Η πορεία του Άρη μέχρι την κορυφή
Πέντε χρόνια μετά τον ταπεινωτικό υποβιβασμό του στη Β' Εθνική ο Άρης ανακηρύσσεται κορυφαία ελληνική ομάδα στον κόσμο. Ο Γιάννης Νάτου ακολουθεί τη διαδρομή των "κιτρίνων" από την εσωτερική απομόνωση στη διεθνή αναγνώριση.
Η Διεθνής Ομοσπονδία Στατιστικής και Ιστορίας του Ποδοσφαίρου, που λειτουργεί υπό την αιγίδα της FIFA, ανακήρυξε τον Άρη ως την
60η πιο πετυχημένη ομάδα, στην πρώτη δηλαδή θέση συγκριτικά με τις υπόλοιπες ελληνικές ομάδες. Σε αυτήν την πορεία, υπάρχουν παράμετροι που πραγματικά εντυπωσιάζουν κι όλα ξεκινούν από τον κόσμο και την
αγάπη που δείχνει στην ομάδα. Πραγματικά, αυτό που συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη κι όχι μόνον, με τον Άρη, είναι κάτι διαφορετικό και
πρωτόφαντο για τα δικά μας δεδομένα.
Αρκετοί το οσμίστηκαν από τα όσα συνέβησαν στο φιλικό αγώνα με την Μπόκα Τζούνιορς, οι περισσότεροι επιβεβαίωσαν την
αναπτυσσόμενη δυναμική στον τελικό του ΟΑΚΑ, επί της ουσίας, όμως, η ειδοποιός διαφορά ήταν η στιγμή που
το αγωνιστικό τμήμα άρχισε να συμβαδίζει με το πάθος του κόσμου.
Για να συμβεί αυτό, έπρεπε να έρθει στον πάγκο ο
Ντούσαν Μπάγεβιτς, αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη κίνηση. Είχε τέτοια απήχηση που έμεινε ο κόσμος να αναρωτιέται τι θα ακολουθούσε μετά την αποχώρησή του. Εκεί έγινε το
colpo grosso, η ημέρα που η ΠΑΕ Άρης συμφώνησε με τον
Έκτορ Ραούλ Κούπερ είναι η μεγαλύτερη της σύγχρονης ιστορίας της.
Με τον Αργεντινό στον πάγκο, οι «κίτρινοι» απέκτησαν αυτόματα
αναγνωρισιμότητα στον υπόλοιπο ποδοσφαιρικό πλανήτη, κυρίως όμως, έναν άνθρωπο που γνωρίζει
τι πρέπει να κάνει και
πώς πρέπει να καθοδηγήσει το σύνολο παικτών που έχει στα χέρια του. Σ’ αυτά τα πεφωτισμένα χέρια, παίκτες μέτριοι και ορισμένοι ατάλαντοι, έγιναν αστέρες, ποδοσφαιριστές που ήταν υπ’ ατμόν μετατράπηκαν σε μεταγραφικούς στόχους, άλλοι που έβαλαν τον εαυτό τους πάνω απ’ την ομάδα απλά έχασαν τη θέση τους και απομακρύνθηκαν.
Η διοίκηση συναντά οικονομικές δυσκολίες, έχει ωστόσο, ως πρωταρχικό στόχο να ανταποκριθεί στις
επιταγές της UEFA καθώς το 2013 πλησιάζει. Άρα, κάνει μεταγραφές εφόσον βρει χρήματα και η ευρωπαϊκή ξέφρενη πορεία αυτή τη δυνατότητα του παρέχει.
Η συνάντηση με τη
Μάντσεστερ Σίτι του Σεΐχη Μανσούρ κι εσχάτως του Έντιν Τζέκο, μοιάζει βέβαια παράταιρη, μήπως όμως έμοιαζε προσεγγίσιμη η
Ατλέτικο Μαδρίτης; Η συνάντηση αυτή με τους «πολίτες» δεν έρχεται τυχαία, απλά βολεύει για να διατρανώσει ακόμη μία φορά ο φίλαθλος κόσμος την
αγγλική λογική του. Αυτή είναι αποτέλεσμα της συμπεριφοράς που έχουν υιοθετήσει οι «κίτρινοι», και υπαγορεύει την αμέριστη συμπαράσταση στα καλά και στα κακά, στις νίκες και τις ήττες.
Η
συσπείρωση είναι το δεύτερο στοίχημα για την ομάδα και σ’ αυτήν τη λογική, πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζει η
Λέσχη Φίλων Άρη. Για να γίνει δυνατή αυτή η κίνηση, πρέπει να αυξηθούν τα μέλη. Τα 7.503 σημερινά δεν είναι λίγα, δεν είναι όμως κι αυτά που πρέπει για να ανταποκρίνονται στην πραγματική δυναμική του Άρη. Οι άνθρωποι που τρέχουν αυτό το πρότζεκτ κοιτούν στα 10.000 μέλη κατ’ αρχήν, ούτε αυτό το νούμερο όμως είναι δυνατό να αλλάξει τις ισορροπίες. Ο κόσμος είναι που έδωσε το έναυσμα για αυτή την
απαστράπτουσα ανοδική πορεία, αλλά η κορύφωση δεν έχει έρθει ακόμη.
