Η ικανότητα του Ολυμπιακού να σε… γεμίζει
Κριτική με όλη την σημασία της λέξης δεν μπορεί να γίνει από τις αναμετρήσεις με την Σλόβαν. Αυτό που μπορείς να καταθέσεις είναι ότι ο Ολυμπιακός εξακολουθεί να διαθέτει την ικανότητα να σε γεμίζει, ακόμα και σε στιγμές που είσαι σίγουρος ότι θα φύγεις από το γήπεδο... άδειος.
Ακόμα και όταν οι αφηγηματικοί τόνοι είναι πολύ χαμηλοί, ακόμα και όταν όλα κυλούν αργά και βαρετά, ακόμα και όταν η φωτογραφία είναι… σκοτεινή, περιμένεις την έκρηξη. Κατά ένα μαγικό τρόπο όλες αυτές οι σεναριακές ελλείψες, πότε σταδιακά και πότε εκρηκτικά δίνουν την θέση τους σε μια συναισθηματική φόρτιση που οδηγούν τον φίλο του Ολυμπιακού να εύχεται να μην πέσουν οι τίτλοι τέλους στο παιχνίδι…
Στην ανάπαυλα των ημιχρόνων του αγώνα του Ολυμπιακού με την Σλόβαν αναρωτιόμουν πόσοι από τους 30.000 φίλους της πειραϊκής ομάδας μετάνιωσαν με την απόφαση τους να περάσουν μια βραδιά του Αυγούστου στο Καραϊσκάκη ενώ… δίπλα τους υπάρχουν τόσες προκλήσεις. Μια βόλτα στον Λυκαβητό, μια παγωμένη μπύρα στο Θησείο, η μυσταγωγία της παρακολούθησης ενός έργου σταθμός στην ιστορία του κινηματογράφου, δυνατότητα που σου προσφέρει το θερινό σινεμά…
Μουδιασμένα, νωχελικά, ασορτί με το ενδιαφέρον του ματς, από την στιγμή που υπήρχε το 2-0 του πρώτου παιχνιδιού εξελισόταν το ματς αλλά ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν εξωτερίκευε δυσφορία. Περίμενε με υπομονή αλλά και βεβαιότητα την έκρηξη και αυτή η ομάδα διαθέτει την ικανότητα να πάρει από το χέρι τον θεατή και να εκτοξεύσει τα συναισθήματα του…
Οσο και αν προσπάθησαν αρκετοί να αλλοιώσουν την ουσία του ποδοσφαίρου μέσα από μια διαδικασία με συστήματα δεν τα κατάφεραν. Τουλάχιστον ισοπεδωτικά. Η Λήδα Πρωτοψάλτη σε μια πρόσφατη συνέντευξη της, αυτή η θηριώδης ηθοποιός όπως την είχε αποκαλέσει η Μαρία Ναυπλιώτου, είχε πει: “Οταν ο Μπέργκμαν ήρθε στην Ελλάδα και ανέβασε τον “Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν” του Ιψεν, σε ένα σκηνικό όπου υπήρχαν μόνο ένας γλόμπος, ένα τραπέζι, δυο καρέκλες και κάτι ηθοποιούς- ηθοποιάρες, αυτό ήταν αληθινό θέατρο. Δε νομίζω ότι ότι χρειάζονται οι οθόνες και οι τεχνολογίες, είναι χωρίς σημασία”.
Οταν ο Τσιτσάνης έβγαζε από την καρδιά μας ηφαίστεια συναισθημάτων αρκούσε μια ψάθινη καρέκλα για ντεκόρ. Ούτε εφέ, ούτε χορευτικά…Αρκούσε η συνεφιασμένη Κυριακή… Μερικά πράγματα βέβαια δεν συγκρίνονται, ούτε μπαίνουν στην ίδια ευθεία αλλά μην φανταστείτε ότι η δημιουργία στο ποδόσφαιρο απέχει. Αρκεί μια έκρηξη του Γκαλέτι, μια σέντρα ακριβείας με το αριστερό, με το… φάλτσο πόδι, ένα σλάλομ του Ζαϊρί, η ακόμα και πιο… γήινα πράγματα, το πάθος του άλλοτε… τουρίστα Μπράβο για να βγάλουν συναισθήματα. Αν στην σύχρονη εποχή σας τα βγάζει ο… εθνικός ποιητής Φοίβος με την παραλαγή του “Μωρό μου” σε πέντε μορφές …(Μπάι, Σκάι και δεν δεν ξέρω τι άλλο δικαίωμα σας).
Κριτική με όλη την σημασία της λέξης δεν μπορεί να γίνει από τις αναμετρήσεις με την Σλόβαν. Αυτό που μπορείς να καταθέσεις είναι ότι ο Ολυμπιακός διαθέτει, εξακολουθεί να διαθέτει την ικανότητα να σε γεμίζει, ακόμα και σε στιγμές που είσαι σίγουρος ότι θα φύγεις από το γήπεδο… άδειος.
Αυτό που μπορούμε να επιημάνουμε είναι η δύναμη στον χώρο της μεσαίας γραμμής με τον Ντουντού σε νέο ρόλο, που αναδεικνύει τις πολυδιάστατες ικανότητες του, με τον Λεντέσμα να κάνει την αθόρυβη δουλειά υποδειγματικά (και να σκεφτεί κανείς ότι είχαμε φτάσει στο σημείο να κάνουμε απαξιωτικά σχόλια για ένα παίκτη της εθνικής Αργεντινής), τον Μαρέσκα να διαθέτει ένα απίστευτο χάρισμα. Την αίσθηση του χώρου…
