Και τώρα τι; Εύκολο το ερώτημα, δύσκολος ο δρόμος
Αυτός ο Παναθηναϊκός φτιάχτηκε έτσι, ώστε να έχει διαρκώς την ανάγκη πολλών. Αν οι πολλοί λιγόστεψαν, τότε θα πρέπει να λιγοστέψουν και οι απαιτήσεις του. Ο Δ. Κριτής σχολιάζει την επόμενη μέρα των διαδοχικών παραιτήσεων στο τριφύλλι. Φάκελο με "κλεισμένη" μεταγραφή του Έρικ Γέντρισεκ, έδωσε στον Γόντικα ο Αντωνίου πριν το αντίο. Η παραίτηση Αντωνίου με τη ματιά του Ψαλιδοχέρη.
Με τον Ανδρέα Βγενόπουλο να αποχωρεί χωρίς εξηγήσεις, αλλά κραδαίνοντας τις μετοχές των 20 εκατομμυρίων ευρώ, με τον Νικόλα Πατέρα ωσεί παρών, με τον Γιάννη Βαρδινογιάννη να απαντά «Δ.Ξ – Δ.Α» (Δεν Ξέρω, Δεν Απαντώ) και τον Παύλο Γιαννακόπουλο να αντιπροτείνει
«αυτοί που τα έκαναν σκ…, αυτοί να τα καθαρίσουν» ,
φαντάζομαι ότι αντιλαμβάνεται ο καθένας πως δεν είναι και πολλές οι επιλογές.
Το είπαμε και το επαναλαμβάνουμε: αυτός ο Παναθηναϊκός φτιάχτηκε έτσι, ώστε να έχει διαρκώς την ανάγκη πολλών. Αν οι πολλοί λιγόστεψαν, τότε θα πρέπει να λιγοστέψουν και οι απαιτήσεις του.
Όπως το έχει στο μυαλό του ο καθένας αυτό. Άλλος θα πει ότι έγιναν τόσες υπερβολές, που η μείωση του budget, δεν θα σημάνει αυτόματα και ανάλογη αγωνιστική πτώση. Άλλος θα πει ότι στις εποχές που ζούμε, όλοι αργά ή γρήγορα εκεί οδηγούνται, οπότε θα είναι μικρότερη η ζημιά. Κι άλλος θα αναπολεί το ξεκίνημα της πολυμετοχικότητας και θα παραμιλά: δεν είναι αυτός ο Παναθηναϊκός που ονειρευτήκαμε.
Όσοι απέμειναν και -θέλοντας και μη- θα διοικήσουν έχουν δύο επιλογές.
Η πρώτη είναι να λειτουργήσουν ως Πόντιοι Πιλάτοι. Να σαπουνίσουν τα χέρια τους και να πάνε όπως όπως την υπόλοιπη χρονιά, με δεδομένο ότι οι υποχρεώσεις είναι καλυμμένες με τα υπάρχοντα οικονομικά.
Η δεύτερη είναι να αρχίσουν από τώρα να δημιουργούν τις προϋποθέσεις, έτσι ώστε να φέρουν τον Παναθηναϊκό πιο κοντά στις δυνατότητες ακόμη και ενός -αν χρειαστεί- μεγαλομετόχου, που θα αναλάβει να οδηγήσει το καράβι από το καλοκαίρι και μετά.
Φυσιολογικά, αυτό θα απαιτούσε την έγγραφη συναίνεση των μετόχων, αλλά τι περισσότερο να υπογράψουν απ’ όσα έχουν ήδη εμπράκτως υπογραμμίσει;
Ποιοι; Όποιοι. Ο Τζόννυ Βεκρής, ο Δημήτρης Γόντικας, ο Κάρλος Φρέιτας. Θα είχε ίσως ακόμη μεγαλύτερη σημασία να το κάνει ο Αδαμάντιος Πολέμης ή κάποιος άλλος μέτοχος, αλλά δεν περισσεύει η αισιοδοξία.
Αυτός που θα ενοχληθεί λιγότερο από αυτή την εξέλιξη θα πρέπει να είναι ο Κάρλος Φρέιτας. Από την άλλη πάλι, ίσως ακριβώς γιατί δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να διαχειριστεί ένα budget μεγαλύτερο της Μπράγκα, να επέλεξε τον Παναθηναϊκό. Μικρό το κακό, μικρός είναι ακόμη…
Αν με τα συνάχια της εποχής, η όσφρηση δεν μας απατά, η μείωση θα πρέπει να πλησιάζει το 30-40 τοις εκατό. Αυτό «λέει» η περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Δηλαδή αυτό που δεν ήθελε ή δεν μπόρεσε να κάνει ο Γιάννης Βαρδινογιάννης το καλοκαίρι, έχοντας όμως το πλεονέκτημα της απευθείας συμμετοχής στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, επανέρχεται περίπου ως μονόδρομος, με δεδομένο ότι η συμμετοχή στο επόμενο Τσάμπιονς Λιγκ είναι πλέον αμφίβολη, τόσο ως απευθείας πρόκριση, όσο και ως αποτέλεσμα προηγούμενης εξαιρετικά δύσκολης δοκιμασίας μέσω της προκριματικής φάσης.
