Μέρα 13η: Ο Θεός είναι με την Ελλάδα

Η εθνική ομάδα πέτυχε την πρώτη της νίκη σε Μουντιάλ και λίγες ώρες αργότερα, οι Λέικερς κατέκτησαν τον τίτλο στο ΝΒΑ. Τι άλλο -αθλητικό- μπορείς να ζητήσει κανείς;



Η 17η Ιουνίου 2010 και το Μπλομφοντέιν, θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στη μνήμη μας. Όπως και εκείνο το παγωμένο βράδυ στο Ντόνετσκ. Κοινοί παρανομαστές και στις δύο επιτυχίες, το… κρύο και ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης!



Πάντως, μην φανταστείτε ότι κάηκαν τα αποδυτήρια από τους πανηγυρισμούς. Ήρεμα πράγματα, μέσα στο πρόγραμμα. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Δείχνει ότι τα παιδιά έχουν ωριμότητα, επίγνωση της κατάστασης και ότι έχουν μπροστά τους ένα ακόμα δύσκολο παιχνίδι. Και επειδή φαντάζομαι ότι πίσω στην Ελλάδα, από το ναδίρ, ανεβήκαμε και πάλι στο ζενίθ, κάναμε τους διεθνείς από αποδιοπομπαίους τράγους, ξανά θεούς και θα έχουν αρχίσει πάλι τα όνειρα πρόκρισης στους “16”, τους “8”, τα ημιτελικά και ακόμα παραπάνω, ας χαλαρώσουμε λίγο. Οι παίκτες με τις δηλώσεις τους, μας έδειξαν το δρόμο. Το να περάσουμε στην επόμενη φάση δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά το να είμαστε αξιοπρεπείς, συνεπείς στην ιστορία μας και περήφανοι γι’ αυτή την ομάδα. Αυτός είναι ο στόχος.



Οι Έλληνεςομογενείς πάντως, το ευχαριστήθηκαν. Αφού κατευόδωσαν τους διεθνείς το βράδυ της Πέμπτης στο αεροδρόμιο του Μπλομφοντέιν, επέστρεψαν στο εμπορικό κέντρο Waterfront, δίπλα στο γήπεδο και άρχισε το γλέντι.

Με δύο ερασιτέχνεςντι-τζέις παρακαλώ, καθώς ο ένας ήταν επιπλοποιός κι ο άλλος προμηθευτήςυλικών στα εστιατόρια της πόλης. Το πρόγραμμα ξεκίνησε με το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας, το Ζορμπά, το Σταμούλη το Λοχία του Γιάννη Καλατζή και συνεχίστηκε με Φίλιππο Νικολάου, Ρίτα Σακελλαρίου, Γιώργο Νταλάρα και Μαρινέλλα. Οι πιο νέοι… διαμαρτυρήθηκαν κι έτσι είχαμε και Βίσση και Βανδή και Πλούταρχο και Παπαρίζου. Στο τέλος εμφανίστηκε και ορχήστρα με μπουζούκια για το καθιερωμένο σπάσιμο πιάτων!



Το πρωί, στοαεροδρόμιο για την επιστροφήστο Ντέρμπαν, συναντήσαμε μιαπαρέα Νοτιαφρικανών από το Γιοχάνεσμπουργκ. Ανάμεσά τους, ήταν ο Βασίλης, Έλληνας δεύτερης γενιάς.
“Πάμε στο Κέιπ Τάουν να δούμε την Αγγλία με την Αλγερία. Και φυσικά θα υποστηρίζουμε την Αλγερία. Το κάψανε στην Ελλάδα χθες, ε;” Όταν του εξηγήσαμε τι τρέχει με τα εργασιακά και τα ασφαλιστικά, τις πορείες και τις απεργίες, δεν πίστευε στα αυτιά του και τα έλεγε με έκπληξη στην παρέα του, που έμειναν κι’ αυτοί με το στόμα ανοικτό.



Στο αεροπλάνο, ρίξαμε μια ματιά στις πρωϊνές εφημερίδες. Η “Sowetan” έχει τον ευρηματικό τίτλο “Σούπερ γαλοπούλες, εφιάλτης για τη Νιγηρία”, παραφράζοντας το προσωνύμιο των Αφρικανών που είναι “σούπερ αετοί”. Η “The Citizen” υποστηρίζει “Επιτέλους, μια νίκη για την Ελλάδα σε Παγκόσμιο Κύπελλο”, ενώ η “Star”, κάνει λόγο για το μοιραίο λάθος του γκολκίπερ στο γκολ του Τοροσίδη, με ένα λογοπαίγνιο με τη “τζαμπουλάνι”, την επίσημη μπάλα του Μουντιάλ, για την οποία πολλοί τερματοφύλακες έχουν εκφράσει παράπονα.



Σε όλα τα τοπικά μέσα πάντως, γίνεται εκτενήςαναφορά με σχόλια και ρεπορτάζ γιατην αποτυχία των “μπαφάνα-μπαφάνα”, την ντροπιαστική ήττα από τηνΟυρουγουάη και τις δηλώσεις του Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα, ο οποίος χαρακτήρισε τον Ελβετό διαιτητή, Μάσιμο Μπουσάκα, ως το χειρότερο που υπάρχει στη διοργάνωση! Ωστόσο ο Τύπος στην κριτική του, περνάει γενεές δεκατέσσερις τον Βραζιλιάνο τεχνικό για την επιλογές του και το κοουτσάρισμα του, ενώ ανάμεσα στα άλλα, του καταλογίζουν ότι έκοψε χωρίς προφανή λόγο από την τελική 23άδα, τον γνώριμό μας Μπράις Μουν.



Κλείνοντας το κομμάτι, θυμήθηκα ένα περιστατικό, πριν από τη σέντρα του χθεσινού αγώνα στο “Φρι Στέιτ Στάντιουμ”, όταν οι παίκτες και των δύο ομάδων έκαναν έναν κύκλο, οι Έλληνες στο ένα μισό του γηπέδου και οι αντίπαλοί μας στο άλλο μισό.



Ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος με τον διπλανό μου, έναν Νιγηριανό δημοσιογράφο.




-Με συγχωρείτε, είστεΈλληνας;
-Μάλιστα.
-Βλέπωτους παίκτες καιτων δύο ομάδωννα προσεύχονται για τη νίκη στο Θεό. Ο Θεός τελικά με ποια ομάδα είναι; Δεν είναι δυνατόν να νικήσουν και οι δύο…

Με την Ελλάδα φίλε μου… με την Ελλάδα…

Oνοτιοαφρικανικός Τύπος για τη νίκη της Ελλάδας