Η Νάπολι του Μαραντόνα κόντρα στη Μίλαν του Μπερλουσκόνι. Η ιστορία επαναλαμβάνεται (videos)

Λίγο πριν την αναμέτρηση που ίσως κρίνει την πορεία των 2 ομάδων προς τον τίτλο, το contra.gr θυμάται τη μεγάλη ομάδα των “παρτενοπέι”, την κόντρα με τους “ροσονέρι”, την οικονομική διάλυσή τους και την αναγέννηση από τις στάχτες τους…

Η επίθεση του φτωχού νότου

Δεν νοείται αναφορά στη Νάπολι του δεύτερου μισού της δεκαετίας του ’80 δίχως το όνομα του Μαραντόνα στην ίδια πρόταση. Ο Αργεντινός ήταν κάτι παραπάνω από ένας ποδοσφαιριστής για τους Ναπολιτάνους και ο ίδιος ήταν ερωτευμένος μαζί την πόλη, την οποία θεωρούσε πνευματικό σπίτι του. Μετά από 2 χρόνια στην Μπαρτσελόνα γεμάτα τραυματισμούς, ίντριγκες και κόντρες με τον τότε πρόεδρο των “μπλαουγκράνα”, Τζουζέπ Νούνιες, που ζητούσε την ψυχή και το σώμα του “Ντιεγκίτο”, βρήκε απάγκιο στο ιταλικό λιμάνι.

Η πίεση στην Καταλονία ήταν υπερβολική για τα γούστα του και το 1984 αποφάσισε να φύγει ακόμα και για να ενταχθεί σε μία μεσαία ομάδα της Serie A, με το κατάλληλο αντίτιμο φυσικά. Τα 12.000.000 ευρώ που δαπάνησαν οι “παρτενοπέι” συνέθεταν μεταγραφικό ρεκόρ εποχής, αλλά η ιστορία απέδειξε πως άξιζε και το τελευταίο σεντ εκείνου του ποσού.

Στην πρώτη προπόνησή του συγκεντρώθηκαν 60.000 Ναπολιτάνοι για να παρακολουθήσουν από κοντά τα “μαγικά” του. “Αιχμαλώτισε” μονομιάς την ψυχή τους και τους έδωσε δύναμη κι ελπίδα. Οι πολιτικές και πολιτισμικές διαφορές μεταξύ συλλόγων του νότου και του βορρά είχαν ως κατάληξη ομάδες σαν τη Νάπολι να γίνονται περίγελος εξαιτίας της φτώχειας τους. Η καρδιά του Μαραντόνα, η πίστη, η επιθυμία, έδωσε στην πόλη μία νέα ζωή, έναν βίο εναντίωσης στο κατεστημένο του κάλτσιο, τη Γιουβέντους, τη Μίλαν και την Ιντερ. Ουδείς μέχρι εκείνο το σημείο δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η Νάπολι θα μπορούσε να σπάσει το μονοπώλιο των ομάδων του πλούσιου ιταλικού βορρά που χρηματοδοτούνταν από πανίσχυρα οικονομικά μπλοκ.

Η πρώτη σεζόν του Μαραντόνα διέψευσε τις προσδοκίες. Σε 36 εμφανίσεις σημείωσε 17 γκολ και η προοπτική του υποβιβασμού ελλόχευε σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς, στην οποία η Νάπολι τερμάτισε 8η (πρωταθλήτρια η Βερόνα). Ο Αργεντινός παραδέχθηκε χρόνια αργότερα πως πέρασαν από το μυαλό του σκέψεις για το μέλλον του, αφού στα 25 χρόνια του κι έχοντας ήδη 2 απογοητεύσεις από τα Μουντιάλ του 1978 (“κόπηκε” τελευταία στιγμή) και του 1982 (κόστισε τον αποκλεισμό της Αργεντινής από τη Βραζιλία), θα έπρεπε να διεκδικεί τίτλους και όχι να επαναπαύεται στο μέσο της βαθμολογίας.

Η πίστη δεν χάθηκε, όμως, μιας και η ομάδα βρισκόταν σε στάδιο αναδιοργάνωσης. Μαζί με τον Μαραντόνα, στην ομάδα μέσα σε λίγο διάστημα προστέθηκαν οι Τσίρο Φεράρα, Φερνάντο ντε Νάπολι, Σαλβατόρε Μπάνι και Καρέκα. Ισως η πιο καθοριστική μετακίνηση ήταν αυτή του προπονητή, αφού ο Οτάβιο Μπιάνκι αντικαθιστούσε τον Ρίνο Μαρκέζι το καλοκαίρι του 1985 και όλα άλλαζαν στους “παρτενοπέι”.

