Υπόθεση Εθνική: τα παιδία παίζει

Εκμεταλλευόμενοι τη μεταβατική περίοδο μετά Οτο, ξιφουλκούν χωρίς προφανή λόγο προσβάλλοντας το εθνόσημο και διώχνοντας έμμεσα και όσους φιλάθλους έχουν απομείνει κοντά στην Εθνική.
Οι ίδιοι που μετά από κάθε πρόκριση μιλούν για δικαίωση, άδειες κερκίδες και, φυσικά, πριμ.



Τι κοινό έχουν οι “αντάρτες” Αμανατίδης, Κυργιάκος, Γκέκας και ο (αιφνιδίως και ο πραγματικά μόνος μέγας αποχωρήσας) Λυμπερόπουλος,ο οποίοςέχασε τη συμμετοχή σε Μουντιάλ με την άδικη και βιαστική αποχώρησή του;
Αλλά κυρίως ο «εν δυνάμει αποχωρών» Τζόρβας των δέκα διεθνών συμμετοχών, που αν πίστευε λίγο περισσότερο στον εαυτό του θα προσπαθούσε να επανέλθει κάτω από τα γκολπόστ αντί του Σηφάκηαντί να φυγομαχεί μετά τις πάγκοσμιες τηλεοπτικές, μουντιαλικές του γκέλες;
Ο Καν, μετά την προφανή αδικία του 2006, τι έπρεπε να κάνει δηλαδή;



Ολοι οι παραπάνω δεν υπήρχαν το 2004, ώστε στην πορεία να δουν και οικονομικά – επαγγελματικά τι μπορεί να τους αποφέρει η Εθνική περισσότερο από κάθε σύλλογο. Ας ρωτήσουν τον Καφέ, που, χρόνια μετά, επανήλθε μετά χαράς σε εκείνη.Ή, ακόμη, ας ρωτήσουν τον Χαριστέα, που έξι χρόνια μετά τα “χρυσά” του γκολ, εξακολουθεί να ζει ποδοσφαιρικά από αυτά.
Οι του 2004 δεν είναι αχάριστοι σε εκείνο που τους έφερε καταξίωση και χρήμα, οι μετέπειτα που κέρδισαν δόξα και χρήμα καιχάρη στο2004 ίσως και να είναι διότιδεν τη γνώρισαν από κοντά.



Ας πούμε μερικές -αγωνιστικές- αλήθειες: Ο Αμανατίδης των ευπαθών γονάτων δε βγάζει με τίποτα 40-50 ματς το χρόνο, ενώ και με την έλευση του Σάντος δεν είδε το όνομά του σε εκείνα των κληθέντων για το φιλικο στη Σερβία. Στη Φρανκφούρτη, μετά την έλευση των Γκέκα, Αλτιντοπ και την αποθεραπεία του Φένιν, πρέπει να παλέψει για θέση βασικού στη Μπουντελίγκα. Ετσι, πρόλαβε να βρει λόγους αποχώρησης, ίντριγκες (ενώ ο ίδιος καλείτο με μεσολάβηση του Τοπαλίδη) και να κάνειτην ηρωική έξοδο πιστεύοντας -μάταια- ότι θα τον αναζητήσουν πολλοί. Οπως και πριν από το Μουντιάλ δήλωνε ότι «δίνει τη θέση του σε κάποιον πιο έτοιμο», προλαβαίνοντας τις κλήσεις Οτο, στις οποίες φυσικά δεν υπήρχε.