Όταν θα συμβεί, ούτε η 60ή θέση στον κόσμο θα είναι αρκετή.
60η πιο πετυχημένη ομάδα, στην πρώτη δηλαδή θέση συγκριτικά με τις υπόλοιπες ελληνικές ομάδες. Σε αυτήν την πορεία, υπάρχουν παράμετροι που πραγματικά εντυπωσιάζουν κι όλα ξεκινούν από τον κόσμο και την
αγάπη που δείχνει στην ομάδα. Πραγματικά, αυτό που συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη κι όχι μόνον, με τον Άρη, είναι κάτι διαφορετικό και
πρωτόφαντο για τα δικά μας δεδομένα.
Αρκετοί το οσμίστηκαν από τα όσα συνέβησαν στο φιλικό αγώνα με την Μπόκα Τζούνιορς, οι περισσότεροι επιβεβαίωσαν την
αναπτυσσόμενη δυναμική στον τελικό του ΟΑΚΑ, επί της ουσίας, όμως, η ειδοποιός διαφορά ήταν η στιγμή που
το αγωνιστικό τμήμα άρχισε να συμβαδίζει με το πάθος του κόσμου.
Για να συμβεί αυτό, έπρεπε να έρθει στον πάγκο ο
Ντούσαν Μπάγεβιτς, αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη κίνηση. Είχε τέτοια απήχηση που έμεινε ο κόσμος να αναρωτιέται τι θα ακολουθούσε μετά την αποχώρησή του. Εκεί έγινε το
colpo grosso, η ημέρα που η ΠΑΕ Άρης συμφώνησε με τον
Έκτορ Ραούλ Κούπερ είναι η μεγαλύτερη της σύγχρονης ιστορίας της.
Με τον Αργεντινό στον πάγκο, οι «κίτρινοι» απέκτησαν αυτόματα
αναγνωρισιμότητα στον υπόλοιπο ποδοσφαιρικό πλανήτη, κυρίως όμως, έναν άνθρωπο που γνωρίζει
τι πρέπει να κάνει και
πώς πρέπει να καθοδηγήσει το σύνολο παικτών που έχει στα χέρια του. Σ’ αυτά τα πεφωτισμένα χέρια, παίκτες μέτριοι και ορισμένοι ατάλαντοι, έγιναν αστέρες, ποδοσφαιριστές που ήταν υπ’ ατμόν μετατράπηκαν σε μεταγραφικούς στόχους, άλλοι που έβαλαν τον εαυτό τους πάνω απ’ την ομάδα απλά έχασαν τη θέση τους και απομακρύνθηκαν.
Η διοίκηση συναντά οικονομικές δυσκολίες, έχει ωστόσο, ως πρωταρχικό στόχο να ανταποκριθεί στις
επιταγές της UEFA καθώς το 2013 πλησιάζει. Άρα, κάνει μεταγραφές εφόσον βρει χρήματα και η ευρωπαϊκή ξέφρενη πορεία αυτή τη δυνατότητα του παρέχει.
Η συνάντηση με τη
Μάντσεστερ Σίτι του Σεΐχη Μανσούρ κι εσχάτως του Έντιν Τζέκο, μοιάζει βέβαια παράταιρη, μήπως όμως έμοιαζε προσεγγίσιμη η
Ατλέτικο Μαδρίτης; Η συνάντηση αυτή με τους «πολίτες» δεν έρχεται τυχαία, απλά βολεύει για να διατρανώσει ακόμη μία φορά ο φίλαθλος κόσμος την
αγγλική λογική του. Αυτή είναι αποτέλεσμα της συμπεριφοράς που έχουν υιοθετήσει οι «κίτρινοι», και υπαγορεύει την αμέριστη συμπαράσταση στα καλά και στα κακά, στις νίκες και τις ήττες.
Η
συσπείρωση είναι το δεύτερο στοίχημα για την ομάδα και σ’ αυτήν τη λογική, πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζει η
Λέσχη Φίλων Άρη. Για να γίνει δυνατή αυτή η κίνηση, πρέπει να αυξηθούν τα μέλη. Τα 7.503 σημερινά δεν είναι λίγα, δεν είναι όμως κι αυτά που πρέπει για να ανταποκρίνονται στην πραγματική δυναμική του Άρη. Οι άνθρωποι που τρέχουν αυτό το πρότζεκτ κοιτούν στα 10.000 μέλη κατ’ αρχήν, ούτε αυτό το νούμερο όμως είναι δυνατό να αλλάξει τις ισορροπίες. Ο κόσμος είναι που έδωσε το έναυσμα για αυτή την
απαστράπτουσα ανοδική πορεία, αλλά η κορύφωση δεν έχει έρθει ακόμη.
Όταν θα συμβεί, ούτε η 60ή θέση στον κόσμο θα είναι αρκετή.