Ο Ιταλός τεχνικός εμφύσησε νέο αέρα στο σύλλογο, μεταβάλλοντας το στάτους του σε επιθετική ομάδα. Οι ασκήσεις τακτικής που αφορούσαν τα καθήκοντα που είχε ο κάθε παίκτης στον αγωνιστικό χώρο έγιναν βίωμα νίκης στους ποδοσφαιριστές. Ως πρώην παίκτης του συλλόγου, ο Μπιάνκι ήταν ο καταλληλότερος άνθρωπος να φέρει τη Νάπολι στον δρόμο των επιτυχιών και τα κατάφερε.

Τη σεζόν 1985-1986 οι “παρτενοπέι” ξεπέρασαν τις προσδοκίες και τερμάτισαν στην 3η θέση. Η ανησυχία στον βορρά διάχυτη, ειδικά μετά τη νίκη 1-0 επί της Γιουβέντους, η οποία έλυσε την “κατάρα” που κρατούσε 13 χρόνια. Πρωταγωνιστής σε αυτήν τη νίκη ο Μαραντόνα που με ένα φαλτσαριστό σουτ έδωσε το έναυσμα των πανηγυρισμών στο “Σαν Πάολο”.

Αυτή η επιτυχία κόντρα στους “μπιανκονέρι” ήταν αναμφίβολα το σημείο στο οποίο άλλαξε ο ρους της ποδοσφαιρικής ιστορίας. Η Γιουβέντους εκπροσωπούσε ιδανικά την πολιτική ανωτερότητα του βορρά έναντι του αναβρασμού του νότου, την ποιοτική κουλτούρα του βορρά έναντι της αγραμματοσύνης του νότου, την στυγνή οικονομική υπεροχή του βορρά έναντι της αφόρητης πενίας του νότου. Με αυτήν τη νίκη και τη μεταγραφή του Μαραντόνα η Νάπολι μπήκε στο μάτι των ισχυρών…

Αυτό που θα γινόταν τη σεζόν 1986-1987 ουδείς μπορούσε να το διανοηθεί. Μία ομάδα που κανείς δεν έπρεπε να παίρνει στα σοβαρά αναδείχθηκε πρωταθλήτρια. Ξεπερνώντας κάθε αντιξοότητα, η οποία πολλές φορές μεταφράζονταν σε εχθρικές διαιτησίες, η Νάπολι κατάφερε να κερδίσει στην κούρσα του τίτλου τη Γιουβέντους για 3 βαθμούς (2 βαθμούς η νίκη), χάνοντας μόλις 3 φορές. Η Ιντερ τερμάτισε 3η με 4 βαθμούς απόσταση και η Μίλαν, στην “παρθενική” χρονιά του Μπερλουσκόνι στο “τιμόνι” της μόλις 5η. Η Νάπολι έγινε η πρώτη (και μοναδική μέχρι σήμερα) ομάδα από τον ηπειρωτικό νότο που κατακτά το πρωτάθλημα, αλλά δεν έμεινε εκεί, αφού σήκωσε και το κύπελλο Ιταλίας (4-0 την Αταλάντα στον τελικό).

Τα 3 χρόνια σκληρής δουλειάς και μεγάλων θυσιών οδήγησαν σε αυτόν τον ανείπωτο θρίαμβο τον οποίο έζησε με πάθος και ενθουσιασμό ολόκληρη η πόλη. Η Νάπολι κέρδιζε θαυμαστές από όλη την επικράτεια της χώρας, ακόμα και από τον δύσπιστο βορρά. Τη νέα σεζόν, όμως, δεν κατάφερε να διατηρήσει τα σκήπτρα της. Στο Κύπελλο Πρωταθλητριών δεν τα πήγε καλά, ενώ στη Serie A είδε την πλάτη της Μίλαν, έχοντας χάσει, μάλιστα, στο “Σαν Πάολο” με 3-2 σε ένα εξαιρετικό ματς. Ο Μπερλουσκόνι, μετά το “στραπάτσο” του 1987, είχε φέρει στο Μιλανέλο τους Αρίγκο Σάκι, Μάρκο φαν Μπάστεν, Ρουντ Γκούλιτ και Κάρλο Αντσελότι το ίδιο καλοκαίρι και η Μίλαν παρότι έβλεπε την “πλάτη” της Νάπολι για ένα μεγάλο διάστημα, κατάφερε να κάνει την ανατροπή και κόντρα στα προγνωστικά να κατακτήσει τον τίτλο με 3 πόντους απόσταση από τους “παρτενοπέι”.