Απαραίτητη προϋπόθεση ασφαλώς, είναι οι διοικούντες να λειτουργήσουν υπέρ του συλλόγου. Διαφορετικά θα απομείνουμε να αναρωτιόμαστε:
«Ο Αντωνίου είναι του Πατέρα. Ο Γόντικας είναι του Βαρδινογιάννη. Ο άλλος είναι του παράλλου. Του Παναθηναϊκού είναι κανείς;» …
«αυτοί που τα έκαναν σκ…, αυτοί να τα καθαρίσουν» ,
φαντάζομαι ότι αντιλαμβάνεται ο καθένας πως δεν είναι και πολλές οι επιλογές.
Το είπαμε και το επαναλαμβάνουμε: αυτός ο Παναθηναϊκός φτιάχτηκε έτσι, ώστε να έχει διαρκώς την ανάγκη πολλών. Αν οι πολλοί λιγόστεψαν, τότε θα πρέπει να λιγοστέψουν και οι απαιτήσεις του.
Όπως το έχει στο μυαλό του ο καθένας αυτό. Άλλος θα πει ότι έγιναν τόσες υπερβολές, που η μείωση του budget, δεν θα σημάνει αυτόματα και ανάλογη αγωνιστική πτώση. Άλλος θα πει ότι στις εποχές που ζούμε, όλοι αργά ή γρήγορα εκεί οδηγούνται, οπότε θα είναι μικρότερη η ζημιά. Κι άλλος θα αναπολεί το ξεκίνημα της πολυμετοχικότητας και θα παραμιλά: δεν είναι αυτός ο Παναθηναϊκός που ονειρευτήκαμε.
Όσοι απέμειναν και -θέλοντας και μη- θα διοικήσουν έχουν δύο επιλογές.
Η πρώτη είναι να λειτουργήσουν ως Πόντιοι Πιλάτοι. Να σαπουνίσουν τα χέρια τους και να πάνε όπως όπως την υπόλοιπη χρονιά, με δεδομένο ότι οι υποχρεώσεις είναι καλυμμένες με τα υπάρχοντα οικονομικά.
Η δεύτερη είναι να αρχίσουν από τώρα να δημιουργούν τις προϋποθέσεις, έτσι ώστε να φέρουν τον Παναθηναϊκό πιο κοντά στις δυνατότητες ακόμη και ενός -αν χρειαστεί- μεγαλομετόχου, που θα αναλάβει να οδηγήσει το καράβι από το καλοκαίρι και μετά.
Φυσιολογικά, αυτό θα απαιτούσε την έγγραφη συναίνεση των μετόχων, αλλά τι περισσότερο να υπογράψουν απ’ όσα έχουν ήδη εμπράκτως υπογραμμίσει;
Ποιοι; Όποιοι. Ο Τζόννυ Βεκρής, ο Δημήτρης Γόντικας, ο Κάρλος Φρέιτας. Θα είχε ίσως ακόμη μεγαλύτερη σημασία να το κάνει ο Αδαμάντιος Πολέμης ή κάποιος άλλος μέτοχος, αλλά δεν περισσεύει η αισιοδοξία.
Αυτός που θα ενοχληθεί λιγότερο από αυτή την εξέλιξη θα πρέπει να είναι ο Κάρλος Φρέιτας. Από την άλλη πάλι, ίσως ακριβώς γιατί δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να διαχειριστεί ένα budget μεγαλύτερο της Μπράγκα, να επέλεξε τον Παναθηναϊκό. Μικρό το κακό, μικρός είναι ακόμη…
Αν με τα συνάχια της εποχής, η όσφρηση δεν μας απατά, η μείωση θα πρέπει να πλησιάζει το 30-40 τοις εκατό. Αυτό «λέει» η περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Δηλαδή αυτό που δεν ήθελε ή δεν μπόρεσε να κάνει ο Γιάννης Βαρδινογιάννης το καλοκαίρι, έχοντας όμως το πλεονέκτημα της απευθείας συμμετοχής στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, επανέρχεται περίπου ως μονόδρομος, με δεδομένο ότι η συμμετοχή στο επόμενο Τσάμπιονς Λιγκ είναι πλέον αμφίβολη, τόσο ως απευθείας πρόκριση, όσο και ως αποτέλεσμα προηγούμενης εξαιρετικά δύσκολης δοκιμασίας μέσω της προκριματικής φάσης.
Απαραίτητη προϋπόθεση ασφαλώς, είναι οι διοικούντες να λειτουργήσουν υπέρ του συλλόγου. Διαφορετικά θα απομείνουμε να αναρωτιόμαστε:
«Ο Αντωνίου είναι του Πατέρα. Ο Γόντικας είναι του Βαρδινογιάννη. Ο άλλος είναι του παράλλου. Του Παναθηναϊκού είναι κανείς;» …
