ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Η στείρα παραγωγικότητα (που μπορεί να γιατρευτεί) και οι ανίατες ασθένειες στα νώτα

Επειδή μ' αρέσει η στατιστική, έστω κι αν στο ποδόσφαιρο δεν έχει (και καλώς δεν έχει) την βαρύτητα και σημασία που δίνουν στο μπάσκετ, έψαξα πρόχειρα τον αριθμό των τερμάτων που πέτυχε η ΑΕΚ στο περσινό πρωτάθλημα και στο ξεκίνημα του φετινού.

Η στείρα παραγωγικότητα (που μπορεί να γιατρευτεί) και οι ανίατες ασθένειες στα νώτα
Μιλάμε συνολικά για 39 παιχνίδια. Τα περσινά είναι 30 (κανονική σεζόν) + 6 (πλέι οφ). Και 3 τα φετινά. Έχουμε και λέμε:

* Σε 8 ματς δεν πέτυχε γκολ
* Σε 20 ματς πέτυχε ένα
* Σε 4 ματς πέτυχε δυο
* Σε 6 ματς πέτυχε τρία
* Σε 0 ματς, τέσσερα
* Σε 1 ματς, πέντε γκολ

Αυτός είναι ο πάμπτωχος απολογισμός μιας ομάδας που και στις χειρότερες χρονιές της έβγαζε την πρώτη επίθεση του πρωταθλήματος. Το 0 έως 1 γκολ (που είναι και κατηγορία πονταρίσματος στο στοίχημα) το έφερε η ΑΕΚ σε 28 από τα 39 τελευταία παιχνίδια. Ποσοστό …αυτοδυναμίας στη μιζέρια και την λιτότητα: 72%.

Οι αριθμοί, μπορεί (ειδικά στο ποδόσφαιρο) να μη λένε πάντα την αλήθεια, αλλά στην προκειμένη περίπτωση κάτι δείχνουν. Ότι η ΑΕΚ ζορίζεται απίστευτα να βάλει πάνω από ένα γκολ στο παιχνίδι. Και όταν βάλεις ένα γκολ ουδείς σου εγγυάται ότι θα το διαφυλάξεις και δεν θα στο ανταποδώσει ο αντίπαλος. Όπως συνέβη την Κυριακή στα Γιάννινα, όπου η ΑΕΚ ισοφαρίστηκε από το πουθενά, σε στιγμές που ήλεγχε πλήρως το ρυθμό του αγώνα και δεν δεχόταν καμία πίεση από τον αντίπαλο.

Για να το παραθέσω ξανά με αριθμούς, από τα 20 ματς που η ΑΕΚ έβαλε ένα γκολ, στα 12 δεν κέρδισε. Στα Γιάννινα ήταν το δωδέκατο. Ένα έργο κακόγουστο που αρχίζει και εκνευρίζει.

Διαβάζω και ακούω από το πρωί πάρα πολλούς να ξεσπαθώνουν κατά του προπονητή. Για την εικόνα της ομάδας. Για τις επιλογές την Κυριακή. Για τις αλλαγές που έκανε ή δεν έκανε.
Κάποιες σκόρπιες σκέψεις δικές μου πάνω σ’ αυτό το θέμα και όχι μόνο:

* Ο Μπάγεβιτς δεν δίνει εξετάσεις αν είναι καλός προπονητής στα 61 του και μετά από τέτοια διαδρομή στα γήπεδα.

* Το γεγονός ότι έχει συνδέσει το όνομά του με τους 6 τελευταίους τίτλους της ΑΕΚ (ως παίκτης και προπονητής) δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι κρατά κανένα μαγικό ραβδάκι. Δεν σημαίνει ότι επειδή πριν από 20 χρόνια πήρε το πρωτάθλημα χωρίς να διαθέτει και το πιο ποιοτικό ρόστερ η ομάδα, θα μπορέσει να το επαναλάβει με υλικό που κατά το 50% τουλάχιστον δεν θα είχε θέση στη μεγάλη ΑΕΚ. Μπορεί και να το πετύχει, αλλά ουδείς μπορεί να το εγγυηθεί.

* Κριτική πρέπει να γίνεται και στον Μπάγεβιτς και σ’ όλους. Πρωτίστως δική του ευθύνη είναι η εικόνα της ομάδας και μετά της διοίκησης. Αν θυμάμαι καλά ο Ντούσκο με την ολοκλήρωση των μετεγγραφών εξέφρασε την απόλυτη ικανοποίηση του για τις κινήσεις που έγιναν και την πληρότητα του ρόστερ. Στη θέση του Μπάγεβιτς, θα κρατούσα μια πισινή, δεν θα καλλιεργούσα τέτοιο κλίμα αισιοδοξίας, πριν καλά καλά δω τι ψάρια πιάνουν οι καινούριοι και ποια χημεία βγάζουν στον αγωνιστικό χώρο. Από την άλλη πάλι, ως προπονητής της ΑΕΚ, οφείλει να κρατά ψηλά τον πήχη.

