Η τόλμη της διοίκησης και το ρίσκο του Μπάγεβιτς
Ο Μπάγεβιτς δεν φημιζόταν ποτέ για την ευελιξία του, για τον σωστό χειρισμό σε αποφάσεις που αφορούσαν την καριέρα του και ενδεχομένως το μέλλον ομάδων στις οποίες δούλεψε.
για χάρη του Ψωμιάδη όταν (υποτίθεται πως) έφυγε εξαιτίας του Τροχανά. Λάθος τεράστιο που το πλήρωσε σε εκείνους τους
18 εφιαλτικούς μήνες, πρώτα στη Ν.Φιλαδέλφεια και ακολούθως στα Άνω Λιόσια.
Από το 2002 πέρασαν άλλα έξι χρόνια και το ερώτημα που θέτουν όλοι είναι αν ωρίμασαν πλέον οι συνθήκες για να επιστρέψει στη φυσική του θέση ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομα του με την κατάκτηση των τελευταίων έξι πρωταθλημάτων της ΑΕΚ. Να απαντήσουμε μονολεκτικά; Όχι! Δεν ωρίμασαν αυτές οι συνθήκες, όσο υπάρχει μια μειοψηφία οπαδών που βγάζει σπυράκια και μόνο στο άκουσμα του ονόματος Μπάγεβιτς.
Προδότη τον ανεβάζουν, προδότη τον κατεβάζουν. Βατράχια του πετούσαν πριν από πέντε – έξι χρόνια. Τώρα πιθανόν να μην του πετάξουν αυγά και πέτρες, πιθανόν να μην του στείλουν σφαίρες στο σπίτι, αλλά όταν θα παίζει η ομάδα και θα παλεύει για κάτι καλό, θα βρεθούν διακόσιοι – τριακόσιοι (από εκείνους που ο Χατζηχρήστος, λέει, κι εμείς τον πιστεύουμε, ότι δεν μπορεί να ελέγξει) που θα φωνάζουν «Ουστ…» Και ο Μπάγεβιτς, θα είναι εκεί υποχρεωμένος να κλείνει τα αυτιά του, να μην επηρεάζεται από την ψυχολογική βία που ασκούν εκατό ανεγκέφαλοι, θα πρέπει να έχει καθαρό μυαλό για να κάνει την σωστή αλλαγή.
Να δεχτώ ότι πόνεσαν πολλοί, πονέσαμε όλοι μας που έφυγε έτσι όπως έφυγε το ’96 ο Ντούσκο (Το ότι ένας άλλος λατρεμένος της εξέδρας την κοπάνησε το 2003 και πήγε στην Μαδρίτη, δεν πείραξε στον ίδιο βαθμό, τον ίδιο κόσμο. Απεναντίας, τον δικαιολόγησαν κιόλας: «Το παιδί δεν άντεχε άλλο.». Ενώ ο Μπάγεβιτς όφειλε το ’96 να υπομένει και να αντέχει…) Υπάρχει κόσμος που δεν ξεπέρασε αυτό το σοκ και η παθιασμένη σχέση με τον Μπάγεβιτς, η θεοποίηση του, εξελίχθηκε σε σχέση μίσους. Αποστροφής. Υπάρχει κόσμος που αν του πεις σου φέρνω τον Μπάγεβιτς και μ’ αυτόν θα ξαναπάρεις το πρωτάθλημα, θα σου απαντήσει « δεν τον θέλω πίσω, να μην έρθει κι ας μην πάρω το πρωτάθλημα».
Και όσοι τα έζησαν από κοντά τότε και έχουν παραστάσεις από το «τι είναι και πως είναι» (που θα ‘λεγε και ο Ντούσκο) , ως ένα βαθμό έχουν τα δίκαια τους. Να μην γουστάρουν, να μην θέλουν άλλο. Τρελαίνομαι με τη νέα γενιά των ΑΕΚτζήδων, που στις αρχές των 90s ήταν πιτσιρίκια επτά, οχτώ, δέκα δέκα ετών και ασφαλώς δεν έχουν θύμισες από την μεγάλη ΑΕΚ, δεν έχουν μέτρο σύγκρισης του τότε με το τώρα και το μόνο που κάνουν είναι να πιπιλούν την καραμέλα περί προδότη, αγνοώντας όλες τις υπόλοιπες παραμέτρους.
Γενικώς στην ΑΕΚ έχουν μια τάση να βάζουν ταμπέλες, αυτό οι παλαιότεροι λένε πως αναπτύχθηκε από το τελείωμα της λαμπρής θητείας Μπάρλου. Όταν οι «Ενωσίτες» είχαν χωριστεί σε δυο στρατόπεδα (μετά το 1979 και την σύσταση του επαγγελματικού). Σ’ αυτούς που ήθελαν το 90-10 (σχέση ΠΑΕ – ερασιτεχνικής) και στους πιο ρομαντικούς που ήθελαν την ερασιτεχνική να έχει λόγο μέσα στην ΠΑΕ (το 60-40 με το οποίο πορεύτηκε αρκετά χρόνια η ΠΑΕ ΑΕΚ).