Η νέα σεζόν βρήκε ξανά τη Νάπολι στη 2η θέση και πάλι μία ομάδα του Μιλάνου στην κορυφή, αλλά αυτήν τη φορά την Ιντερ. Στο τελευταίο τους πρωτάθλημα πριν τις 2 “πέτρινες” δεκαετίες, οι “νερατζούρι” ήταν επιβλητικοί και έκαναν “περίπατο” στη Serie A, ωστόσο η χρονιά δεν πήγε χαμένη για τον Μαραντόνα και την παρέα του. Η τηλεπαθητική συνεργασία που είχε με τον Καρέκα οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του Κυπέλλου UEFA, έχοντας ξεπεράσει κατά σειρά τα εμπόδια των ΠΑΟΚ, Λοκομοτίβ Λειψίας, Μπορντό, Γιουβέντους, Μπάγερν Μονάχου και Στουτγκάρδη.

Αυτή η σεζόν αποτέλεσε και το “κύκνειο άσμα” του Μπιάνκι στον πάγκο των “παρτενοπέι”. Τον αναμορφωτή της Νάπολι διαδέχθηκε ένας γνωστός μας από τη 6μηνη θητεία του στον πάγκο του Ολυμπιακού τη σεζόν 1999-2000, Αλμπέρτο Μπιγκόν. Οι αυτοματισμοί, η ομοιογένεια και το ταλέντο σε αυτήν την ομάδα ήταν τέτοιο που τερματικός σταθμός ήταν μόνο η κορυφή. Για να φτάσει εκεί, όμως, η Νάπολι έπρεπε να ξεπεράσει έναν μεγάλο “σκόπελο”, το παιχνίδι της 24ης αγωνιστικής κόντρα στη Μίλαν…

Η ιστορική μάχη τίτλου με τη Μίλαν το 1990

Την πρώτη μάχη την είχε κερδίσει η Νάπολι, διαλύοντας με 4-1 τους “ροσονέρι” στο “Σαν Πάολο”. Αναδείχθηκε πρωταθλήτρια χειμώνα 2 πόντους μπροστά από την Ιντερ (την οποία επίσης είχε νικήσει εντός έδρας) και 3 από τη Μίλαν, ωστόσο τον Φεβρουάριο το συγκρότημα του Αρίγκο Σάκι παραμείνει μόνο να αμφισβητεί τους “παρτενοπέι”. Η μάχη του Σαν Σίρο μεταξύ των “αριστοκρατών” του Μπερλουσκόνι και των “street fighters” του Μαραντόνα θα έκρινε εάν ο τίτλος θα βαφόταν ξανά γαλάζιος ή εάν ο πόλεμος θα κρατούσε μέχρι τέλους.

Στο λασπωμένο “Τζιουζέπε Μεάτσα” ο αγώνας εξελίχθηκε σε παράσταση για ένα ρόλο. Οι “ροσονέρι” μπήκαν πιο ψυχωμένοι στον αγωνιστικό χώρο και κυριάρχησαν απέναντι στους σαστισμένους φιλοξενούμενους. Στις λιγοστές φορές που ο Μαραντόνα επιχείρησε τις περίφημες εφορμήσεις του, είτε έχανε το κοντρόλ, είτε έχανε τη γη κάτω από τα πόδια του εξαιτίας αδυσώπητης προβολής από πίσω του Κάρλο Αντσελότι.

Για τη Μίλαν αγωνίστηκαν και οι 3 “ιπτάμενοι” Ολλανδοί, ο φαν Μπάστεν, ο Γκούλιτ και ο Φρανκ Ράικαρντ, ωστόσο ο Μπιγκόν κράτησε τον Καρέκα στον πάγκο λόγω ενός μικροτραυματισμού, βάζοντας στη θέση του τον συμπατριώτη του Αλεμάο για να βοηθάει τον Μαραντόνα. Οι πρωτοπόροι του βαθμολογικού πίνακα δεν είχαν κανένα πρόβλημα και με την ισοπαλία, ωστόσο το τέμπο της Μίλαν τους βρήκε απροετοίμαστους.

