Ηχηρό χαστούκι με περσινά κατάλοιπα
Η πρώτη ήττα σε επίσημο παιχνίδι φέτος, είναι πραγματικότητα για τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό, που μπορεί να διαμαρτύρεται για ένα πέναλτι που κακώς δεν καταλογίστηκε στις καθυστερήσεις (σε βάρος του Σαλπιγγίδη), ωστόσο είναι εξαιρετικά αμφίβολο εάν άξιζε κι αυτή ακόμη την ισοπαλία.
Η παράδοση που θέλει τα τελευταία χρόνια το Τριφύλλι να αποτελεί την χαρά κάθε νεοφώτιστου, συνεχίστηκε και στην Τρίπολη και με το τελικό σκορ 1-0 γράφτηκε ιστορία, αφού είναι η πρώτη νίκη του Αστέρα στην Α’ εθνική! Και το χειρότερο είναι ότι ακολουθεί το εκτός έδρας παιχνίδι με τη Βέροια, που έχει και μια προϊστορία…
Αν οι πέντε μέσοι του Φερνάντο Σάντος δυσκόλεψαν τη μεσαία γραμμή των «πρασίνων» (παραδοχή του Ζοσέ Πεσέιρο στη συνέντευξη Τύπου μετά το 2-0 επί του ΠΑΟΚ), οι έξι του Κάμπος την αποδιοργάνωσαν τελείως. Ένας Παναθηναϊκός κομμένος στα δύο ή μάλλον σωστότερα, κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του αντιπάλου του, δεν έψαξε (και δεν βρήκε) λύσεις επί ενενήντα λεπτά και ακόμη κι αν είχε άλλα τόσα στη διάθεσή του, πιθανότατα δεν θα του έφταναν για να ανατρέψει τη σε βάρος του κατάσταση.
Τόσο αναποτελεσματικό Παναθηναϊκό είχαμε από τον περασμένο Μάιο να δούμε. Ήταν η πρώτη φορά που ο φετινός Παναθηναϊκός θύμισε τον περσινό, στην απουσία οργάνωσης, συνοχής αλλά και τις «γιόμες» που επέστρεψαν πανηγυρικά στην Τρίπολη, ακόμη κι από παίκτες που δεν υπήρχαν πέρσι στο «πράσινο» δυναμικό!
Κρίσιμη στιγμή
Πριν καλά καλά μπει ο Οκτώβρης, ο Παναθηναϊκός γνώρισε την πρώτη του ήττα και προσγειώθηκε ανώμαλα. Από τα γαλάζια συννεφάκια της αήττητης πορείας μέχρι εδώ, στα μαύρα σύννεφα που συνοδεύουν τέτοιες βαθμολογικές απώλειες και από την θεωρητική εκμετάλλευση της θετικής ενέργειας και ψυχολογίας στη διαχείριση της ήττας.
Όχι δεν ήρθε η συντέλεια, ούτε χάθηκαν οι στόχοι. Ένα ηχηρό χαστούκι ήταν μόνο, αλλά η αδυναμία των τελευταίων χρόνων για γρήγορη ανάρρωση και ακόμη χειρότερα, η κατάρρευση που συνόδευε τέτοια αναπάντεχα αποτελέσματα, είναι που εύλογα προκαλούν ανησυχίες.
Το ότι τα ακραία μπακ δεν ανέβαιναν ψηλά για να βοηθήσουν τους μέσους και να ισοφαρίσουν το αριθμητικό μειονέκτημα, είναι κάτι που διορθώνεται. Το ότι ομάδα που αγωνίζεται με 3-6-1, δεν αντιμετωπίζεται με κατά συνθήκη ακραίους μέσους όπως ο Καραγκούνης και ο Δημούτσος, αλλά με (πραγματικούς) ακραίους που δεν ψάχνουν να συγκλίνουν και θα κρατήσουν πίσω τα ακραία μπακ του αντιπάλου (5-4-1) για να αποσυμφορίσουν και τον χώρο του κέντρου, είναι επίσης κάτι που γίνεται.
Αυτό που δεν γίνεται, δεν χωνεύεται, είναι αυτός ο Παναθηναϊκός να βρεθεί και πάλι να κυνηγάει από τις πρώτες αγωνιστικές και να μην φτάνει. Είναι αδιανόητο, με δεδομένο και το πρόγραμμα, είναι αυτοκαταστροφικό…
