Η σχέση και οι στόχοι Μαρινάκη – Πατέρα
Δυο ισχυρές προσωπικότητες, πετυχημένοι, διεκδικητικοί μέχρι θανάτου, παίζουν...μπάλα με φόντο τη διαιτησία. Η σχέση και οι στόχοι Μαρινάκη - Πατέρα.Το ομιχλώδες τοπίο στο ελληνικό ποδόσφαιρο και το δείπνο με τον Πλατινί.Ο Λ. Μουρκάκος σχολιάζει...
Σε επικίνδυνα μονοπάτια μπορεί να σε οδηγήσει η συζήτηση για την διαιτησία. Το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί είναι να παγιδευτείς σε σκέψεις. Το ομιχλώδες τοπίο στο ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν τις πιο πολλές φορές αποτέλεσμα μιας κουβέντας χωρίς αρχή και τέλος για τις αποφάσεις των διαιτητών. Κραυγές, διαμαρτυρίες και πάλι από την αρχή…
Μέχρι τώρα, έως χθες, είχες δυο δρόμους να επιλέξεις. Μπορούσες να συμμετέχεις στην συζήτηση για την διαιτησία, για τα κέντρα αποφάσεων, και ο άλλος, ο πιο δύσκολος, ήταν αυτός της αποστασιοποίησης, και ας φαίνεται ο πιο εύκολος. Τώρα τα πράγματα έγιναν και πιο δύσκολα και πιο άγρια. Είναι ολοφάνερο ότι πέρα από την διαχρονικά αθεράπευτη κόντρα των δυο αιωνίων αντιπάλων τους, παίζει το …εγώ του Βαγγέλη Μαρινάκη και Νικόλα Πατέρα. Και αν αυτό αφορά σωματεία, την ιδέα, τα πρωτοσέλιδα του φιλοολυμπιακού και φιλοπαναθηναϊκού τύπου, το κακό δεν είναι και μεγάλο. Τώρα, όμως, έχουμε να κάνουμε με πρόσωπα.
Για πολλούς λόγους ο Βαγγέλης Μαρινάκης θέλει την πρώτη χρονιά να βγει …οπωσδήποτε πρώτος. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Νικόλα Πατέρα. Θα μείνει στην ιστορία με δυο συνεχόμενα πρωταθλήματα, θα λέει ο κόσμος του Παναθηναϊκού ότι έβαλε τελεία στην παντοκρατορία του Κόκκαλη και δεν επέτρεψε στο κολλητό του, τον Βαγγέλη Μαρινάκη, να κάνει το πρώτο βήμα για την δικιά του αυτοκρατορία.
Δυο ισχυρές προσωπικότητες, πετυχημένοι, διεκδικητικοί μέχρι θανάτου, παίζουν μπάλα. Και πριν από τους παίκτες των ομάδων τους, παίζει το …εγώ τους. Αυτό είναι που δημιουργεί μια αλαζονική εικόνα του Παναθηναϊκού, που δίνει την εντύπωση ότι είναι κυρίαρχος παντού και αυτό είναι που οδήγησε στην πολύ σκληρή αντίδραση του Μαρινάκη…
Οσοι αγαπούν το ποδόσφαιρο, και υπάρχουν αρκετοί, είπαν …καληνύχτα με το …καλημέρα στο ελληνικό πρωτάθλημα. Αηδίασαν και οι υποψιασμένοι αγανακτισμένοι. Δεν θα μπω στην διαδικασία να κρίνω ποιος έχει περισσότερο δίκιο. Ας το κάνουν άλλοι. Δεν με ενδιαφέρει, άλλωστε. Η ευκολία με την οποία δίνει το πέναλτι ο Δαλούκας με απογοήτευσε. Δεν είναι το θέμα ότι καταλογίσθηκε ένα ανύπαρκτο πέναλτι. Αυτό έχει συμβεί και θα ξανασυμβεί. Δεν μου άρεσαν και οι πολύ υψηλοί τόνοι του Μαρινάκη. Εμένα. Σε πολλούς οπαδούς του Ολυμπιακού άρεσε. Το καταχάρηκαν. “Επιτέλους μια αντίδραση από τον νέο πρόεδρο. Από πέρυσι είχε φανεί το έργο. Δεν θέλουμε να το ξαναδούμε και να το ξαναζήσουμε”.