Μετά από ένα πρώτο ημίχρονο με λιγοστές φάσεις (και ένα “σωτήριο” μαρκάρισμα του Φεράρα στον φαν Μπάστεν), ήρθε το δεύτερο, το οποίο ήταν καταιγιστικό. Στο 35ο λεπτό ο Ρομπέρτο Ντοναντόνι, ο τότε μέσος της Μίλαν και μετέπειτα τεχνικός της Νάπολι, τραυματίστηκε κι έδωσε τη θέση του στον Αλμπερίγκο Εβάνι. Ο Τοσκανός αριστερός μέσος, σε μία κούρσα από την πλευρά του με την έναρξη του δευτέρου μέρους, έβγαλε μία σέντρα στην “καρδιά” της άμυνας της Νάπολι και ο Ντανιέλε Μασάρο, ο “Αγιος Μασάρο” όπως τον αποκαλούσαν οι φίλαθλοι για τα κρίσιμα γκολ που σημείωνε, άνοιξε το σκορ με κεφαλιά-“ψαράκι”.

“Σημειώσαμε ένα γκολ αμέσως μετά το ημίχρονο και όλοι ηρέμησαν. Εδειξε επίσης ότι η Μίλαν είχε την υπεροχή”, δήλωνε ο “θρύλος” των “ροσονέρι”, Τζιάνι Ριβέρα από τις εξέδρες και είχε δίκιο αφού μετά το γκολ το μομέντουμ ήταν αποκλειστικά για την ομάδα του. Παρά την είσοδο του Καρέκα και του νεαρού Τζιαφράνκο Τζόλα στο ματς, η Μίλαν ήταν αυτή που έχανε τις ευκαιρίες και είχε μάλιστα 2 δοκάρια με τους Εβάνι και Ράικαρντ. Το 2ο τέρμα των “ροσονέρι” ήρθε από μία ανέλπιστη πηγή, από τον 21χρονο Πάολο Μαλντίνι, που με την κεφαλιά του σκόραρε για πρώτη φορά μετά από 2 χρόνια. Η Νάπολι είχε παραδοθεί ψυχή τε και σώματι και το 15ο τέρμα του φαν Μπάστεν σε 17 εμφανίσεις εκείνη τη σεζόν (παρότι είχε χάσει τα πρώτα 7 παιχνίδια λόγω τραυματισμού) ολοκλήρωσε τον θρίαμβο της Μίλαν.

Η νίκη έδωσε ψυχολογικό πλεονέκτημα στους Λομβαρδούς, που προπορεύθηκαν ορισμένες εβδομάδες στη βαθμολογία. Οι ήττες από Γιουβέντους και Ιντερ και μία αναπάντεχη ισοπαλία με την Μπολόνια, όμως, επέτρεψε στη Νάπολι να τους φτάσει μόλις 3 αγωνιστικές πριν το τέλος. Η πικρή γεύση της ήττας από τη Βερόνα στο “Μπεντεγκόντι” την προτελευταία αγωνιστική “σφράγισε” τη μοίρα της Μίλαν, η οποία… περιορίστηκε στο 2ο, σερί Κύπελλο Πρωταθλητριών. Διότι το πρωτάθλημα κατέληξε ξανά στον νότο, χάρη στο τέρμα του Μάρκο Μπαρόνι που χάρισε τη νίκη την τελευταία αγωνιστική στη Νάπολι κόντρα στη Λάτσιο, δίνοντας το σύνθημα της εισόδου στον αγωνιστικό χώρο στους δεκάδες χιλιάδες φιλάθλων που κατέκλυσαν το “Σαν Πάολο”.

Στον απόηχο του πρωταθλήματος, Οι “ροσονέρι” διαμαρτύρονται για τη νίκη στα χαρτιά που πήρε η Νάπολι στο εκτός έδρας παιχνίδι με την Αταλάντα, όταν ο Αλεμάο χτυπήθηκε από ένα κέρμα. Οι “παρτενοπέι” αντιπαρατάσσουν πως ακόμα και χωρίς αυτή τη νίκη, θα έπαιρναν τον βαθμό της ισοπαλίας και πάλι θα είχαν καλύτερη συγκομιδή από τη Μίλαν. Επιπροσθέτως, ισχυρίζονται πως ούτε η Μίλαν θα έπρεπε να είχε νικήσει την επίμαχη αγωνιστική στο ματς με την Μπολόνια, αφού ακυρώθηκε ένα γκολ-“φάντασμα” των φιλοξενουμένων. Οι Ναπολιτάνοι, μάλιστα, δεν έχασαν το χιούμορ τους κι έξω από το “Σαν Πάολο” πωλούσαν βάζα με “δάκρια του Μπερλουσκόνι”!

