευκαιρία για να την κάνουν γκολ.

Αλλαγές δεν είδα και δεν περίμενα στην ανάπτυξη του Ολυμπιακού. Αυτοί που θα μιλήσουν για το ραβδάκι του Μπάντοβιτς δεν έχουν καμία… ευθύνη. Είναι θέμα αυτών που θα το διαβάσουν, αν το ενστερνιστούν. Διαπίστωσα, όμως, ένα άλλον αέρα, μια διαφορετική ψυχολογία και το κυριότερο πολύ καλές κινήσεις από τους υπηρεσιακούς Μπάντοβιτς και Νινιάδη στις αλλαγές.

Υπό άλλες συνθήκες θα είχαμε περισσότερη κριτική διάθεση στην εικόνα του Ολυμπιακού. Κακά τα ψέμματα, αν δεν ήταν η σέντρα ξυράφι του Ζαϊρί και η κεφαλιά του Τόρο στο 79′, θα αναφερόμαστε τώρα στην σκληρή δουλειά που θέλει αυτή η ομάδα. Οι… συνθήκες, όμως, ήταν διαφορετικές. Να αναλογιστούμε τι είχε προηγηθεί. Ο προπονητής έφυγε παραμονή αγώνα, την Τρίτη βγήκε νοκ αουτ ο Γκαλέτι, εκτός μάχης ήταν οι Ντάρμπισαϊρ, Μαρέσκα και στην προθέρμανση νοκ αουτ και ο Ντομί. Η πίεση ήταν μεγάλη, πολύ πιο μεγάλη από όσο μπορεί να φανταστεί κανείς.

Για όλους αυτούς τους λόγους, για το γεγονός ότι οι ερυθρόλευκοι στάθηκαν όρθιοι σε μια κρίσιμη καμπή, η νίκη επί της Άλκμααρ έχει διαστάσεις που δεν μπορεί να της αγγίξει η εικόνα της ομάδας. Βοηθάει τους ερυθρόλευκους το γεγονός ότι αφήνει την εσωστρέφεια, την γκρίνια, τις μουρμούρες και την αμφισβήτηση των πάντων. Θα παίξει ρόλο προσεχώς και η παρουσία του Ζίκο. Ο Βραζιλιάνος έκανε γκελ στον κόσμο του Ολυμπιακού. Δεν είναι απλά το μεγάλο ποδοσφαιρικό όνομα, αλλά και ένας προπονητής με παραστάσεις σε Τουρκία, Ρωσία, Ιαπωνία. Ο κόσμος, ο Τύπος θα τον αποδεχτεί, ήδη το έκανε. Θα χρειαστεί ένα στάδιο για να μάθει πρόσωπα και πράγματα στην Ελλάδα, αλλά σε αυτό θα τον βοηθήσουν οι Βραζιλιάνοι που έχει αυτή την στιγμή ο Ολυμπιακός.

Είναι πολύ νωρίς για να προδικάσουμε πώς θα ξημερώσουν οι επόμενες μέρες στον Ολυμπιακό, αλλά η νίκη, η πρόσληψη Ζίκο διώχνει την θολή εικόνα που υπήρχε εδώ και καιρό στον ουρανό. Ο Σωκράτης Κόκκαλης αντέδρασε πολύ γρήγορα. Επιασε τον σφυγμό, κατάλαβε ότι η κρίση είναι προ των πυλών και προχώρησε σε χρόνο ρεκόρ στην πρόσληψη ενός προπονητή για τον οποίον προκαταβολικά δεν έχει ενστάσεις ο οπαδός της ομάδας…

ΥΓ. Από πολλούς παίκτες ο Κετσπάγια δεν κατάφερε να πάρει το μάξιμουμ των δυνατοτήτων τους. Συμφωνώ, αλλά και χωρίς Τιμούρ ο Ντιόγκο δεν μπορεί να βρει τα πατήματα του. Το πρώτο στοίχημα του Ζίκο είναι να αναστήσει τον συμπατριώτη του, που για πρώτη φορά γνώρισε και την άλλη πλευρά του φεγγαριού στον Ολυμπιακό. Αναφερόμαστε στα σφυρίγματα που ακούστηκαν την ώρα της αλλαγής…