Μαθήματα προπονητικής από τον Καπέλο

Ανήκει στην ελίτ των προπονητών και το αγγλικό ποδοσφαιρικό περιοδικό “FourFourTwo”, μετά από 150 τεύχη, κατέληξε ότι είναι ο κορυφαίος, όσον αφορά τα ονόματα που έχει φιλοξενήσει στις σελίδες του. Ο λόγος για τον
Φάμπιο Καπέλο, τον Ιταλό τεχνικό της
Ρεάλ
Μαδρίτης, ο οποίος παρά την αρχική του… έκπληξη μόλις ενημερώθηκε για τον… άτυπο τίτλο που κατέκτησε, δεν δίστασε να μιλήσει για τη δουλειά του και τη φιλοσοφία του.

Αναφορικά με το περίφημο “μυστικό” της επιτυχίας, δήλωσε: “Οπου και να πας πρέπει να είσαι πεπεισμένος για το όραμά σου, αλλά επίσης πρέπει να είσαι έτοιμος να δουλέψεις με ταπεινότητα. Πρέπει να εξετάζεις προσεκτικά τους παίκτες που διαθέτεις, αν τους αναλύεις και να γνωρίζεις πως να φέρεις το καλύτερο μέσα από τον καθένα. Αυτό γίνεται βρίσκοντας το κατάλληλο σύστημα και απαιτώντας από αυτούς να κάνουν τη μεγαλύτερη δυνατή προσπάθεια”.

Η φήμη που συνοδεύει τον “Don Fabio” δεν είναι αυτή του πιο… εύκολου ανθρώπου. Το αντίθετο, μάλιστα. Ο ίδιος, βέβαια, το δικαιολογεί απόλυτα: ” Πρέπει να συζητάς, αλλά και να είσαι απαιτητικός. Δεν θα έλεγα ότι πρέπει να δουλεύεις και να είσαι πολύ σκληρός, αλλά οι παίκτες πρέπει να ξέρουν ότι βρίσκονται εδώ για να δουλέψουν. Προπονούμαστε δύο με τρεις ώρες την ημέρα. Δεν είναι πολύ, έτσι; Οπότε όταν δουλεύουμε, πρέπει να είμαστε σοβαροί, πρέπει να καταβάλλουμε προσπάθεια. Και με αυτό εννοώ όλους μας. Παίκτες, γιατροί, φυσιοθεραπευτές και φυσικά κι εγώ. Ολοι πρέπει να είμαστε επαγγελματίες. Μπορείς να κάνεις αστεία, αλλά όταν είναι η ώρα για δουλειά, πρέπει να είσαι σοβαρός”.

Παρ’ όλα αυτά, δεν θεωρεί ότι μένει στάσιμος. Τονίζει ότι αναπτύσσει τις ιδέες του και προχωρά παράλληλα με την εξέλιξη του ποδοσφαίρου: “Το ποδόσφαιρο έχει εξελιχθεί σε επίπεδο ταχύτητας, πίεσης και συστημάτων. Το περιβάλλον άλλαξε επίσης με τους σπόνσορες και το μάρκετινγκ. Αυτό το έκανε δύσκολο, αλλά η άποψή μου για το ποδόσφαιρο δεν αλλάζει, εξελίσσεται σύμφωνα με τους παίκτες που έχω. Κάθε φορά που έχω νέους παίκτες, εξελίσσομαι”.

Το απόλυτο καρέ

Εχει κερδίσει πρωτάθλημα σε όποια από τις μεγάλες ομάδες κι αν δούλεψε. Με την Μίλαν, με την Ρεάλ Μαδρίτης στην μοναδική του χρονιά στην πρώτη του θητεία, με την Ρόμα και με την Γιουβέντους. Η επιτυχία του οφείλεται, κατά τον ίδιο, στην προσαρμογή στις συνθήκες και τις απαιτήσεις του κάθε συλλόγου.

“Πάντα προσαρμόζομαι. Κάθε σύλλογος είναι διαφορετικός. Το περιβάλλον, το κλίμα, είναι διαφορετικό και πρέπει να ξέρεις που βρίσκεσαι. Μέσα στο πλαίσιο του συλλόγου αναγνωρίζεις τα πράγματα που σου αρέσουν, αυτά που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να πάρεις αποτελέσματα, αλλά πάντα με σεβασμό στον τρόπο ζωής του συλλόγου“.