* Για το ματς στα Γιάννινα, έχουν ειπωθεί πάρα πολλά και γραφτεί χιλιάδες λέξεις. Ναι, ήταν λάθος η αντικατάσταση Νέμεθ. Ο πιο ποιοτικός παίκτης στο τερέν. Σα τη μύγα μες στο γάλα ξεχώριζε. Η ανεπίσημη δικαιολογία είναι ότι «έσκασε», ότι δεν είχε άλλες δυνάμεις (συγνώμη, αλλά αν δεν κάνω λάθος ο Ούγγρος δεν είχε παίξει ούτε λεπτό την Πέμπτη στην Αγγλία, έχει κάνει κανονική προετοιμασία με τη Λίβερπουλ και δεν βλέπω για ποιον λόγο ένας 20άρης, τόσο προικισμένος παίκτης, δεν μπορεί να βγάλει 90 λεπτά). Εγώ πάντως στο 70 και κάτι είδα άλλον παίκτη να μην μπορεί να πάρει τα πόδια του, να «φωνάζει» για αλλαγή. Τον Γκερέιρο.

* Από την άλλη πάλι, η κριτική είναι τόσο επιδερμική και επιφανειακή που εξαρτάται από μια …στραβοκεφαλιά ή από ένα διπλό δοκάρι στην ίδια φάση. Όχι δεν είναι λάθος του Μπάγεβιτς που έβαλε τον Καφέ, λάθος είναι που έβγαλε τον Νέμεθ. Δεν είναι επίσης ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που ένας προπονητής (από τον Ράφα μέχρι τον κυρ Γιάννη τον Κόλλια) αλλάζει έναν προωθημένο με έναν πιο ανασταλτικό παίκτη για να διαφυλάξει εκτός έδρας αποτέλεσμα. Ίσα ίσα που είναι το σύνηθες. Ο κανόνας.

* Δεν είναι λάθος το ροτέισον που έκανε ο Μπάγεβιτς. Πέμπτη στο Λίβερπουλ, Κυριακή στα Γιάννινα, Τετάρτη ο Ολυμπιακός, Κυριακή ο Παναθηναϊκός. Δέκα μέρες, τέσσερα ματς, σαν πολλά δεν είναι για να τα βγάλει όλα ο (ντεφορμέ) Μπλάνκο; Λάθος είναι που βγαίνοντας ο Σεπτέμβριος, ο Μπάγεβιτς ανακαλύπτει ξαφνικά πρόβλημα στον κεντρικό άξονα. Έξω Καφές και Μάκος, μέσα ο Γιάχιτς. Εδώ κάτι δεν πάει καλά, είναι αυτό που έχω γράψει και σε προηγούμενα κείμενα. Η ΑΕΚ δεν διαθέτει ποιότητα στα «εξάρια». Εκεί που ο Ολυμπιακός κατεβάζει Ντούντου, Λεντέσμα, Στολτίδη και ο Παναθηναϊκός Κατσουράνη, Σίλβα και Σιμάο η ΑΕΚ προσπαθεί με τα ψέματα να αντεπεξέλθει.

* Λάθος είναι που ο Μπάγεβιτς συμβιβάστηκε με την απροθυμία Θανόπουλου (και μετόχων) να αποκτήσει η ΑΕΚ κανονικό στόπερ στη θέση του Κυργιάκου. Θα το επαναλάβω όσο κι αν γίνομαι κουραστικός, ότι δεν είναι δυνατόν από τον Ολεγέρ που έφαγε τα γήπεδα με το κουτάλι και σήκωσε ευρωπαϊκή κούπα το 2006 με την Μπάρτσα να καταλήγεις σε έναν μαθητευόμενο και ανειδίκευτο Άρτσε. Με κίνδυνο να εκτεθώ (διότι τα γραφτά μένουν), ρισκάρω να κάνω την εκτίμηση ότι η ΑΕΚ (στο πρόσωπο του Άρτσε) βρήκε και χειρότερο ποιοτικά ποδοσφαιριστή. Από τον Ασκάρατε. Σε 180 λεπτά με την Έβερτον και τον ΠΑΣ δεν σηκώθηκε ούτε μια φορά στον αέρα για να κόψει σωστά. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα κόψει ούτε με τον Ολυμπιακό. Επειδή δεν θα παίξει…

* Πόσο πιο τραγικά απ’ όσο ο Άρτσε, μπορεί να παίξει ο Μανωλάς τζούνιορ ή ο Γκέντσογλου στο κέντρο της άμυνας; Καλύτερα μπορεί, χειρότερα όχι. Σε μια ΑΕΚ που για μισή ώρα σχεδόν στο δεύτερο ημίχρονο (από την έξοδο Παυλή μέχρι την είσοδο Καφέ) είχε στο τερέν 11 αλλοδαπούς ποδοσφαιριστές. Το είδαμε και αυτό, περνάει στην ιστορία και προσωπικά δεν μ’ αφήνει αδιάφορο.