Η διάλυση και η αναγέννηση

Ο κύκλος αυτής της σπουδαίας ομάδας, όμως, είχε κλείσει. Τα γεγονότα του Μουντιάλ του 1990 που διεξήχθη στην Ιταλία θα “πυροδοτούσαν” τις εξελίξεις για το άδοξο τέλος του Μαραντόνα. Σύντομα, την πόρτα της εξόδου άνοιξαν και τα υπόλοιπα αστέρια της ομάδας, που πλέον επέστρεφε στη προ 1984 μετριότητα. Οι οικονομικοί περιορισμοί σε μία περίοδο “παχιών αγελάδων” για το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο έφεραν τη Νάπολι στη Serie B το 1998, έχοντας κερδίσει μόλις 2 παιχνίδια σε όλη τη σεζόν. Επέστρεψε στα “μεγάλα σαλόνια” 2 χρόνια αργότερα, αλλά υποβιβάστηκε αμέσως.

Τα “σκαμπανεβάσματα” δυσχέραναν την κατάσταση των ταμείων του συλλόγου, που πλέον απειλούταν με εξαφάνιση από τον χάρτη. Εχοντας χρέη 70.000.000 ευρώ τον Αύγουστο του 2004, η Societa Sportiva Calcio Napoli έπαψε να υφίσταται. Τότε πήρε πρωτοβουλία ο πετυχημένος Ναπολιτάνος παραγωγός ταινιών, Αουρέλιο ντε Λαουρέντις και επανίδρυσε τον σύλλογο υπό την επωνυμία “Napoli Soccer”, αφού η ομοσπονδία δεν επέτρεψε τη χρήση του προηγούμενου ονόματος. Μάλιστα, τοποθέτησε την ομάδα στη Serie C1, παρότι η Νάπολι είχε εξασφαλίσει την προηγούμενη σεζόν την παρουσία της στη Serie B.

Η δυναμική του “Σαν Πάολο” έδωσε την απαραίτητη ώθηση στη Νάπολι. Με μέσο όρο θεατών 50.000, κατέρριψε κάθε ρεκόρ της τρίτης τη τάξει κατηγορίας του πρωταθλήματος της Ιταλίας, έχοντας μάλιστα την 3η καλύτερη επίδοση μετά από εκείνες των 2 “γιγάντων” του Μιλάνου. Το 2006 ο ντε Λαουρέντις κατάφερε να ανακτήσει το όνομα της Νάπολι και υπό την προπονητή ηγεσία του Εντι Ρέια, μέχρι το 2007 είχε επιστρέψει στη Serie A.

Το έργο της αναγέννησης ήταν σαφώς πιο εύκολο από αυτό της διατήρησης στα υψηλά κλιμάκια του ιταλικού ποδοσφαίρου. Ο ντε Λαουρέντις πόνταρε στο ταλέντο και έφερε στη Νάπολι τους Μάρεκ Χάμσικ και Εσέκιελ Λαβέτσι, οι οποίοι πήραν γρήγορα την ομάδα στις πλάτες τους και με το περίσσιο ταλέντο την καθοδήγησαν σε βαθμολογικές επιτυχίες. Φεβρουάριος του 2010 και η Νάπολι φιγουράρει στη 3η θέση του πίνακα της βαθμολογίας, σε απόσταση νίκης από την κορυφή…

Η Νάπολι του σήμερα

Η επιτυχία της εν έτει 2011 Νάπολι πιστώνεται σε μεγάλο βαθμό στον άνθρωπο που διαθέτει στον πάγκο της, τον Βάλτερ Ματσάρι. Ο Ιταλός προπονητής έχει την ικανότητα να δίνει κίνητρο ανά πάσα στιγμή στους παίκτες του, είναι εξαιρετικός στην τακτική και οι ποδοσφαιριστές απολαμβάνουν να δουλεύουν μαζί του, αφού καταφέρνει να εξάγει από αυτούς το 110% των δυνατοτήτων τους. Η νοοτροπία που διακατέχει το σύνολο είναι αυτή του “ποτέ μη λες ποτέ” και γι’ αυτό ουκ ολίγα “τρίποντα” έχουν αποκτηθεί με τέρματα στις καθυστερήσεις.

