Κάτω από την μπάρα!

Ακόμη και η πλουσιότερη των γλωσσών, η ελληνική, σήκωσε τα χέρια ψηλά στην υπέρ – ζήτηση επιθετικών χαρακτηρισμών (ή γλαφυρών περιγραφών)
για τις νίκες που κατακτά ο Παναθηναϊκός.

Όλα ξεκίνησαν με το “κρατάει τους βαθμούς, ξεχνάει την εμφάνιση” όταν ακόμη ο Παναθηναϊκός έψαχνε χημεία στο χορτάρι, μετά τις καλοκαιρινές μεταγραφές και την είσοδο νέων προσώπων στο αρχικό σχήμα.

Ακολούθησαν οι “επαγγελματικές νίκες”. Έξυπνη “ετυμολογική” βόμβα, που χρησιμοποιούσαμε και στις ευρωπαϊκές πορείες κόντρα στα ποδοσφαιρικά μεγαθήρια, για να αντιμετωπίσουμε τις ενορχηστρωμένες ειρωνείες φθόνου περί “τσούκου τσούκου μπολ”. Τότε βέβαια αντιμετωπίζαμε την Γιουβέντους, τον Άγιαξ, την Μπαρτσελόνα, τη Ρεάλ, την Πόρτο, το Αμβούργο, τη Λα Κορούνια. Τώρα τον Εργοτέλη, τη Βέροια και τη Θύελλα Κατσικά… Αργότερα ήρθε η παράφραση της… ψυχιατρικής συνθηματολογίας. “Φέρτε μας τον ψυχίατρο, να δούμε τι θα γίνει, όλους θα μας τρελάνουνε, ρουθούνι δεν θα μείνει…” . Ε, εντάξει το γυρίσαμε λίγο στην πλάκα ρε αδερφέ. Δεν παλεύεται αλλιώς…

Όταν η κορυφή “πρασίνισε” επιστρατεύθηκε η “αγχωτική νίκη, αλλά τέλος καλό όλα καλά”, αφού τουλάχιστον διατηρήθηκε το προβάδισμα έναντι των άλλων δύο “μνηστήρων” του τίτλου.

Ξεφυλλίζοντας χθες τις εφημερίδες διαπιστώσαμε με τρόμο ότι ο Παναθηναϊκός “κρατάει τους βαθμούς, ξεχνάει την εμφάνιση”. Διάολε, επιστρέψαμε πάλι στην αρχή! Τουλάχιστον να ακολουθήσει μία “επαγγελματική νίκη” στο Περιστέρι. “Φέρτε μας τον ψυχίατρο” στο ΟΑΚΑ, “αγχωτική νίκη, αλλά τέλος καλό, όλα καλά” στην Ξάνθη. Ε, τι μας έμεινε; Φιέστα στην Καλαμαριά! Πες μου αλήθεια, είναι σοβαρό γιατρέ;

Πε-Σε(ϊ)ριτς

Κι ενώ Τύπος και φίλαθλοι ξετίναξαν το λεξικό της ελληνικής γλώσσας για να εμπλουτίσουν την επιχειρηματολογία τους, ο Ζοσέ Πεσέιρο αρνείται πεισματικά να αλλάξει ρεπερτόριο και μετατρέπει την συνέντευξη τύπου σε τυπική διαδικασία, που αρχίζει σχεδόν πάντα με το “ήταν μία δύσκολη, αλλά δίκαιη νίκη” και ολοκληρώνεται σε κάθε περίπτωση με το “πρέπει να βελτιώσουμε το παιχνίδι μας απέναντι σε κλειστές άμυνες”.

Και μην φανταστείτε ότι κουράζει ο πρόλογος και ο επίλογος, αλλά τουλάχιστον αλλάζει το κυρίως θέμα. Μπα… “Στο πρώτο ημίχρονο ήμασταν κατώτεροι αυτού που μπορούμε να αποδώσουμε, ενώ στο δεύτερο μπορεί να μην ήμασταν πολύ καλοί, αλλά ήμασταν πιεστικοί και προσπαθήσαμε μέχρι το τέλος”, είναι η κοινή συνισταμένη των δηλώσεών του και προς επίρρωση όλων αυτών αρκεί μία επίσκεψη στο αρχείο ειδήσεων της ιστοσελίδας.

