Η απόσταση από τους υπόλοιπους και ο αναντικατάστατος Ιμπαγάσα
Ταινία για Όσκαρ, εξ εκείνων που καθηλώνουν το θεατή στην καρέκλα, δεν μπορεί να προσφέρει ο Ολυμπιακός κι αυτό είναι κάτι πού έχουμε επισημάνει εδώ και καιρό (παρά την γκρίνιαπου εισπράττουμε από φίλους της ομάδας). Υπάρχουν όμως κάποια ξεσπάσματα που κάνουν τη διαφορά και δεν αναφερόμαστε στη βαθμολογική από τον δεύτερο Παναθηναϊκό.
Προσφέρεται το ματς με τον Εργοτέλη για πρωτοσέλιδα. Από τη στιγμή που ήρθε και η ήττα του Παναθηναϊκού, ο ερυθρόλευκος χαρταετός… χάθηκε από τον ορίζοντα για τους υπόλοιπους. Δεκατρείς βαθμούς μπροστά από τον Παναθηναϊκό, 24 βαθμούς από την ΑΕΚ, 30 από τον ΠΑΟΚ. Είναι αποστάσεις που… τρομάζουν. Αν κάποιοι θεωρούν ότι δεν είναι αποστάσεις που αποδεικνύουν ότι δικαίως ο τίτλος πάει στον Πειραιά, δικαίωμα τους.
Ο τραγικός Ολυμπιακός του πρώτου ημιχρόνου στο ματς με τον Εργοτέλη, με τον Μοντέστο να είναι ο μόνος που έχει πάρει το παιχνίδι στα σοβαρά, πέταξε την αποκριάτικη εμφάνιση στην ανάπαυλα. Έφτανε σε αυτό η είσοδος ενός παίκτη που αποδεικνύεται υπερπολύτιμος και αυτό δεν έχει να κάνει με την δικιά του αξία, αλλά και με την διαπίστωση ότι δεν υπάρχει άλλος παίκτης με τα ίδια χαρακτηριστικά να τον αντικαταστήσει.
Δεν υπάρχει… άλλος Ιμπαγάσα στον Ολυμπιακό. Οι απουσίες καλύπτονται, μπορεί να βάλεις ένα παίκτη του έξι στη θέση του ποδοσφαιριστή που έχει μέσο όρο απόδοσης οκτώ και να μην φανεί η διαφορά. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με κάτι άλλο. Την ποιότητα που βάζει στο παιχνίδι του Ολυμπιακού ο Αργεντινός, την ικανότητα και τη διορατικότητα στο πότε θα δώσει ρυθμό και πότε το θα το “παγώσει”, είναι κάτι που περνάει μόνο από τα πόδια του.
Ας αναλογιστούμε την εικόνα της πειραϊκής ομάδας όταν δεν έπαιζε ο Ιμπαγάσα, όταν αγωνιζόταν και τον είχε προδώσει η κόπωση από τα συνεχόμενα ματς κι ας σκεφτούμε τον Ολυμπιακό μεαυτόν μέσα.
Πάντως, στα υπόλοιπα πέντε ματς ο Ολυμπιακός οφείλει να κοντρολάρει την αλαζονεία που κάποια στιγμή, εκ των πραγμάτων, θα κτυπήσει πόρτα του. Οφείλει να αρχίσει να κάνει τον προγραμματισμό για τη νέα σεζόν δίχως να έχει στα αυτιά τους διθυράμβους για το πρωτάθλημα που έρχεται. Η ευφορία είναι δεδομένη και κάποια πράγματα αξίζει να τα χαρεί ο Ολυμπιακός. Αρκεί να σκεφτούμε που ήταν πέρυσι τέτοια εποχή και που είναι τώρα. Να τα χαρεί και να τα πανηγυρίσει, δίχως όμως να λησμονήσει και τις αδυναμίες του. Κάποια στιγμή τα ξεσπάσματα πρέπει να αλλάξουν μορφή και να αποκτήσουν διάρκεια.
