Η ξεροκεφαλιά του Σάντος

Τελικά οι κάφροι των ελληνικών γηπέδων είναι παντού ίδιοι. Μόνο το χρώμα φανέλας της ομάδας -μέσω της οποίας βγάζουν τα απωθημένα τους – αλλάζει. Αλλοτε είναι ερυθρόλευκο, άλλοτε πράσινο, κιτρινόμαυρο, ασπρόμαυρο, ακόμα και βυσσινί…

Μετά τον αγώνα με τον ΠΑΟΚ χούλιγκαν Λαρισαίοι αναίτια μετέτρεψαν σε πεδίο μάχης τις κερκίδες του γηπέδου και τους γύρω από το Αλκαζάρ δρόμους. Εσπασαν, ρήμαξαν ό,τι βρήκαν μπροστά τους, πετροβόλησαν με μανία στέλνοντας τέσσερις αστυνομικούς τραυματίες στο νοσοκομείο, έσπειραν τον τρόμο στους περίοικους και στους μαγαζάτορες της περιοχής που φοβήθηκαν για τις περιουσίες τους, πέταξαν πέτρα στο πούλμαν της αποστολής του ΠΑΟΚ κατά την αποχώρηση, συγκρούστηκαν σώμα με σώμα με τα ΜΑΤ σε οδομαχίες. Αυτό είναι ποδόσφαιρο; Είναι αθλητισμός; Ηθελαν να βγει και η Λάρισα στην Ευρώπη…

Οσο τα ελληνικά γήπεδα δεν είναι χώρος αθλητικού θεάματος, ψυχαγωγίας, διασκέδασης, γιορτής (όπως οι αγώνες του Τσάμπιονς Λιγκ), αλλά «καταφύγιο» του χουλιγκανισμού, της αλητείας και της υποκουλτούρας της κοινωνίας, το ελληνικό ποδόσφαιρο θα παραμένει αναξιόπιστο, υποβαθμισμένο και περιθωριοποιημένο σε συλλογικό επίπεδο στην Ευρώπη.

Το νούμερο ένα πρόβλημα του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι η βία. Μη συνειδητοποίηση του μεγέθους του προβλήματος σημαίνει καθήλωση του ελληνικού ποδοσφαίρου σε πολύ χαμηλό επίπεδο.

Εάν η Σούπερ Λιγκ, η Πολιτεία και οι ΠΑΕ δεν εξαλείψουν την λεκτική, ψυχολογική και σωματική βία από τα γήπεδα, ακόμα και ομαδάρες να φτιάξουν, το ελληνικό ποδόσφαιρο θα παραμένει έρμαιο των διαθέσεων των χουλιγκάνων και του κάθε προβληματικού τύπου που βγάζει τα κόμπλεξ του στο γήπεδο. Χωρίς εξάλειψη της βίας είναι αδύνατη η πρόοδος του ποδοσφαίρου μας. Είναι διεθνώς παραδεκτό αυτό και έχει αποδειχτεί και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Μετά από ένα χρόνο το κατάλαβε και ο Σάντος…

Ας περάσουμε και σε ένα αγωνιστικό θέμα… Αναμφισβήτητα η αποκάλυψη του αγώνα στο Αλκαζάρ ήταν ο νεαρός Στέφανος Αθανασιάδης. Με τα δύο θεαματικά γκολ που πέτυχε και την απόδοσή του έκανε «ρόμπα», που λέμε λαϊκά, τον Φερνάντο Σάντος. Πρώτη φορά έβαλε 11άδα τον νεαρό φορ κι… αυτός έβγαλε μάτια.

«Ρε καλέ μου, ρε χρυσέ μου, ο Αθανασιάδης βάζει γκολ για πλάκα στο πρωτάθλημα Νέων, είναι πολύ καλός παίκτης και αξίζει να πάρει ευκαιρίες», έλεγαν όλοι στον Σάντος, αλλά αυτός είπε από την αρχή ότι δεν «κάνει» και δείχνοντας μια εκνευριστική ξεροκεφαλιά επέμενε στην άποψή του μέχρι να τον διαψεύσει ο 19χρονος φορ πανηγυρικά στο Αλκαζάρ.

Και στη συνέντευξη Τύπου μετά το ματς, αφού πλέον ήταν οφθαλμοφανές το λάθος του, τα έκανε… χειρότερα ο Πορτογάλος τεχνικός, δηλώνοντας ότι «ο Αθανασιάδης είναι πολύ καλός παίκτης, πριν βδομάδες παρέδωσα την λίστα στη διοίκηση όσων παικτών θα μείνουν και είναι κι αυτός μέσα».

Του… διέφυγε ότι επίσης πριν μερικές βδομάδες στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου είχε δηλώσει ειρωνικά για τον Αθανασιάδη, τον Δελήμπαση και τον Πεχλιβάνη ότι «είναι τόσο καλοί παίκτες που δεν βρέθηκε ομάδα να τους πάρει δανεικούς τον Ιανουάριο».

Τι από τα δύο ισχύει; Είναι καλός παίκτης ο Αθανασιάδης ή δεν υπάρχει ομάδα να τον πάρει ούτε καν δανεικό; Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ένας προπονητής αναγνωρίζει το λάθος του, δεν προσπαθεί να φανεί και δικαιωμένος.

Ο Αθανασιάδης, με αξιοθαύμαστη έφεση στο σκοράρισμα και ποδοσφαιρικό κορμί που θέλει μόνο μυϊκή ενδυνάμωση, έδειξε στο Αλκαζάρ ότι είναι το μέλλον του ΠΑΟΚ στην επίθεση.

Επρεπε να περάσει ένας χρόνος για να το καταλάβει και ο Σάντος. Κάλιο αργά, παρά ποτέ…