Ο Κυργιάκος αδικεί περισσότερο από τον καθένα την καριέρα και τον εαυτό του με τη βεβιασμένη απόφασή του. Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι η Εθνική στην τωρινή της προσπάθεια θα ήταν άτυχη ή κακή με αμυντικό δίδυμο Σώτη-Σωκράτη; Στα Τρίκαλα υπάρχει η λέξη «μπέσα» (πείσμα), αλλά κάπου μεταξύ της κοσμικής Αθήνας και των αγγλικών λιρών ο έμπειρος αμυντικός μάλλον την ξέχασε. Οσο για τον Γκέκα, η κάθετα πτωτική πορεία του στη Μπουντεσλίγκα μάλλον δικαιώνει όσους στη Γερμανία λένε ότι «απλά περιμένει τη μπάλα για το πλεκτό και ουδόλως νοιάζεται για την ομάδα».Ή,
για να χρησιμοποιήσωτα λόγια άλλοτε συμπαίκτη του, «αποτελεί ντροπή για το ελληνικό ποδόσφαιρο να στηρίζεται έστω και κάποιες στιγμές σε άμπαλους παίκτες σαν τον Γκέκα». Ευτυχώς ο Σάντος δεν το κάνει.

Δύο ακόμη απορίες για περαιτέρω σκέψη:

1. Ο φύσει και θέσει αρχηγόςΚαραγκούνης δεν θα έπρεπε τέτοια ενδοοικογενειακά θέματα να τα χειρίζεται έγκαιρα και αποτελεσματικά εντός των τειχών, προτού προσλάβουν διαστάσεις διεθνούς… ρεζιλέματος;

2. Πέραν τουότι όλα αυτά αδικούν αφάνταστα τηνΕθνική και τονΣάντος, ο μενΦύσσας ως μάνατζερ-συνδετικός κρίκος τεχνικής ηγεσίας και παικτών,ο δε Βρύζας δεν όφειλαν να αποτρέπουν τέτοια φαινόμενα κακομαθημένων παιδιών, τραβώντας τους τααφτάκια;

Υ.Γ. 1: Το αρχαίο ρητό «τα παιδία παίζει» υπάρχειστα γαλλικά; Κι αν ναι, ας το λένε πριν πάνε για ύπνο ως προτεινόμενη αυτοτιμωρία οι… επίδοξοι “αντάρτες”. Τουλάχιστον οι «Ανελκάδες» είχαν καλύτερο τάιμινγκ και μεγάλο μουντιαλικό κοινό για τη σαπουνόπερά τους.

Υ.Γ. 2: Ο συντάκτης του άρθρου οργίζεταιδιότι, αντί να γράφει για την φιλότιμη προσπάθεια της Εθνικής Ελλάδος να παίξει επιτέλους ποδόσφαιρο, αναγκάζεται να αναφέρει και να εξηγεί στους Γερμανούς αναγνώστες τα καμώματα καλομαθημένων παικτών, που θεωρούν μεγάλη θυσία να διεκδικήσουν μία θέση στη νέα ομάδα. Ας ρωτήσουν ολόκληρο Μπάλακ,ο οποίοςμπαίνει στη διαδικασία αυτή μετά από καριέρα που οι διάφοροι εγχώριοι «Τζόρβες» ούτε στον ύπνο τους δεν τολμούν να δουν.

Υ.Γ. 3: Αν στη δουλειά όλων μας ο κάθε «Πατρινός αμυντικός μέσος» την έβλεπε άδικα αφεντικό θα τον βάζαμε πέντε-έξι μαζί στη γωνία χωρίς να ζημιώσουμε το μαγαζί, χωρίς ούτε καν να το μάθει το (πραγματικό) αφεντικό. Αν παραιτηθούμε και κλαίμε στην καθαρίστρια, μάς περιμένει το ταμείο ανεργίας, το στίγμα του λιποτάκτη και η μελλοντική γκρίνια της γυναίκας στο σπίτι τουλάχιστον μία φορά το μήνα, Τρίτη ή Παρασκευή, για το… ακούρευτο γκαζόν!

Υ.Γ. 4: Οι όποιοι… «επίδοξοι μελλοντικοί αντάρτες» ας ξέρουν ότι όσο κι αν γκρινιάζουν οι ευρωπαικοί σύλλογοιγια τις κλήσεις διεθνών και τα συνεχή ταξίδια τους, άλλο τόσο διαφημίζουν τους εν ενεργεία διεθνείς τους. Μάλιστα πολύ περισσότερο από τους πρόωρα διαφωνούντες αποχωρήσαντες.