Η προσαρμογή στην ουτοπία
Τώρα που παρακολουθούμε τις τελευταίες πράξεις της θεατρικής παράστασης παραλόγου "ο πολυμετοχικός Παναθηναϊκός", είναι απολύτως απαραίτητη η ανάγκη για ομαλή επανένταξη από την εικονική πραγματικότητα στην οποία με μαεστρία μας μετέφερε ο σκηνοθέτης, στην εκ διαμέτρου αντίθετη πραγματικότητα. Ο Δημήτρης Κριτής γράφει για το μονόδρομο της λαϊκής βάσης... Σισέ: "Θα πάρουμε τον τίτλο". Επιστρέφει ο Γκοβού
Κι επειδή απόψεις θα υπάρξουν πολλές, εγώ θα καταθέσω απλώς τη δική μου. Και θα την καταθέσω όχι ως την μοναδική αλήθεια που αντιλαμβάνομαι, αλλά ως την μεγαλύτερη απορία που αποκόμισα.
Ξαναφέρνω στο μυαλό μου μια κουβέντα που είχα κάποια στιγμή μέσα στο καλοκαίρι μ’ έναν εκ των μετόχων της ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Την ίδια ώρα που μου περιέγραφε τις ισορροπίες τρόμου στα μετοχικά, αναρωτιόταν και είχε ζωηρές αμφιβολίες, αν έχουν όλοι αντιληφθεί ότι η συνεργασία που υποσχέθηκαν είναι μονόδρομος.
Προσωπική μου γνώμη είναι ότι την είχαν αντιληφθεί, απλώς είχαν στο μυαλό τους διαφορετικές, εναλλακτικές διαδρομές, οι οποίες δεν είχαν κανένα σημείο σύγκλισης, το παραμικρό σημείο επαφής. Κι όταν πλέον αυτό έγινε σαφές, χάθηκε η λογική, χάθηκε και η μπάλα.
Αυτός ο Παναθηναϊκός ήταν δομημένος στη λογική της ισχυρής ιδιοκτησίας και της βαθιάς τσέπης. Έγινε από πολλούς και είχε την διαρκή ανάγκη πολλών για να προχωρήσει. Η διεθνής κρίση ήταν μία ακόμη αφορμή για να παραμείνουν πολλοί και όχι αιτία για να διαλυθούν.
Πώς λοιπόν φτάσαμε από τον Παναθηναϊκό του 50% εγγυητή Βαρδινογιάννη και 40% νέων μετόχων που δεν είχαν εκφράσει ως τότε την επιθυμία απόκτησης πλειοψηφικού πακέτου, στην κατά Γιαννακόπουλο ανάγκη μονομετοχικότητας ή την κατά Βγενόπουλο ολιγομετοχικότητα πλειοψηφίας;
Σ’ αυτό δεν δόθηκε ποτέ μια πειστική εξήγηση. Κι αν ο Βγενόπουλος το αντιλαμβάνεται ως δικαίωμα εξαγορασμένο έναντι 21.8 εκατομμυρίων ευρώ, οι υπόλοιποι μεγαλο-μικρο-μέτοχοι δεν είναι αμέτοχοι ευθυνών για το γεγονός ότι ουδέποτε έκαναν γνωστές δημοσίως τις διαφωνίες τους, αλλά αρκέστηκαν σταδιακά να διαχωρίσουν τη θέση τους και το πορτοφόλι τους.
Το ότι οι Βαρδινογιάννης και Γιαννακόπουλος αντιλαμβάνονταν από ένα σημείο και μετά τον Παναθηναϊκό ως ένα τερατούργημα ευάλωτο σε όποιες μελλοντικές διαφωνίες και αποχωρήσεις, εξήχθη από τα συμφραζόμενα και τα ρεπορτάζ των κορυφοσυσκέψεων και έγινε ευρέως πλέον αντιληπτό μετά τις ανακατατάξεις του καλοκαιριού. Και πάλι όμως ουδεμία λεπτομέρεια έγινε γνωστή. Ο αμέτοχος κόσμος ουδέποτε ενημερώθηκε για κάποιο εναλλακτικό σχέδιο αρμονικής λειτουργίας, αντίθετα οι ίδιες οι πράξεις τον μπέρδεψαν ακόμη περισσότερο.
Ούτε κάποιο δραστικό ψαλίδι στα έξοδα διαπίστωσε, αλλά και μεταγραφές (ανεξαρτήτως επιτυχίας) είδε, Μεταγραφές που μπορεί να μην ξόδεψαν το ήδη ταλαιπωρημένο πράσινο ταμείο, αλλά υποθήκευσαν περαιτέρω τις μελλοντικές υποχρεώσεις λόγω των συμβολαίων. Κι έτσι φτάσαμε να αναρωτιόμαστε «αφού τελικά ελάχιστα άλλαξαν ως προς την διαχείριση, ποιος ο λόγος να φύγει ο επιτυχημένος -ως προς το αγωνιστικό και το εξωαγωνιστικό σκέλος- πρόεδρος;»…
Στο δια ταύτα. Λύσεις δεν υπάρχουν πολλές. Ή ο Παναθηναϊκός επιστρέφει στην ιδιοκτησία ενός ή συνεχίζει με διαφορετικά μυαλά στον δρόμο της πολυμετοχικότητας με όσους απέμειναν και την είσοδο νέων.
Το πρώτο απαιτεί ριζική αναδιοργάνωση για την προσαρμογή στις ανάγκες και τις δυνατότητες του ενός. Το δεύτερο που μοιάζει περισσότερο εφικτό, απαιτεί όχι απλώς νέο χρηματοδότη, αλλά και αποφασισμένο να μπει μπροστάρης στο εγχείρημα.
Αν και τώρα που θυμάμαι καλύτερα, ο ίδιος μέτοχος, σ’ εκείνη την καλοκαιρινή κουβέντα μου είχε εκμυστηρευτεί την υποψία του, ότι υπήρχε και plan B στο ενδεχόμενο να μην επιστρέψουν Βγενόπουλος και Πατέρας στο παιχνίδι.
Τη δημιουργία μιας εταιρίας λαϊκής βάσης σε ανάλογα διεθνή πρότυπα, με την ταυτόχρονη παρουσία των νυν μεγαλομετόχων, αλλά και χιλιάδες μικρομετόχους, που θα προσφέρουν στο μέτρο των δυνατοτήτων τους.
Τότε γούρλωσα τα μάτια για την ουτοπία. Αν και τώρα συμβαίνει το ίδιο, είναι γιατί υποχρεούμαι πλέον να το λάβω σοβαρά υπ’ όψιν ως εναλλακτική προοπτική…
