Η πραγματική αξία της… κορυφής

Με αντίπαλο τον Αστέρα Τρίπολης ο Ολυμπιακός έδειξε σε μεγαλύτερο χρόνο στοιχεία που “υποχρέωσαν” τον κόσμο του να μην μετανιώσει για την επιλογή του να περάσει το Σαββατόβραδο στο Καραϊσκάκη. Και στην αναμέτρηση με τον Λεβαδειακό είχε εμφανίσει σημάδια μιας άλλης αγωνιστικής νοοτροπίας και εικόνας, αλλά στο ματς με τον Αστέρα Τρίπολης το έκανε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Αν εξαιρέσουμε κάποια… άδεια πεντάλεπτα, ο Ολυμπιακός δεν άφησε το πόδι από το γκάζι.

Με έξι νίκες και μια ισοπαλία ο Ολυμπιακός είναι πλέον συγκάτοικος με τον Παναθηναϊκό που έχασε δυο βαθμούς στο ματς με την Καβάλα, την ομάδα που έχει κόψει πόντους και από τους δυο μεγάλους του ποδοσφαίρου μας. Σε αυτή την χρονική περίοδο δεν έχει και την πιο μεγάλη σημασία αν είσαι δυο πόντους πίσω, αν ισοβαθμείς, αν είσαι λίγο μπροστά. Ακόμα και αν στο μεταξύ τους ντέρμπι υπάρξει νικητής, ουδείς θα είναι πρωταθλητής, ούτε καν θα νιώθει.

Για τον Ολυμπιακό αυτό που έχει αξία, πραγματική αξία, δεν είναι ότι έπιασε κορυφή και βαδίζει πλέον από την ίδια αφετηρία με τον Παναθηναϊκό, αλλά η εικόνα που βγάζει. Είναι ολοφάνερο ότι πολλά πράγματα έχουν αλλάξει στον Ολυμπιακό. Είναι η αύρα του Ζίκο, είναι ότι σιγά σιγά επανέρχονται στην ομάδα παίκτες με ποιότητα, όπως οι Γκαλέτι, Μαρέσκα, είναι η βελτίωση της φυσικής κατάστασης, είναι όλα αυτά μαζί, το σίγουρο είναι ότι κάτι… συνέβη τον τελευταίο καιρό.

Το Σάββατο ο Ολυμπιακός είχε αρκετούς παίκτες σε καλή βραδιά, αλλά αυτό μου μένει δεν είναι το απίθανο γκολ του Ζαϊρί, η επανεμφάνιση των Γκαλέτι, Μαρέσκα, το γεγονός ότι ο Μπράβο επιβεβαίωσε ότι η φετινή χρονιά μπορεί να είναι δικιά του. Αυτό που κρατάμε και έχουμε την εντύπωση αυτό που σκορπάει χαμόγελα είναι ότι η ομάδα έχει στοιχεία ομάδας. Πίεση ψηλά, διάθεση για δημιουργικό παιχνίδι, ανάπτυξη με ισοροπία, προσπάθεια να πνίξει τον αντίπαλο.

Υπάρχουν λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά. Για παράδειγμα ο Ολυμπιακός αρχίζει να βρίσκει λύσεις στο σκοράρισμα και από το κεντρικό αμυντικό του δίδυμο. Είναι πολύ σημαντικό αυτό, δηλαδή να σκοράρουν και παίκτες που δεν είναι στο πρόγραμμα να στέλνουν την μπάλα στα δίχτυα, αφού κάποια στιγμή τα επιθετικά όπλα της ομάδας θα… βραχυκλωθούν.

Κακά τα ψέμματα, τα αποτελέσμα φτιάχνουν την ψυχολογία στα αποδυτήρια, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο Ζίκο δουλεύει για να δημιουργηθούν προϋποθέσεις. Εχει πλησιάσει τους παίκτες, τους έχει κερδίσει με την δουλειά του. Πολλά πράγματα βέβαια δοκιμάζονται στις φουρτούνες και όντως δεν θα πρέπει να παρασυρόμαστε από βιαστικές κρίσεις, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι σημείο αναφοράς οι ΑΛΛΑΓΕΣ που έχει φέρει στον Ολυμπιακό ο Βραζιλιάνος.

Σε ένα μαραθώνιο ο Ολυμπιακός έχει ανάγκη πολλές λύσεις, ιδιαίτερα όταν είναι κοινή ομολογία ότι υπάρχουν ελλείψεις στο ρόστερ. Η διάθεση του Ζίκο να πάρει από τον κάθε παίκτη ό,τι καλύτερο διαθέτει είναι και αυτό κάτι που πρέπει να επισημανθεί. Ανεξάρτητα από το αν ο Οσκαρ δείχνει αναγεννημένος, αν ο Γκαλίτσιος παίρνει ευκαιρίες, αυτό που είναι σημαντικό, και είναι σημαντικό για τους παίκτες, είναι να νιώθουν ότι έχουν έναν προπονητή που δεν κάνει αποκλεισμούς. Κάποια πράγματα είδε στον Οσκαρ ο Βραζιλιάνος, που δεν τα είχε δει ο Κετσπάγια και αποφάσισε να τον εμπιστευτεί.

Την Τρίτη το βράδυ ο Ολυμπιακός θα πρέπει να εμπλουτίσει το παιχνίδι του. Είναι περιττό να πει κάποιος ότι είναι διαφορετικό ένα ματς ελληνικού πρωταθλήματος με αγώνα Τσάμπιονς Λιγκ. Θα πρέπει να παίξει και έξυπνα ο Ολυμπιακός, να εκμεταλευθεί το γεγονός ότι έχει πολλές ευρωπαϊκές παραστάσεις και η Σταντάρ Λιέγης καμία στην κορυφαία διοργάνωση. Δεν θα φέρει αυτό, μόνο αυτό, τη νίκη, όταν μάλιστα οι Βέλγοι στα πρώτα δυο ματς του ομίλου και την Αρσεναλ κοίταξαν στα μάτια (άσχετα αν έχασαν) και βαθμό τσίμπησαν από την Αλκμααρ στην Ολλανδία. Χρειάζονται και πολλά άλλα. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν θα έρθουν. Απλά μετά από καιρό ο Ολυμπιακός έχει κάθε δικαίωμα να τα περιμένει…