Η αμφισβήτηση των επιλογών του προπονητή είναι παράπτωμα
Πονεμένη ιστορία, μία από τις πολλές στον Ολυμπιακό, είναι αυτή της αντιμετώπισης που έχει ο προπονητής από τους παίκτες. Προσέξτε: όχι οι παίκτες από τον τεχνικό της πειραϊκής ομάδας, αλλά οι παίκτες προς το πρόσωπο του προπονητή.
Τωρινή είναι αυτή η νοοτροπία ή οι ρίζες πρέπει να αναζητηθούν στα βάθη των… αιώνων; Από την εποχή που ο Ζάχοβιτς πετούσε την φανέλα σε αυτόν τον φουκαρά τον Μπιγκόν όταν ο Ιταλός μπον βιβέρ έκανε αλλαγή τον Σλοβένο αλλαγή στο ματς με τον Παναθηναϊκό. Μνημείο η αντίδραση του Ολυμπιακού.
Ακόμα και τον κακομοίρη τον Κούλη Καραταϊδη είχαν βάλει να ζητήσει συγγνώμη από τον Σλοβένο. Αυτή η φιλοσοφία, η άνευ όρων… παράδοση των προπονητών στις βεντέτες συνεχίστηκε. Με τον Χούτο να λέει στον Μαντζουράκη το αμίμητο: “Μην μου μιλάς… Βρωμάνε τα χνώτα σου!”, με τον Τζιοβάνι να πετάει την φανέλα στον ίδιο προπονητή και την άμεση αντίδραση του Ολυμπιακού. Στην πρώτη περίπτωση συμβούλεψε τον Ματζουράκη να αλλάξει οδοντόκρεμα ενώ στην δεύτερη και από την στιγμή που το όνομα ήταν πιο βαρύ, απολύθηκε ο Ελληνας τεχνικός.
Αν μη τι άλλο υπάρχει μια συνέπεια στον Ολυμπιακό. Τα ίδια και με την κόντρα Ριβάλντο, Καστίγιο με τον Μπάγεβιτς, για να μην θυμηθούμε και το επεισόδιο Λέτο- Βαλβέρδε. Τώρα μπορούν να λένε διάφορα, αλλά εγώ θυμάμαι ότι σχολιάζαμε ότι ο Βαλβέρδε δεν μπορεί να αγγίξει την ψυχολογία του Αργεντινού και ουσιαστικά είχαμε απαιτήσει την επιστροφή του παίκτη στις προπονήσεις, παρά το γεγονός ότι το παράπτωμα του Λέτο ήταν να βάλει στο… σημάδι τον προπονητή με μπάλες.
Ακόμα και 37 ετών να φτάσουν οι παίκτες θα έχουν νοοτροπία και συμπεριφορά μικρών παιδιών. Μην τους τάξεις κάτι και δεν το κάνεις και μην τους κάνεις αλλαγή. Το θέμα είναι να κρατάς ισορροπίες και να περάσεις το μήνυμα ότι υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές και κανείς δεν μπορεί να τις ξεπεράσει.
Πώς να αντιδράσει και ο Μπάντοβιτς όταν οι παίκτες ξέρουν ότι τίποτα δεν μπορεί να τους αγγίξει. Ο,τι και αν κάνουν σε βάθος χρόνου, ο προπονητής θα βγει χαμένος. Όταν ο Μαρέσκα εκνευρίζεται στην αλλαγή του στο ματς με τον Πανιώνιο περνάει στο ντούκου. Την Κυριακή και μπροστά στα μάτια των οπαδών του Ολυμπιακού είχαμε το απόλυτο. Ολοι δυσφόρησαν στις αλλαγές. Ακόμα και αυτοί που δεν αντικαταστάθηκαν. Ο Ντάρμπισαϊρ βλέπει ταμπέλα με το 9 νομίζει ότι γίνεται αλλαγή και αρχίζει να κουνάει το κεφάλι. Αλλάζει γνώμη ο προπονητής ή διορθώνει το λάθος συνεργάτη του βγαίνει, ο Ζαϊρί και τον πιάνει αγκαζέ ο Αλέκος Ράντος για να του εξηγήσει τι είχε συμβεί από την στιγμή που ο Μαροκινός φωνάζει: “Αφού δεν ήταν να βγω εγώ!”
Το αποκορύφωμα αυτό που έγινε με τον Ντάτολο. Αν τώρα πιστεύει κανείς ότι είναι θέμα Μπάντοβιτς το γεγονός ότι οι παίκτες του Ολυμπιακού δεν έχουν πάρει ποτέ στα σοβαρά τον ρόλο του προπονητή, να περιμένουμε τον επόμενο κόουτς για να εισπράξει την δυσφορία των παικτών.
Είναι θέμα του Ολυμπιακού, της διοίκησης και προσωπικά του Σωκράτη Κόκκαλη να περάσει το μήνυμα σε όλους στου Ρέντη ότι η αμφισβήτηση των επιλογών του προπονητή είναι παράπτωμα. Αν η αντιμετώπιση βέβαια όσων αναλαμβάνουν το τιμόνι της τεχνικής ηγεσίας είναι τέτοια που να δημιουργούν την εντύπωση ότι είναι αναλώσιμοι, μην περιμένει κανείς από τους παίκτες να σεβαστούν τον προπονητή. Αυτό είναι κάτι που αρχίζει από ψηλά, πολύ ψηλά, και μεταφέρεται στα αποδυτήρια.
Υ.Γ. Σε αγωνιστικό επίπεδο δεν έχουμε να πούμε πολλά. Ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα που δεν μπορεί να κάνει σπουδαία πράγματα. Και αυτή είναι άποψη που δεν θα πάρουμε πίσω, ακόμα και αν ο τίτλος έρθει στον Πειραιά.
