Η κριτική των “ερυθρολεύκων”

Ρομπέρτο: Είχε στο ενεργητικό του δύο εξαιρετικές επεμβάσεις στο 17′ και στο 35′, έπεσε καλά στο πέναλτι και γενικά είχε σωστές τοποθετήσεις. Φέρει ευθύνη ωστόσο στο τρίτο γκολ, αφού το σουτ – φάουλ του Φαν Πέρσι πήγε στην πλευρά που κάλυπτε.

Λεάντρο Σαλίνο: Άρχισε επιφυλακτικά προκειμένου να κρατήσει τον Ουέλμπεκ. Από τη στιγμή που τον εξουδετέρωσε, ανέβαινε όλο και περισσότερο στηρίζοντας από τα δεξιά τον Κάμπελ. Προσπάθησε να καλύψει τον Μανωλά πριν από το 2-0, αλλά δεν πρόλαβε τον Φαν Πέρσι.

Κώστας Μανωλάς: Παίζοντας με κάρτα από το 5′, όταν του έφυγε στην πλάτη ο Φαν Πέρσι και τον ανέτρεψε προτού μπει στην περιοχή, είχε ένα επιπλέον βάρος να κουβαλά στο υπόλοιπο του παιχνιδιού. Είχε επεμβάσεις, κυρίως ψηλά, αλλά και αρκετές κακές στιγμές όπως στο 2-0 που του έφυγε ξανά ο Ολλανδός.

Ιβάν Μαρκάνο: Πιο σταθερός και σίγουρος από τον παρτενέρ του στο κέντρο της άμυνας. Όταν χρειαζόταν να κόψει την μπάλα επενέβαινε πολύ πιο αποφασιστικά, έστω κι αν κάποιες φορές έδιωξε στα τυφλά για ν’ αποφύγει το ρίσκο.

Χοσέ Χολέμπας: Με καλές και κακές στιγμές. Είχε, φερ’ ειπείν, στο ενεργητικό του μια καταπληκτική ντρίπλα στον Ράφαελ, αλλά αμυντικά αντιμετώπισε αρκετά προβλήματα με τον… μονόθφλμο Γιανγκ και τ’ ανεβάσματα του Βραζιλιάνου μπακ. Επίσης χρεώνεται και το πέναλτι στον Φαν Πέρσι.

Ντελβέν Εντινγκά: Εκ των κορυφαίων του Ολυμπιακού στο χορτάρι του “Ολντ Τράφορντ”. Έτρεξε περισσότερα από 10 χιλιόμετρα, κάλυψε χώρους, έκανε κοψίματα και βοήθησε πολύ από τον άξονα. Ήταν πολύ ήρεμος και δεν έκανε λάθη στις μεταβιβάσεις, δίνοντας σωστά την πρώτη μπάλα.

Γιάννης Μανιάτης: Άρχισε ως αμυντικός χαφ και κατέληξε να είναι δεξιός μπακ αντί του Σαλίνο. Διάθεση είχε και κάλυψε μέτρα στο γήπεδο, αλλά δεν προσέφερε όσα χρειαζόταν ο Ολυμπιακός σ’ ένα τόσο απαιτητικό βράδυ, αφού άφησε τον Γκιγκς να κάνει παιχνίδι.

Νταβίδ Φουστέρ: Ο Ισπανός μεσοεπιθετικός χάθηκε στο ρόλο του φορ. Η έμπνευση του Μίτσελ δεν έφερε αποτέλεσμα πέρα από μια κεφαλιά που έβγαλε ο Ντε Χέα στη διπλή ευκαιρία του 40′ και χάθηκε μεταξύ των στόπερ της Γιουνάιτεντ. Όταν βγήκε εκτός περιοχής, είχε περισσότερες πρωτοβουλίες χωρίς όμως ουσία.

Ερνάν Πέρες: Πολύ κινητικός στα 57 λεπτά που αγωνίστηκε ο Παραγουανός. Πάτησε περιοχή και ήταν μέσα στις φάσεις παίζοντας ως κρυφός επιθετικός. Μόνο που κάθε φορά που βρέθηκε σε θέση βολής λάθεψε απελπιστικά, σπαταλώντας τις καθαρές ευκαιρίες που του δόθηκαν.

Τσόρι Ντομίνγκες: Αν ο Ολυμπιακός προκρινόταν, ο Αργεντινός θα έπρεπε να γίνει άγαλμα έξω από το Καραϊσκάκη. Ήταν εκείνος που πίστεψε περισσότερο στη μεγάλη πρόκριση, ταλαιπώρησε αφάνταστα κάθε αντίπαλο που έπεφτε πάνω του, είχε πνευμόνια και εμπνεύσεις. Του έλειψε μόνο το γκολ σε δύο μεγάλες ευκαιρίες.

Τζόελ Κάμπελ: Κάθε φορά που ο Κοστορικανός είχε την μπάλα στα πόδια και έπαιξε ένας εναντίον ενός είχε πλεονέκτημα και προκάλεσε ρήγματα. Δεν ήταν όμως πολλές αυτές οι στιγμές και από τα πολλά σπριντ πάνω – κάτω ήταν λογικό να κουραστεί και να μείνει εκτός σ’ ένα σημείο που ο Ολυμπιακός ήθελε πλαγιοκοπήσεις.

Νέλσον Βαλδές: Μπήκε στο γήπεδο για να δώσει οντότητα στην επιθετική γραμμή του Ολυμπιακού. Ήταν φορ, αλλά ταυτόχρονα δεν… ήταν, αφού περισσότερο κινήθηκε εκτός περιοχής παρά μέσα σε αυτήν. Βαρύς, αντιμετωπίστηκε μάλλον εύκολα από τους στόπερ της Γιουνάιτεντ.

Πάουλο Μασάδο: Ο Πορτογάλος ήταν εκείνος που όντας φρέσκος από τον πάγκο προσπάθησε να φτιάξει παιχνίδι. Βοήθησε ν’ αλλάξει ο ρυθμός του αγώνα και είχε ενεργή συμμετοχή στην πίεση του τελευταίο τετάρτου, εκ των υστέρων ίσως έπρεπε να έχει μπει νωρίτερα.

Νίκος Βέργος: Ο μικρός μπήκε με θράσος και το έδειξε στο τάκλιν στον Εβρά. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι γέμισε περισσότερο την περιοχή από τον Βαλδές, έστω κι αν δεν απείλησε τον Ντε Χέα.