Λόγος να την αγαπήσεις

Μετά τον αποκλεισμό από την τελική φάση του Μουντιάλ, καθώς η λάμψη του Euro είχε αρχίσει να ξεθωριάζει, η Εθνική ομάδα είχε περισσότερους αμφισβητίες παρά πιστούς θαυμαστές, ακόμη κι εντός των συνόρων. Στα εντός έδρας παιχνίδια της το γήπεδο γέμιζε ολοένα και πιο δύσκολα, ενώ υπήρχε η αίσθηση πως αυτοί που περίμεναν στη γωνία τον Ρεχάγκελ και τα… ΚΑΠΗ του ήταν η πλειοψηφία.

Η αλήθεια είναι πως με τον τρόπο παιχνιδιού της η Ελλάδα σπάνια κέρδιζε τη συμπάθεια του ουδέτερου ή γέμιζε με αυτοπεποίθηση τον οπαδό της. Ακόμη και μετά την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος πολλοί ξένοι «αναλυτές» μίλησαν για απίστευτη τύχη, υπερβολικά αμυντικό ποδόσφαιρο και αναχρονιστική τακτική. Η φθίνουσα πορεία των τριών ετών που ακολούθησαν το Euro δεν ήταν δυνατό να καλυφθεί ούτε από ορισμένα θετικά αποτελέσματα και ο όχλος έμοιαζε να περιμένει την αφορμή για να «σταυρώσει» τα πρώην είδωλά του.

Η συντριβή από την Τουρκία τον Μάρτιο ήταν το σημείο χωρίς επιστροφή για την Εθνική ομάδα του Οτο Ρεχάγκελ. Ή θα έδειχνε τον χαρακτήρα μεγάλης ομάδας και θα ανασταινόταν εκ της τέφρας της ή θα διαλυόταν με τους συντελεστές της να αλληλοκατηγορούνται για τα αίτια του «Εθνικού διασυρμού».

Οσο κι αν φαίνεται αντιφατικό, το αποτέλεσμα εκείνο και τα όσα τραγελαφικά ακολούθησαν στα παράθυρα των δελτίων ειδήσεων και στον Tύπο, έσωσαν την Εθνική ομάδα από τον μαρασμό στον οποίο κινδύνευε να περιέλθει. Οι παίκτες ένιωσαν – δικαίως – να δέχονται επίθεση και αντιλήφθηκαν πως για τον Ελληνα φίλαθλο (πολιτικό, δημοσιογράφο) είναι εξίσου εύκολο να αποκαθηλώνει ινδάλματα με το να τρέχει να φωτογραφηθεί δίπλα τους στις όμορφες στιγμές.

Ο Ρεχάγκελ κατάλαβε πως η περίοδος που βρισκόταν στο απυρόβλητο είχε ημερομηνία λήξης πιο σύντομα απ’ οτι φανταζόταν.
Ολα αυτά συσπείρωσαν την ομάδα και κυρίως έκαναν το Χερ Οτο να αναθεωρήσει τις αρχές του και να τις προσαρμόσει στις ανάγκες της στιγμής. Η ανανέωση έπαψε να είναι σε φάση… αναμονής και έγινε πράξη άμεσα. Στην εντεκάδα έπαψαν να υπάρχουν τοτέμ που δεν μετακινούνταν ανεξαρτήτως συνθηκών και τα νέα πρόσωπα – που είχαν ήδη αρχίσει από καιρό να καλούνται και να μπαίνουν στο κλίμα – αισθάνθηκαν πως αυτή ήταν η μεγάλη τους ευκαιρία.

Ο Τοροσίδης, ο Γκέκας, ο Λυμπερόπουλος, ο Αμανατίδης, ο Αντζας, ο Πατσατζόγλου, ο Χαλκιάς και ο Σαμαράς την άρπαξαν από τη μαλλιά και μαζί με τους παλιούς έμαθαν πως κερδίζονται οι αγώνες. Η παρτίδα σώθηκε τέσσερις μέρες αργότερα στη Βαλέτα (με έξι νέα πρόσωπα στην εντεκάδα), ήρθε στα μέτρα μας στο Ηράκλειο και κερδήθηκε οριστικά στο Οσλο και το ΟΑΚΑ.

Οσο για την βραδιά στην Πόλη; Εκεί η Ελλάδα δεν κέρδισε την πρόκριση – αυτή την είχε ήδη στο τσεπάκι – αλλά πράγματα πολύ σημαντικότερα. (Ξανα)κέρδισε την εκτίμηση όλων των Ελλήνων φιλάθλων, όχι τόσο για τη «εθνικής σημασίας» ρεβάνς του 1-4 αλλά γιατί ίσως για πρώτη φορά μετά το 2004 έπαιξε σαν αληθινή Πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Η υποδειγματική αμυντική λειτουργία, το ακομπλεξάριστο στυλ παιχνιδιού και κυρίως η ποιότητα που έβγαλε στο χορτάρι του Αλί Σάμι Γεν έκανε όλους όσους είδαν το παιχνίδι να αισθανθούν πως αξίζει να αγαπήσουν και να πιστέψουν αυτή την ομάδα. Πολύ περισσότερο κέρδισε τον σεβασμό και τη συμπάθεια κάθε ουδέτερου παρατηρηρτή που μπορεί να παρακολούθησε το παιχνίδι ή τα στιγμιότυπα. Μια ομάδα που με μοναδικό κίνητρο το γόητρο παίζει για 90’ τη γάτα με το ποντίκι την Τουρκία – που «καίγεται» για το αποτέλεσμα – μέσα στην έδρα της, είναι μια μεγάλη ομάδα.

Την ώρα που οι Αγγλοι είναι με το ένα πόδι εκτός τελικής φάσης, οι φιναλίστ του Μουντιάλ Γάλλοι και Ιταλοί με το κομπιουτεράκι στο χέρι θα πνίγονται από το άγχος μέχρι τις 21 Νοεμβρίου και οι Σέρβοι, οι Δανοί κι οι Ουκρανοί έχουν πάει… σπίτι τους, οι Ελληνες φίλαθλοι κλείνουν αεροπορικά εισιτήρια και θέσεις για τα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας κι έχουν την πολυτέλεια να φτιάχνουν σενάρια για τα γκρουπ δυναμικότητας και την καλύτερη δυνατή κλήρωση στις 2 Δεκεμβρίου στη Λουκέρνη.

Αν η κατάκτηση του Euro ήταν το γεγονός που έβαλε την Ελλάδα στον ποδοσφαιρικό χάρτη της Ευρώπης, η άνετη πρόκριση με εμφαντικό τρόπο είναι το γεγονός που την καθιερώνει στη συνείδηση των Ευρωπαίων ως μία από τις σημαντικές δυνάμεις του ποδοσφαίρου.