Και να πεις ότι οι δημοσιογράφοι δεν είναι πιεστικοί όπως ο Παναθηναϊκός των δευτέρων ημιχρόνων, πάει στο διάολο. “Προσπαθούμε -ρε γαμώτο- μέχρι το τέλος”, αλλά όταν αναφερόμαστε σε πρόσωπα, δεν του αρέσει να μιλάει μεμονωμένα για ποδοσφαιριστές του. Όταν αναφερόμαστε σε συστήματα, δίνει συγχαρητήρια στους παίκτες του (!) και όταν τον ρωτάμε για τα πενιχρά αποτελέσματα της δουλειάς που γίνεται στην Παιανία, απαντά ότι αυτά είναι εσωτερικά θέματα και τις όποιες παρατηρήσεις τις κρατάει για την ομάδα του…

Τι παραπάνω να κάνεις δηλαδή; Να τον ρωτήσεις αν υπάρχει κάποια συγγενική σχέση με τον Σέριτς και να τινάξεις την συνέντευξη τύπου στον αέρα; Ή μήπως να αναρωτηθείς αν αυτή η ποδοσφαιρική σκιά που ταλαιπωρείται και ταλαιπωρεί τον Παναθηναϊκό τρία χρόνια τώρα, μπορεί να είναι καλύτερος ακόμη κι από τον χειρότερο Φύσσα όλων των εποχών;

Την ίδια ώρα η “μεταγραφή του χειμώνα”, ο Νίκος Σπυρόπουλος κάθεται στην εξέδρα ή στον πάγκο και παρακολουθεί. Μα, το παιχνίδι του Παναθηναϊκού δεν είναι ανακοίνωση της Π.Ε.Κ για να την αποκρυπτογραφεί κανά εικοσαήμερο. Είναι πολύ απλούστερο και μάλλον μονοδιάστατο. Βάλ’ τον μέσα βρε Χριστιανέ μου…

Καλά, για τον Νίνη δεν συζητάμε. Όσο οι εφημερίδες προαναγγέλλουν ότι πιθανολογείται να πάρει χρόνο συμμετοχής, βράσε ρύζι. Η μοναδική περίπτωση να τον δούμε να πατάει το χορτάρι, είναι -χτύπα ξύλο!- να στραβώσει για τα καλά κανά ματσάκι και να τον ρίξει ο Πεσέιρο με την απαίτηση κιόλας να γυρίσει το παιχνίδι! Ε, ναι. Εκτός κι αν πιστεύει κάποιος ότι υπάρχει παιχνίδι το οποίο αυτός ο Παναθηναϊκός θα καθαρίσει με 3-0 από το πρώτο ημίχρονο, οπότε θα παίξουν και οι φροντιστές…

Ο χρόνος

Στα εκατοντάδες e-mails με τα οποία μας τιμάτε, υπήρξαν και κάποια με τα οποία μας παροτρύνετε να μην μουρμουράμε, αλλά να απολαύσουμε την πρώτη θέση. Μία ερώτηση: όταν γίνεται κριτική μετά από κακό αποτέλεσμα “δεν είναι σωστό, γιατί τώρα η ομάδα χρειάζεται στήριξη και όχι γκρίνια”. Όταν γίνεται κριτική μετά από νίκη “δεν είναι δυνατόν να μουρμουράμε, αντί να χαιρόμαστε και να χαμογελάμε”. Μήπως θα μας τιμήσετε και με μία πρόταση για το πότε δύναται κάποιος να σχολιάσει όσα βλέπει (χωρίς να απαιτείται τίποτε περισσότερο από την απλή λογική), χωρίς να προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη στο ποδοσφαιρικό οικοδόμημα του Παναθηναϊκού; Νισάφι πια…

Το ότι ως μονόφθαλμος τρέχεις σε μία κούρσα τυφλών, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να πανηγυρίσεις αν τερματίσεις πρώτος. Γιατί ως τώρα, αυτό αποδεικνύεται ο Παναθηναϊκός: μονόφθαλμος.

Ανεξάρτητα της σκληρής κριτικής που επιχειρούμε, τουλάχιστον ο Παναθηναϊκός είναι πολύ καλύτερος των αντιπάλων του στον αγωνιστικό χώρο. Και έλεγχο των αγώνων του έχει και σαφή υπεροχή στο χορτάρι. Απλώς είναι απίστευτα αναποτελεσματικός και στη δημιουργία ανάλογων αριθμητικά φάσεων και στην αξιοποίησή τους. Δεν απειλείται η εστία του και δεν έχει τυχαία την καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος.

Αυτό είναι ίσως που εκνευρίζει περισσότερο: το ότι είναι πολύ ανώτερος του αντιπάλου κι όμως να δυσκολεύεται να τον καταβάλλει. Το να βλέπεις μία ομάδα που το έμψυχο υλικό της, αλλά και το βάθος των εναλλακτικών της λύσεων υπόσχεται πολύ καλύτερο θέαμα κι όμως αγκομαχεί σαν αθλητής της άρσης βαρών και όχι δα σε κάποια προσπάθεια παγκοσμίου ρεκόρ.

Με τον Πεσέιρο να παρατάσσει ενδεκάδες-γρίφους και κατά τα άλλα να περπατά αφιονισμένος παράλληλα με την γραμμή του πλαγίου άουτ και να κραυγάζει σαν άλλος Χρήστος Ιακώβου: “Κράτα, κράτααα. Κάτσε κάτω από τη μπάρα”…