Μετά είχαμε τους «μπαγεβιτσικούς», μειοψηφία της μειοψηφίας τα πρώτα χρόνια της φυγής του, απέναντι στο μεγάλο κύμα των «αντιμπαγεβιτσικών». Δεν τολμούσες να πεις καλή κουβέντα για τον Μπάγεβιτς και σε έφτυναν, όπως έφτυναν και τον ίδιο όταν ερχόταν ως αντίπαλος της ΑΕΚ και με «ερυθρόλευκη» φανέλα στη Ν.Φιλαδέλφεια. Ή μήπως άνθρωπος που σήμερα ανήκει στην βασική μετοχική ομάδα της ΑΕΚ δεν του πετούσε …πεντοχίλιαρα του Ντούσκο, ως οπαδός, το 1997 και 1998;
Ύστερα είχαμε την σχέση με τον Ντέμη Νικολαίδη. Όποιος δεν είχε εισχωρήσει στο «Ντεμοτεχνείο», σώνει και καλά έπρεπε να του βγάλουν την ρετσινιά του «αντιντεμικού», του «εμπαθή», του «κακόβουλου». Απαγορευόταν να είσαι με την ΑΕΚ, αν δεν ήσουν με τον Ντέμη, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το μόνο βέβαιο είναι πως η 4χρονη διοικητική θητεία Νικολαϊδη (αυτό που λέμε «έργα και ημέρες») θα αποτιμηθεί σωστά μόνον και εφόσον αποφασίσουν κάποια μέρα μέτοχοι να ανοίξουν τα χαρτιά τους.
Ο Μπάγεβιτς είναι με διαφορά ο κορυφαίος προπονητής που έχει δουλέψει στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν έχει σημασία αν έχει πατήσει τα 60 και είναι ανοησίες όλα όσα λέγονται ότι το ποδόσφαιρο έχει προχωρήσει και ο Μπάγεβιτς θεωρείται ξεπερασμένος.
Απόψε – αύριο θα γνωρίζουμε αν θα έχουμε και νέο αρραβώνα των δυο πλευρών. Αν περάσουν τις βέρες, εκτιμώ πως θα είναι λάθος. Περισσότερο του ιδίου του Μπάγεβιτς, που γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν θα έχει τις ιδανικές συνθήκες δουλειάς. Πάλι θα βρεθούν αυτοί που θα τον κράξουν στο γήπεδο, στα φόρουμ, στις ιστοσελίδες, στα ραδιόφωνα. Σε κανέναν εργασιακό χώρο, δεν μπορείς να αποδώσεις, αν δεν υπάρχουν συνθήκες ηρεμίας. Αν έρθει πάνω από το κεφάλι σου στο γραφείο, στο μαγαζί, στην επιχείρηση και σε βρίζει ο άλλος από το πρωί μέχρι το βράδυ, οι πιθανότητες να κάνεις σωστή δουλειά μειώνονται δραματικά.
Δεν γνωρίζω τι εγγυήσεις πήρε και ποιος θα τις δώσει τις εγγυήσεις στον Μπάγεβιτς ότι θα δουλέψει απρόσκοπτα και δεν θα του κάνουν την ζωή μαρτύριο. Σημειώστε ότι όταν κάνεις την ζωή μαρτύριο στον προπονητή της ομάδας, αυτομάτως κάνεις κακό και στην ίδια σου την ομάδα. Εκτιμώ πάντως ότι η ΑΕΚ σ’ αυτή την φάση το πρώτο πράγμα που είχε ανάγκη είναι η ηρεμία. Ο Μπάγεβιτς μπορεί να της δώσει της ΑΕΚ οτιδήποτε άλλο εκτός από ηρεμία, για τους γνωστούς λόγους που αναπτύξαμε.
Από κει και πέρα είναι στα συν της διοίκησης ότι δεν λογαριάζει αντιδράσεις, ειρωνικά σχόλια (ιστοσελίδα original) και μισόλογα με ήξεις αφήξεις του Χατζηχρήστου («ναι, μεν αλλά»). Είναι στα συν της διοίκησης που δεν θα ακούσει τούτη την στιγμή κανέναν Νικολαίδη (με την έννοια ότι δεν θα ερωτηθεί), αλλά θα πράξει αυτό που πιστεύει πως είναι για το καλό της ΑΕΚ. Με το σκεπτικό ότι τολμούν να δώσουν μια λύση μακράς διαρκείας, με έναν προπονητή που δεν έχει μαγικό ραβδάκι, αλλά (καταρχάς) μπορεί πέντε πράγματα να τα συμμαζέψει.
Η διοίκηση καλά πράττει, δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι ο ίδιος ο Ντούσκο πράττει ορθά. Αν αποδειχτεί λανθασμένη η απόφαση που πήρε, δεν θα είναι η πρώτη στην καριέρα του. Ρισκάρει (ξανά) ο Μπάγεβιτς και το ξέρει πολύ καλά, όμως είναι άλλο να σ’ αρέσει να ρισκάρεις παίζοντας (τον παλιό καλό εκείνο καιρό) πόκα με τον Ραβούση, τον Πανταζή και τον Αντώνη Μήτσου και άλλο να ρισκάρεις πράγματα που έχουν να κάνουν πάνω απ’ όλα με την ψυχική σου ηρεμία και υγεία. Αν βεβαίως αποδειχτεί σωστή, η μεγάλη κερδισμένη θα είναι η ΑΕΚ. Αμήν και πότε…
ΥΓ: Είναι σαφές και δεν χρειάζεται καμία ιδιαίτερη ανάλυση ότι με Μελισσανίδη αφεντικό θα ήταν πιο ιδανικές οι συνθήκες επιστροφής. Να αναλάβει δηλαδή αύριο – μεθαύριο (λέμε τώρα) ο «τίγρης», να ανακοινώσει γήπεδο στη Ν.Φιλαδέλφεια, να ανακοινώσει επιστροφή Μπάγεβιτς και να βγουν κάποιοι να του πουν «μα, πως, τι, δεν τον θέλουμε…» Ε, ρε γλέντια…