Το αγωνιστικό “κλειδί” της επιτυχίας της Νάπολι εντοπίζεται στην άμυνα. Την ώρα που σχεδόν όλες οι ομάδες επιλέγουν ένα σύστημα 4-3-1-2 το οποίο μετατρέπουν αναλόγως τις δυνατότητές τους, ο Ματσάρι συνέχισε την παράδοση των προκατόχων του, Ρέια και Ντοναντόνι, κι επιμένει σε τριπλέτα στην άμυνα. Το πρόβλημα των 2 προηγουμένων τεχνικών ήταν η οργάνωση της άμυνας, σημείο στο οποίο διαφοροποιείται ο Ματσάρι, φέρνοντας σταθερότητα και σωστές δομές στο πως θα κινείται ο κάθε παίκτης.

Ο Μόργκαν ντε Σάνκτις στο τέρμα και οι Πάολο Καναβάρο (συχνά και σκόρερ), Ούγκο Καμπανιάρο και Σαλβατόρε Αρόνικα (από τη στιγμή που ο Τζιανλούκα Γκράβα τραυματίστηκε) τον προστατεύουν. Αποτέλεσμα; Μόλις 22 γκολ παθητικό, ήτοι τη 2η καλύτερη επίδοση μετά τα 20 της πρωτοπόρου Μίλαν. Το 3-4-2-1 για να αποδώσει χρειάζεται ακούραστη δουλειά από τους φουλ μπακ. Η Νάπολι ευτύχησε να έχει στις τάξεις τους τον ορισμό του παίκτη τέτοιας θέσης από δεξιά, τον Κριστιάν Μάτζιο, ο οποίος μπορεί να βρεθεί από το ένα κόρνερ στο άλλο σε κλάσματα δευτερολέπτου. Μπορεί οι αμυντικές ικανότητές του να μην είναι επιπέδου άλλων παικτών στη θέση αυτή, ωστόσο η παρουσία του και μόνο ενισχύει την 5μελή άμυνα, όταν επιτίθεται ο αντίπαλος. Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται ο Αντρέα Ντοσένα, ο οποίος δεν διαθέτει τις επιθετικές αρετές του Μάτζιο, ωστόσο είναι απολύτως επαρκής στη δουλειά του. Ομοίως και το μπακ-απ τους, ο Χουάν Σούνιγκα, ο οποίος μπορεί να προσαρμοστεί εξίσου καλά σε θέση αριστερού, δεξιού μπακ και ακόμα και ως αντικαταστάτης του Λαβέτσι πιο μπροστά.

Στο κέντρο, τη “βρώμικη δουλειά” έχουν επωμιστεί οι Μικέλε Πατζιέντσα, Βάλτερ Γκάργκανο και Χασάν Γεμπντά. Υστερούν σε ταλέντο, αλλά κατέχουν την ικανότητα να ανακόπτουν τις επιθέσεις των αντιπάλων, να δίνουν σωστά εκτελεσμένες πρώτες πάσες και να κοπιάζουν ασταμάτητα για το σύνολο. Φυσικά η αμυντική λειτουργία δεν θα ήταν ποτέ αρκετή για να προχωρήσει μία ομάδα τόσο όσο η φετινή Νάπολι, εάν δεν υπήρχε η δυνατότητα να στείλει την μπάλα στο πλεκτό. Εδώ υπεισέρχεται η πιο διάσημη συνιστώσα του συλλόγου, η επιθετική “αιχμή” της.

Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για τη φετινή σεζόν, ο αθλητικός διευθυντής Ρικάρντο Μπιγκόν (γιος του Αλμπέρτο) και ο Ματσάρι κατέστρωναν τα πλάνα και εντόπισαν έλλειμμα στην επίθεση. Η ξαφνική αποχώρηση του Φάμπιο Κουαλιαρέλα για τη Γιουβέντους, όπου θα αμείβεται κατά 33% πιο χαμηλά σε σχέση με τη Νάπολι, δημιούργησε προβλήματα τόσο στους “παρτενοπέι”, όσο και στον Ναπολιτάνο, που ήρθε αντιμέτωπος με τους οπαδούς της ομάδας, όταν επιβεβαίωσε την είδηση της αποχώρησής του, μόλις 1 χρόνο μετά την απόκτησή του.

