Η κρίση γέννησε ευκαιρίες

Ανήκω σ’ αυτούς που το “η κρίση γεννά ευκαιρίες” μου ακούγεται σαν ασπιρίνη-παρηγοριά στον άρρωστο. Στην ομάδα του Παναθηναϊκού όμως αντικατοπτρίζει σε τρομακτικά απόλυτο βαθμό την πραγματικότητα. Περιγράφει με σοκαριστική ωμότητα αυτό που παρακολουθούμε και εν πολλοίς απολαμβάνουμε.

Βεβαίως κι εκείνη απολαμβάνει σπάνια -για το μέγεθος του Παναθηναϊκού- πλεονεκτήματα, με σημαντικότερο όλων -όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο- την απαξίωση που γνώρισε όταν το καλοκαίρι αποψιλώθηκε από τα μεγάλα ονόματα και γνώρισε τον ευρωπαϊκό αποκλεισμό.

Είναι μία ομάδα που δεν γνώρισε μέχρι σήμερα την παραμικρή πίεση, γιατί πολύ απλά δεν υπήρχε καμία απολύτως απαίτηση. Δεν γνωρίζω αν αυτό λειτούργησε ως “ένεση” στον ποδοσφαιρικό της εγωισμό, αλλά σίγουρα λειτούργησε πολύ ενισχυτικά στην υγιή ελευθερία που την διακρίνει μέσα κι έξω από το χορτάρι.

Η αλήθεια είναι ότι εάν επί πολυμετοχικότητας γίνονταν μεταγραφές τύπου Κουίνσι και Ζέκα, πιθανότατα θα είχαμε συλλαλητήρια στο ΟΑΚΑ. Ακόμη και σήμερα δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι η πλειοψηφία ενοχλείται από τον κίνδυνο να τραυματιστεί η χημεία από τις ονοματάρες που υπόσχεται άμεσα ο Βλάσης Τσάκας.

Δεν αντιδρά κανείς ασφαλώς -και θα ήταν κουτό τέτοιο- στην ανάγκη ενίσχυσής της και στο βάθος που πρέπει να αποκτήσει ο πάγκος της. Μην μας ξεγελά το γεγονός ότι η απουσία μεσοβδόμαδων ευρωπαϊκών παιχνιδιών δεν έχει υποχρεώσει τον Πορτογάλο τεχνικό σε rotation λόγω κόπωσης ή τιμωριών ή τραυματισμών και οι πράσινοι παρουσιάζονται με υψηλό βαθμό ομοιογένειας και φρεσκάδας σε κάθε ματς.

Γεννώνται όμως πλέον ερωτηματικά ως προς την έκταση της παρεμβατικότητας που μπορεί να επιδείξει το όποιο προσεχές ιδιοκτησιακό καθεστώς και πολύ περισσότερο στον τραυματισμό της συνταγής “εν λευκώ εξουσιοδότησης” του Ζεσουάλδο Φερέιρα να σχεδιάσει και να διαχειριστεί το μέλλον.

Υπάρχει πολύς δρόμος μπροστά για όλους. Σε μια χώρα κι ένα ομαδικό άθλημα που τα αποτελέσματα ανεβοκατεβάζουν παίκτες, προπονητές και διοικήσεις, ενδεχομένως να αναθεωρήσουμε κιόλας κάποια από όσα με ενθουσιασμό καταγράφουμε τώρα ως δεδομένα. Αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι είδαμε μία ομάδα που μας έκανε να αδημονούμε να την παρακολουθήσουμε και να μην την χορταίνουμε σ’ ένα ενενηντάλεπτο.

Εδώ δεν ξεχάσαμε την ομάδα του αείμνηστου Γιάννη Κυράστα και ακόμη την μνημονεύουμε με νοσταλγία, δώδεκα χρόνια μετά…

Υ.Γ.: “Παίζει” να είμαστε δυο-τρεις αυτοί που δεν έχουμε μιλήσει ποτέ με τον Τσάκα. Αλλά σήμερα θέλω να του πω δυο λόγια. Αγαπούλα, πες του κελεμπία ότι η ομάδα είναι όαση. Θα τη λατρέψουν οι βεδουίνοι. Αλλά μέχρι τότε κράτα το στοματάκι λίγο κλειστό. Για την ώρα απόλαυσε κι εσύ, εφ’ όσον αγαπάς τον Παναθηναϊκό, αυτό που απολαμβάνουμε όλοι…