Αναλύοντας το κλίμα που επικρατεί στους τέσσερις μεγάλους συλλόγους που έχει αγωνιστεί, δήλωσε χαρακτηριστικά: ” Η Γιουβέντους είναι σαν μία μηχανή. Ολα δουλεύουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο και όλοι γνωρίζουν πως δουλεύουν. Είναι σαν μία κατασκευαστική γραμμή σε ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων. Η Ρόμα είναι ένας σύλλογος που δεν είναι συνηθισμένος στις νίκες, όπως η Μίλαν ή η Γιούβε, οπότε πρέπει να δουλέψεις ιδιαιτέρως σκληρά σε επίπεδο νοοτροπίας. Κερδίζεις ένα παιχνίδι και είσαι παγκόσμιος πρωταθλητής, χάνεις και αρχίζουν οι μουρμούρες. Στη Μίλαν υπάρχει η ελπίδα και η προσδοκία, ο καθένας δουλεύει με μία παραίσθηση, στοχεύοντας στο να γίνει ο καλύτερος του κόσμου. Στη Ρεάλ Μαδρίτης, την πρώτη φορά, η ομάδα προερχόταν ήδη από μία άσχημη χρονιά. Επρεπε να τους ενώσω σε ένα σύνολο πολύ γρήγορα. Αυτό είναι βασικό σε κάθε ομάδα. Εάν δεν έχεις ένα καλό σύνολο με ηγέτες, δεν θα πας πουθενά, σε οποιοδήποτε σύλλογο και να είσαι”.

Ο τίτλος του 2001 με την Ρόμα αποτελεί μία ξεχωριστή στιγμή στην καριέρα του, αφού οι “τζιαλορόσι” πάντα ήταν στη σκιά των “μεγάλων” της Ιταλίας (Γιουβέντους, Μίλαν, Ιντερ): “Η Ρόμα δεν ήταν ομάδα όταν πήγα. Ολοι έκαναν το δικό τους. Όταν πήγα έπρεπε να βάλω τα πράγματα στη θέση τους, να τους οργανώσω. Αυτό το πρωτάθλημα ήταν μία σημαντική επιτυχία, αλλά δεν είναι σαν να ήρθε από το πουθενά: είχαμε μία καλή ομάδα“.

Το 1997-98, μετά την Ρεάλ Μαδρίτης, επέστρεψε για μία σεζόν στη Μίλαν. Οι “ροσονέρι” τερμάτισαν στη δέκατη θέση και θεωρήθηκε αποτυχία του Καπέλο, με αποτέλεσμα να απολυθεί και να τον διαδεχθεί ο Αλμπέρτο Τζακερόνι, που κατέκτησε το επόμενο πρωτάθλημα: ” Είχα μία ομάδα που δεν δημιούργησα εγώ. Τα πράγματα ήταν ασταθή και ήμασταν και λίγο άτυχοι. Φτάσαμε στον τελικό του κυπέλλου κόντρα στη Λάτσιο και κέρδισαν πέναλτι που ήταν δύο μέτρα έξω από την περιοχή, κάτι που μας σκότωσε. Μετά από αυτό, απολύθηκα και την επόμενη χρονιά, με την ομάδα που εγώ τους έχτισα, κατέκτησαν τον τίτλο. Αυτή ήταν η δικιά μου ομάδα!”

Ο “έρωτάς” του για καλά αμυντικά χαφ είναι γνωστός από τις μεταγραφές που κάνει σε μία ομάδα. Ντακούρ στη Ρόμα, Βιεϊρά και Εμερσον στη Γιουβέντους, Ντιαρά και Εμερσον στη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο 60χρονος τεχνικός υπογραμμίζει: “Εάν είχα τον Μακελελέ, δεν θα χρειαζόμουν τον Ντιαρά. Νομίζω ότι χρειάζεται ένας παίκτης σε αυτήν τη θέση με μεγάλη προσωπικότητα, ο οποίος μπορεί να διαβάζει ένα παιχνίδι. Δεν μιλάμε για δυνατούς παίκτες, αλλά για έξυπνους. Ο Μακελελέ είναι ένας έξυπνος παίκτης, ο οποίος πάντα είναι στη σωστή θέση, έτοιμος για τη σωστή πάσα”.