Η διαφορά μεταξύ Ζαγοράκη και… Μπάγεβιτς

Πριν έξι χρόνια, επί Ντούσαν Μπάγεβιτς, ο ΠΑΟΚ είχε χάσει ξανά από την ΑΕΚ στην Τούμπα με 4-0 (για το κύπελλο). Η ατμόσφαιρα, όμως, στο γήπεδο δεν είχε καμία σχέση με όσα ζήσαμε την Κυριακή.
Δεν θύμιζε… ζούγκλα, αλλά ήταν υπόδειγμα ποδοσφαιρικής ατμόσφαιρας.

Πάνω από 20.000 φίλαθλοι του ΠΑΟΚ, ακόμα και μετά το τέταρτο γκολ που πέτυχε ο Ντέμης Νικολαϊδης, τραγουδούσαν ασταμάτητα συνθήματα για την ομάδα τους, ενώ η εκκωφαντική ιαχή “Ντούσαν – ΠΑΟΚ” δονούσε την ατμόσφαιρα. Και τότε ο Μπάγεβιτς έδινε όραμα στον κόσμο και τώρα ο Ζαγοράκης δίνει όραμα στον κόσμο. Τι κάνει την διαφορά και είναι εκ διαμέτρου αντίθετη η συμπεριφορά οπαδών και μερίδας του κόσμου;

Η διαφορά είναι ότι τότε ο Μπάγεβιτς είχε επιβάλλει τον δικό του νόμο στη Τούμπα, προειδοποιώντας ότι θα φύγει εάν γίνονται επεισόδια. Ο Ζαγοράκης μόλις την Κυριακή το βράδυ, μετά από 10 μήνες, το υπαινίχθηκε, χωρίς να το πει καθαρά. Αυτή είναι η διαφορά τους.

Όλοι τότε σεβάστηκαν την επιθυμία του Μπάγεβιτς, χωρίς μάλιστα να έχει πολλά πάρε δώσε με τους συνδεσμίτες και τον κόσμο. Δεν επιζητούσε ευνοϊκή μεταχείριση. Η Τούμπα ήταν “εκκλησία” τα 2,5 χρόνια του Μπάγεβιτς. Κιχ δεν έβγαζε κανένας. Πρότυπο γηπεδικής ατμόσφαιρας και αθλητικού πνεύματος ήταν η Τούμπα, κόσμημα για το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Και μέσα σ’ αυτή την υγιή και πολιτισμένη περιρρέουσα ατμόσφαιρα ο ΠΑΟΚ έκανε ομάδα. Πολύ καλή ομάδα. Ομάδα μοντέλο. Την καλύτερη από το 1985 που πήρε το πρωτάθλημα. Μια ομάδα που κατέκτησε δύο κύπελλα και δεν βγήκε στο Τσάμπιονς Λιγκ στις λεπτομέρειες.

Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει τώρα. Με αφορμή τα νέα επεισόδια της Κυριακής έχουμε να κάνουμε την εξής αυτονόητη διαπίστωση. Με βρισιές, βιαιότητες, χυδαιότητες, πετροπόλεμο με τα ΜΑΤ, σπασμένα αυτοκίνητα, κατεστραμμένες στάσεις λεωφορείων, τραυματισμένο αστυνομικό από πέτρα, με τραμπουκισμούς, καμένους και αναποδογυρισμένους κάδους απορριμμάτων, μόνο ομάδα… ταραξιών «φτιάχνεται», όχι ποδοσφαιρική ομάδα. Ντε φάκτο. Σίγουρο.

Όλα αυτά έχουν σχέση μόνο με τον υπόκοσμο, όχι με τον αθλητισμό ο οποίος πρεσβεύει το ήθος, τον πολιτισμό και την ευγενή άμιλλα. Αυτές είναι συμπεριφορές ατόμων που ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας και όχι οπαδών αθλητικού συλλόγου. Είναι συμπεριφορές που προσβάλουν και εκθέτουν το ίδιο το μεγάλο σωματείο που λέγεται ΠΑΟΚ, άσχετα εάν κάποιοι νομίζουν ότι το υπηρετούν μ’ αυτό τον τρόπο. Ομάδα υπό την πίεση βιαιοπραγιών από οπαδούς της δεν “φτιάχνεται”.

Ομάδα όπου ο καθένας θέλει να επιβάλει στην διοίκηση την άποψή του, όπως για παράδειγμα να διώξει τον προπονητή γιατί “έτσι του αρέσει”, δεν “φτιάχνεται”. Ομάδα που εξαρτάται από τις διαθέσεις 10, 20, 100 ή 1000 ατόμων, τα οποία προσπαθούν να επιβάλλουν την άποψή τους σε διοικητικά ή προπονητικά θέματα, που δεν είναι και το αντικείμενό τους αυτό στο κάτω, κάτω της γραφής, είναι καταδικασμένη να μην γίνει ποτέ καλή ομάδα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Ντέμης Νικολαϊδης. Δεν άκουσε ούτε την “Ορίτζιναλ”, ούτε κανέναν άλλον, παρά μόνο το κεφάλι του και η ΑΕΚ έγινε πολύ καλή ομάδα όχι μόνο αγωνιστικά.

Εάν θέλουν στον ΠΑΟΚ να “φτιαχτεί” ομάδα, θα πρέπει οι πολλοί, η μεγάλη μάζα των φιλάθλων του, να απομονώσουν όσους πάνε στο γήπεδο για να βρίσουν, να πουλήσουν μαγκιά και τσαμπουκά, να σπάσουν και να τρομοκρατήσουν προπονητή και παίκτες, ή όποιον άλλον βρίσκουν μπροστά τους.

Κριτική έχει το δικαίωμα να κάνει ο καθένας σε οποιονδήποτε. Και στην διοίκηση και στους παίκτες και στον προπονητή. Δεν έχει κανένα δικαίωμα, όμως, να βρίσει, να απειλήσει, να σπάσει και να ρημάξει.

Με τέτοια νοοτροπία και συμπεριφορά ομάδα δεν “φτιάχνεται” ούτε σε 200 χρόνια.. Όσοι πονάνε αυτή την ομάδα πρέπει να το καταλάβουν καλά αυτό. Αλλιώς σωτηρία δεν υπάρχει. Τελεία και παύλα.