Κάπου εδώ αρχίζει το γαϊτανάκι. Ο οπαδός του Παναθηναϊκού θα απαντήσει με επιστροφή στις μνήμες του παρελθόντος, “όπου συνέβαιναν χειρότερα”. Δεν θα βγάλουμε άκρη. Το θέμα είναι αλλού. Οτι τα πράγματα έχουν ξεφύγει. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης πέρασε μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση. Είναι αποφασισμένος να προστατέψει τον Ολυμπιακό. Ο ίδιος μίλησε για προστασία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μακάρι να είναι και αυτή μία από τις σκέψεις του. Το σίγουρο είναι ότι θέλει ο Ολυμπιακός να έχει την ίδια αντιμετώπιση με τον Παναθηναϊκό. Από τους διαιτητές, τους βοηθούς, τον Πιλάβιο (από που και έως που πρέπει να …εμπλέκεται στο θέμα της διαιτησίας ο πρόεδρος της ΕΠΟ είναι κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω, αλλά για αυτό το χάλι θα πούμε και δυο κουβέντες παρακάτω).
Κατανοώ μερικά πράγματα στην έκρηξη του Μαρινάκη. Νοιώθει, βλέπει ότι κάποια πράγματα λειτουργούν σε βάρος του. Πήρε την απόφαση με ένα δυναμικό τρόπο να προστατέψει την ομάδα του. Ισως και αυτή η αντίδραση να γοητεύει, να μαγνητίζει την ματιά του φίλου του Ολυμπιακού. Ισως και να βγήκε από τα ρούχα του γιατί δεν είδε μια απλά λανθασμένη διαιτητική απόφαση, αλλά ένα σφύριγμα που τον εξόργισε. Ακόμα και έτσι θα επιθυμούσα πιο ήπια αντίδραση…
Υ.Γ1 Διαβάζω τις τελευταίες μέρες σε όλον τον τύπο για τον Πιλάβιο, τον πρόεδρο της ΕΠΟ. Από ό,τι αντιλαμβάνομαι ο πρόεδρος της ΕΠΟ είναι σε θέση να διευθετήσει το πρόβλημα της διαιτησίας. Κάλεσε λέει και στο δείπνο με τον Πλατινί, τους Μαρινάκη, Πατέρα, και αυτή ήταν μια πρόσκληση με φόντο την διαιτησία. Μια απορία , που έχει να κάνει με τον ρόλο του προέδρου της ΕΠΟ. Τι δουλειά έχει ο πρόεδρος της ΕΠΟ να πείθει τους μεγαλοπαράγοντες για την διαιτησία; Πώς μπορεί, γιατί πρέπει να δίνει αυτή την εντύπωση. Θα ήθελα παρακαλώ να ρωτηθεί ο πρόεδρος της ΕΠΟ για το αν μπορεί να διορθώνει λάθη διαιτητών.
Υ.Γ2 Δεν είπαμε τίποτα για Ολυμπιακό. Για Ριέρα, για αυτή την ταλεντάρα, τον Φετφατζίδη. Και ας προαναγγείλαμε ότι η συζήτηση για την διαιτησία δεν οδηγεί πουθενά. Είναι να μην εγκλωβιστεί η σκέψη. Για αλλού θέλει να ξεκινήσεις και σε άλλη όχθη καταλήγεις.
Μέχρι τώρα, έως χθες, είχες δυο δρόμους να επιλέξεις. Μπορούσες να συμμετέχεις στην συζήτηση για την διαιτησία, για τα κέντρα αποφάσεων, και ο άλλος, ο πιο δύσκολος, ήταν αυτός της αποστασιοποίησης, και ας φαίνεται ο πιο εύκολος. Τώρα τα πράγματα έγιναν και πιο δύσκολα και πιο άγρια. Είναι ολοφάνερο ότι πέρα από την διαχρονικά αθεράπευτη κόντρα των δυο αιωνίων αντιπάλων τους, παίζει το …εγώ του Βαγγέλη Μαρινάκη και Νικόλα Πατέρα. Και αν αυτό αφορά σωματεία, την ιδέα, τα πρωτοσέλιδα του φιλοολυμπιακού και φιλοπαναθηναϊκού τύπου, το κακό δεν είναι και μεγάλο. Τώρα, όμως, έχουμε να κάνουμε με πρόσωπα.
Για πολλούς λόγους ο Βαγγέλης Μαρινάκης θέλει την πρώτη χρονιά να βγει …οπωσδήποτε πρώτος. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Νικόλα Πατέρα. Θα μείνει στην ιστορία με δυο συνεχόμενα πρωταθλήματα, θα λέει ο κόσμος του Παναθηναϊκού ότι έβαλε τελεία στην παντοκρατορία του Κόκκαλη και δεν επέτρεψε στο κολλητό του, τον Βαγγέλη Μαρινάκη, να κάνει το πρώτο βήμα για την δικιά του αυτοκρατορία.
