Μαθήματα οικονομίας από τον Ατρόμητο
Γίνεται να συνδυαστεί μία πτώση του προϋπολογισμού ύψους 20% με την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας μίας ομάδας; Στον Ατρόμητο αποδεικνύουν στην πράξη ότι η παραπάνω δύσκολη εξίσωση είναι εφικτή.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ο Γιώργος Σπανός και η διοίκησή του πήραν την απόφαση ότι η ΠΑΕ θα έπρεπε να περικόψει και άλλο το μπάτζετ της συντασσόμενη στο πνεύμα της εποχής. Επ’ ουδενί όμως δεν επιθυμούσαν να μειώσουν τη δυναμική και την ανταγωνιστικότητα του ρόστερ, φρόντισαν απλώς να ψωνίσουν φθηνά και έξυπνα.
Ισχυρό παράδειγμα: Ο Κώστας Μήτρογλου, του οποίου το συμβόλαιο πέρυσι καλύφθηκε εξ ολοκλήρου από τον Ατρόμητο, στοίχισε πέρυσι κάτι περισσότερο από 300.000. Με την εφορία το ποσό αυτό έφτασε τα 500.000. Φέτος, ο αντικαταστάτης του Ελληνα φορ, Νιάζι Κούτσι έχει συμβόλαιο που μετά βίας φτάνει τις 160.000 ευρώ.
Παρελθόν επίσης αποτέλεσε ο Φρανσίσκο Ζουέλα, του οποίου το (μισό) συμβόλαιο που κάλυπτε πέρυσι ο Ατρόμητος ξεπερνούσε τις 200.000 ευρώ. Για τους νεοαποκτηθέντες μπήκε ένα άτυπο πλαφόν (γύρω στις 200.000 ευρώ) το οποίο δεν ξεπεράστηκε και δεν πρόκειται να ξεπεραστεί ούτε στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου.
Ο Στάθης Ταυλαρίδης και ο Νίκος Λαζαρίδης εχούν ετήσιες αποδοχές που δεν ξεπερνούν τις 150.000 ευρώ ενώ σαφώς μικρότερες είναι οι αποδοχές του νεαρού Καλλέργη. Το πλαφόν δεν παραβίασε ούτε ο Κώστας Γιαννούλης ο οποίος υπέγραψε φέτος ως ελεύθερος (πέρυσι αγωνιζόταν ως δανεικός από την Κολωνία).
Το προπονητικό τιμ του Ντούσαν Μπάγεβιτς τέλος στοιχίζει περίπου όσο και αυτό του Γιώργου Δώνη.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά η ΠΑΕ έκανε συνδύασε την οικονομία με την ενίσχυση της ομάδας. Ξοδεύοντας 20% λιγότερα χρήματα από πέρυσι, αύξησε την ανταγωνιστικότητα του ρόστερ και ήδη απολαμβάνει τους καρπούς της δουλειάς της.