Οι Μάξι Λόπες και Αλεσάντρο Μάτρι προέβαλαν ως φαβορί, ωστόσο η επιλογή ήταν διαφορετική. Ο Εντινσον Καβάνι είχε σκοράρει 37 φορές σε 3 χρόνια στην Παλέρμο και φώναζε τόσο στους Σικελούς, όσο και στην εθνική Ουρουγουάης ότι δεν είναι παίκτης για τις πτέρυγες. Ο Ματσάρι σκέφθηκε πως ένας ψηλός, δυνατός, ταχύς και με απίστευτα φυσικά προσόντα παίκτης χαραμίζεται μακριά από την περιοχή και πως εάν τον μετατόπιζε στην κορυφή της επίθεσης, θα “καρπωνόταν” πολλά οφέλη.

Οπερ και εγένετο, με τον Ουρουγουανό διεθνή, μετά από ένα αρκετά καλό Μουντιάλ να μετακομίζει από τη Σικελία και να γίνεται “ένα” με τους Λαβέτσι και Χάμσικ. Αμφότεροι είχαν ωριμάσει αρκετά υπό τις οδηγίες του Ματσάρι και μαζί με τον Καβάνι σχημάτισαν μία επιθετική τριπλέτα-φόβητρο. Τα 20 γκολ σε 26 αγώνες πρωταθλήματος του Καβάνι (πρώτος σκόρερ) και τα 27 σε 36 εμφανίσεις σε όλες τις διοργανώσεις μιλούν από μόνα τους. Τα 8 γκολ του Σλοβάκου επιθετικού είναι εξίσου σημαντικά, ενώ τα 5 του Αργεντινού φορ μαζί με τις 10 ασίστ του αποδεικνύουν τη συλλογικότητα και τη συνεκτικότητα της γραμμής κρούσης των “παρτενοπέι”. Και φυσικά, ούτε αυτόν τον τομέα άφησε ακάλυπτο ο Μπιγκόν, αποκτώντας το καλοκαίρι ως δανεικό τον πολύπειρο Κριστιάνο Λουκαρέλι και τον Ιανουάριο τον εξαιρετικό (ηγέτη της Κατάνια) Τζιουζέπε Μασκάρα.

Είκοσι ένα χρόνια μετά το τελευταίο πρωτάθλημα και την έσχατη ουσιαστικά κόντρα με τη Μίλαν, η Νάπολι ξαναζεί στιγμές που έχουν χαραχθεί βαθιά στη μνήμη κάθε φιλάθλου της. Δεν είναι σε θέση να περηφανεύεται ότι διαθέτει στις τάξεις της τον κορυφαίο παίκτη του κόσμου και την Πέμπτη αναγκάστηκε να επιλέξει στόχο, αφού παρατάχθηκε με αρκετές αλλαγές κόντρα στη Βιγιαρεάλ στο Europa League, όπου αποκλείστηκε.

Μία γρήγορη ματιά στον πίνακα της βαθμολογίας μαρτυρά πως το μόνο που χωρίζει τη Νάπολι από τη Μίλαν είναι το τέρμα του Ζλάταν Ιμπραχίμοβιτς στο ματς του πρώτου γύρου (οι “ροσονέρι” νίκησαν 2-1 στο “Σαν Πάολο”). Μία πιο προσεκτική ανάλυση δεν είναι δυνατόν να αψηφήσει το ιστορικό, εξωαθλητικό υπόβαθρο που υποφώσκει στην χρόνια κόντρα της διαιρεμένης στα 2 Ιταλίας και να αναλωθεί σε επιφανειακές εξηγήσεις.

Μετά από ένα κύκλο 21 ετών, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Στο ρόλο του Μαραντόνα, η κακόφημη παρέα του Καβάνι, του Χάμσικ και του Λαβέτσι. Στην αντίπαλη γωνία, η Μίλαν του Σίλβιο Μπερλουσκόνι (και πάλι) και των ακριβοθώρητων Ιμπραχίμοβιτς, Ρομπίνιο, Αλεσάντρε Πάτο. Επαθλο και πάλι το σκουντέτο. Νικήτρια, μία πόλη…