Δυο ισχυρές προσωπικότητες, πετυχημένοι, διεκδικητικοί μέχρι θανάτου, παίζουν μπάλα. Και πριν από τους παίκτες των ομάδων τους, παίζει το …εγώ τους. Αυτό είναι που δημιουργεί μια αλαζονική εικόνα του Παναθηναϊκού, που δίνει την εντύπωση ότι είναι κυρίαρχος παντού και αυτό είναι που οδήγησε στην πολύ σκληρή αντίδραση του Μαρινάκη…
Οσοι αγαπούν το ποδόσφαιρο, και υπάρχουν αρκετοί, είπαν …καληνύχτα με το …καλημέρα στο ελληνικό πρωτάθλημα. Αηδίασαν και οι υποψιασμένοι αγανακτισμένοι. Δεν θα μπω στην διαδικασία να κρίνω ποιος έχει περισσότερο δίκιο. Ας το κάνουν άλλοι. Δεν με ενδιαφέρει, άλλωστε. Η ευκολία με την οποία δίνει το πέναλτι ο Δαλούκας με απογοήτευσε. Δεν είναι το θέμα ότι καταλογίσθηκε ένα ανύπαρκτο πέναλτι. Αυτό έχει συμβεί και θα ξανασυμβεί. Δεν μου άρεσαν και οι πολύ υψηλοί τόνοι του Μαρινάκη. Εμένα. Σε πολλούς οπαδούς του Ολυμπιακού άρεσε. Το καταχάρηκαν. “Επιτέλους μια αντίδραση από τον νέο πρόεδρο. Από πέρυσι είχε φανεί το έργο. Δεν θέλουμε να το ξαναδούμε και να το ξαναζήσουμε”.
Κάπου εδώ αρχίζει το γαϊτανάκι. Ο οπαδός του Παναθηναϊκού θα απαντήσει με επιστροφή στις μνήμες του παρελθόντος, “όπου συνέβαιναν χειρότερα”. Δεν θα βγάλουμε άκρη. Το θέμα είναι αλλού. Οτι τα πράγματα έχουν ξεφύγει. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης πέρασε μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση. Είναι αποφασισμένος να προστατέψει τον Ολυμπιακό. Ο ίδιος μίλησε για προστασία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μακάρι να είναι και αυτή μία από τις σκέψεις του. Το σίγουρο είναι ότι θέλει ο Ολυμπιακός να έχει την ίδια αντιμετώπιση με τον Παναθηναϊκό. Από τους διαιτητές, τους βοηθούς, τον Πιλάβιο (από που και έως που πρέπει να …εμπλέκεται στο θέμα της διαιτησίας ο πρόεδρος της ΕΠΟ είναι κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω, αλλά για αυτό το χάλι θα πούμε και δυο κουβέντες παρακάτω).
Κατανοώ μερικά πράγματα στην έκρηξη του Μαρινάκη. Νοιώθει, βλέπει ότι κάποια πράγματα λειτουργούν σε βάρος του. Πήρε την απόφαση με ένα δυναμικό τρόπο να προστατέψει την ομάδα του. Ισως και αυτή η αντίδραση να γοητεύει, να μαγνητίζει την ματιά του φίλου του Ολυμπιακού. Ισως και να βγήκε από τα ρούχα του γιατί δεν είδε μια απλά λανθασμένη διαιτητική απόφαση, αλλά ένα σφύριγμα που τον εξόργισε. Ακόμα και έτσι θα επιθυμούσα πιο ήπια αντίδραση…
Υ.Γ1 Διαβάζω τις τελευταίες μέρες σε όλον τον τύπο για τον Πιλάβιο, τον πρόεδρο της ΕΠΟ. Από ό,τι αντιλαμβάνομαι ο πρόεδρος της ΕΠΟ είναι σε θέση να διευθετήσει το πρόβλημα της διαιτησίας. Κάλεσε λέει και στο δείπνο με τον Πλατινί, τους Μαρινάκη, Πατέρα, και αυτή ήταν μια πρόσκληση με φόντο την διαιτησία. Μια απορία , που έχει να κάνει με τον ρόλο του προέδρου της ΕΠΟ. Τι δουλειά έχει ο πρόεδρος της ΕΠΟ να πείθει τους μεγαλοπαράγοντες για την διαιτησία; Πώς μπορεί, γιατί πρέπει να δίνει αυτή την εντύπωση. Θα ήθελα παρακαλώ να ρωτηθεί ο πρόεδρος της ΕΠΟ για το αν μπορεί να διορθώνει λάθη διαιτητών.
Υ.Γ2 Δεν είπαμε τίποτα για Ολυμπιακό. Για Ριέρα, για αυτή την ταλεντάρα, τον Φετφατζίδη. Και ας προαναγγείλαμε ότι η συζήτηση για την διαιτησία δεν οδηγεί πουθενά. Είναι να μην εγκλωβιστεί η σκέψη. Για αλλού θέλει να ξεκινήσεις και σε άλλη όχθη καταλήγεις.
