Η Εθνική ήταν… Coldplay

Δεν ξέρω αν η εθνική ομάδα το βράδυ της Παρασκευής, ήταν… U2 όπως ενδεχομένως θα την ήθελε ο Φερνάντο Σάντος. Ήταν όμως σίγουρα… Coldplay! Ή έστω Hurts, για τους πιο μετριοπαθείς! Τουτέστιν, ένα νέο, ελπιδοφόρο συγκρότημα, που σε μια από τις πρώτες του εμφανίσεις με αυτή τη μορφή έδειξε ότι αν μη τι άλλο, έχει μέλλον!

Σύμφωνοι, η Λετονία δεν είναι κανένα μεγαθήριο. Αλλά, πλην της Κροατίας -και για να είμαστε απολύτως ακριβείς, ούτε για την ομάδα του Μπίλιτς ισχύει αυτό- καμία άλλη ομάδα στον όμιλο δεν είναι μεγαθήριο. Και καλώς ή κακώς, με τη θέση που έχει η εθνική στη βαθμολογία της UEFA και αν δεν συμβεί κάτι συνταρακτικό (κατρακύλα προς τα κάτω, σενάριο δηλαδή με βάσει τα τωρινά δεδομένα μάλλον απίθανο), με τέτοιες ομάδες θα παίζει στα προκριματικά των μεγάλων διοργανώσεων.

Τι μας άρεσε λοιπόν από την Εθνική;

– Καταρχήν, τα νιάτα. Ενδεκάδα με Σηφάκη (26 ετών), Τοροσίδη (25), Τζαβέλλα (22), Παπασταθόπουλο (22), Παπαδόπουλο (23), Τζιόλη (25), Νίνη (20), Σαμαρά (25), Μήτρογλου (22). Παλιοσειρές, μόνο ο ανυπέρβλητος αρχηγός Γιώργος Καραγκούνης που έφθασε τα 33 και συμπλήρωσε 100 συμμετοχές και ο 31χρονος Κώστας Κατσουράνης. Και για να μην ξεχνιόμαστε, στον πάγκο είχαμε Τζόρβα (28), Σπυρόπουλο (26), Βύντρα (29), Φετφατζίδη (19), Κονέ (23), Σαλπιγγίδη (29) και Καφέ (32). Υπολογίζοντας και τους εκτός 18άδας (Μαλεζά, Λυμπερόπουλο και Πρίττα), μόνο πέντε από τους 21 παίκτες είναι άνω των 30 ετών. Στο άνθος της ηλικίας τους και οι προσφάτως κληθέντες Μανιάτης και Μάκος, αμφότεροι 23 χρονών.

– Αναμφισβήτητα, τα άκρα: Τζαβέλλας-Σαμαράς από τα αριστερά και Τοροσίδης-Νίνης στα δεξιά. Η εθνική είχε ισορροπία, δεν… έγερνε από τη μια πλευρά και επιπλέον δεν τα περίμενε, όπως κάποτε, όλα από τον άξονα με το δίδυμο Κατσουράνη-Καραγκούνη. Και επιπλέον, στα αριστερά υπάρχει τόσο ο Σπυρόπουλος, όσο και ο Κονέ που κάνει καλό πρωτάθλημα στην Ιταλία, ενώ δεξιά ο Φετφατζίδης που αν και έπαιξε σκάρτο δεκάλεπτο, πρόλαβε να δείξει με 2-3 ενέργειες γιατί τον πρόσεξε ο Σάντος.

– Η ρεαλιστική και ορθολογιστική αντιμετώπιση της αναμέτρησης από τον Πορτογάλο. Άφησε -σωστά- εκτός αποστολής τον Μαλεζά (ο Βύντρα μπορούσε να παίξει όλες τις θέσεις πίσω αν υπήρχε πρόβλημα), είχε έτοιμο από το 50ο λεπτό όλο το επιθετικό οπλοστάσιο του πάγκου αν κάτι πήγαινε στραβά και στο φινάλε, αφουγκράστηκε και την απαίτηση του κόσμου που διψά για νέους ήρωες (Φετφατζίδης). Το κυριότερο όμως είναι ότι ο Σάντος έχει πλήρη εικόνα της κατάστασης και προσαρμόζεται στις απαιτήσεις, χωρίς να είναι δογματικός, αλλά και χωρίς να επιτρέπει αμφισβητήσεις. Τα παραδείγματα, πολλά: είχε μιλήσει για 4-4-2, αλλά το εγκατέλειψε αμέσως όταν είδε να μην του βγαίνει. Είχε πει για διπλές δυνατές προπονήσεις, αλλά έχοντας αντιληφθεί την πνευματική και σωματική κόπωση των παικτών, φρόντισε να τους κρατήσει φρέσκους. Και τέλος, είχε εξαγγείλει… στρατιωτική πειθαρχία, όμως άφησε ελεύθερους τους παίκτες μετά το τέλος του αγώνα, ως το απόγευμα του Σαββάτου, επιβραβεύοντας τη προσπάθειά τους. Κοντολογίς, είναι προσόν να ξέρεις, πότε να αφήνεις τα λουριά και πότε να τα τραβάς.

Τι δεν μας άρεσε;

– Η δυσκολία στην τελική προσπάθεια. Το εύκολο γκολ. Το ματς με τους Λετονούς, ήταν τουλάχιστον για 2-0. Ο Μήτρογλου προσπάθησε, αλλά είναι φανερό ότι του λείπει ο αγωνιστικός ρυθμός. Και με την περίοδο φόρμας που διανύουν Μιραλάς και Πάντελιτς στον Ολυμπιακό είναι δύσκολο να τον βρει.

– Οι απουσίες και οι τραυματισμοί για τα… προσεχώς. Ο Τζιόλης έκανε πολύ μεστό παιχνίδι, απόρροια της εμπιστοσύνης που του δείχνει η ομάδα του, η Σανταντέρ, σε ένα πρωτάθλημα έτη φωτός καλύτερο από το ελληνικό. Το παιδί έχει βρει την υγειά του και ήταν πραγματικά κρίμα. Όσο για τις επελάσεις του Τοροσίδη, είναι βέβαιο ότι θα μας λείψουν με το Ισραήλ.

– Η παρουσία του κόσμου. Ας ελπίσουμε ότι η καλή εμφάνιση θα διεγείρει την περιέργεια και το βράδυ της Τρίτης, τα πράγματα θα είναι καλύτερα.

Εν κατακλείδι. το ζητούμενο για το Σάντος είναι να συνδυάσει το “θέλω” με το “πρέπει”: Θέλει να κτίσει μια ομάδα με παρόν και μέλλον, με ποδοσφαιριστές που θα παίρνουν και θα δίνουν εμπιστοσύνη στον πάγκο, που θα γουστάρουν να παίζουν στη εθνική, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να παίρνουμε και τα αποτελέσματα που όχι μόνο ενισχύουν την αυτοπεποίθηση, αλλά φέρνουν και τις διακρίσεις, στις οποίες -κακά τα ψέμματα- μας είχε συνηθίσει ο Ρεχάγκελ. Το πρώτο είναι εύκολο να το κάνει. Το ξέρει καλά. Για το δεύτερο, θα χρειαστεί και την τύχη που είχε ο προκάτοχός του, όπως εύστοχα επεσήμανε ο Τοροσίδης στις δηλώσεις του. Έχει κανείς αντίρρηση;