* Τι περιμένω από την ΑΕΚ; Να ξεκολλήσει επιτέλους από τη νηστεία που έχει επιβάλλει σ΄ένα κοινό που διαχρονικά έχει δει επιθέσεις – φωτιά. Να ξεκολλήσει απ’ αυτό το «μηδέν έως ένα γκολ» και να καθαρίζει με πιο συνοπτικές διαδικασίες ματς τα οποία «τα έχει». Δημιουργικά, στο να παράγει ευκαιρίες, η ομάδα είναι σαφώς καλύτερη από πέρσι. Με τους παλαιότερους (Μπλάνκο, Σκόκο, Μαντούκα) και τους νεοφερμένους (Νέμεθ, Γκερέϊρο, Λεονάρντο, Χέρσι – τον Ιορντάκε προς το παρόν, και μέχρι να μας δώσει την εικόνα πως πρόκειται για κανονικό ποδοσφαιριστή που αξίζει να φορά τη φανέλα της ομάδας, αφήστε τον απ’ έξω), έχει σαφώς περισσότερες λύσεις.

* Το ζήτημα αυτό, της παραγωγικότητας, θέλω να πιστεύω ότι θα λυθεί μόλις αποκτήσουν αυτοματισμούς οι καινούριοι, μόλις δούμε μια ΑΕΚ με συνοχή. Και βεβαίως μόλις επιστρέψει η ρέντα του Μπλάνκο. Μην το ψάχνετε και το ψειρίζετε πολύ. Ο Μπλάνκο δεν ξέχασε την μπάλα. Αυτό που ήξερε να παίζει, το ίδιο παίζει και τώρα. Η ρέντα του λείπει. Και πέρσι και πρόπερσι, όταν έβαζε τα γκολ, την ίδια τεχνική, το ίδιο κοντρόλ της μπάλας είχε (μακριά από την περιοχή) ο «Ζορό». Πέρσι και πρόπερσι, όμως, η κεφαλιά που έπιασε αφύλαχτος (στα Γιάννινα) και από θέση δική του, δεν θα κατέληγε στην αγκαλιά του τερματοφύλακα, αλλά στο πλεχτό. Όλα τα υπόλοιπα, ότι είναι περισσότερο ατομιστής, ότι παρουσιάζεται αδιάφορος, ότι μπερδεύεται με τις αλλαγές συστήματος, ότι τον έχει επηρεάσει το θέμα του συμβολαίου του, τ’ακούω βερεσέ. Η ρέντα αν σ’ εγκαταλείψει στο ποδόσφαιρο, σε ρίχνει από κάτω. Και ο Μπλάνκο στην παρούσα φάση είναι στα κάτω του…

* Εκεί που δεν βλέπω (προς το παρόν) γιατρειά είναι τα νώτα. Διότι ο κεντρικός άξονας, τα «εξάρια» είναι πολύ σοφτ. Διότι στο κέντρο της άμυνας, πρέπει να έχεις παίκτες πεπειραμένους. Ο Μανωλάς μεγαλούργησε όταν πλησίασε τα τριάντα και βεβαίως όταν τα ξεπέρασε. Ο Γκαμάρα. Ο Δέλλας. Ο Καψής. Πειράματα στο κέντρο της άμυνας δεν χωράνε, αν ο στόπερ δεν λέγεται Παπασταθόπουλος. Τι θα κάνει ο Μπάγεβιτς ως τον Γενάρη και πως θα βρει την άκρη, ειλικρινά δεν γνωρίζω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι τον Γιάχιτς τον πήρε περισσότερο για «εξάρι». Αλλά έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα θα τον καθιερώσει δίπλα στον Μαϊστόροβιτς.

* Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, με το 4 στα 4 του Παναθηναϊκού και το μεγάλο «διπλό» του Ολυμπιακού στην Τούμπα, τα δυο προσεχή ντέρμπι αποκτούν χαρακτήρα «τελικού». Με δυο νίκες η ΑΕΚ θα είναι καβάλα στ’ άλογο. Με 4 πόντους θα είναι μια χαρά μέσα στο χορό. Με οτιδήποτε λιγότερο σε συγκομιδή, την βλέπω μπροστά μου την γκρίνια για «άλλη μια χαμένη χρονιά». Και το κακό στην Ελλάδα και στο πρωτάθλημα που έχουμε είναι ότι από μήνα Σεπτέμβριο μπορείς να βγεις εκτός διεκδίκησης τίτλου…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