Μετά τον Ιμπαγάσα, ποιός…

Τις δύο προηγούμενες περιόδους η απόδοση και γενικότερα η εικόνα που έβγαζε ο Ολυμπιακός στον αγωνιστικό χώρο, σε ό,τι αφορά τη δημιουργία του παιχνιδιού εξαρτιόταν εν πολλοίς από τον Αριέλ Ιμπαγάσα. Η συμβολή του Αργεντινού μέσου στο επιθετικό κομμάτι, ήταν καθοριστική.

Την τρέχουσα σεζόν, οι «ερυθρόλευκοι» μπορεί μεν να μην έχουν θαμπώσει με την απόδοσή τους και μην έχουν δείξει πολλά πράγματα σχετικά με την ανάπτυξη του παιχνιδιού (τα περισσότερα τέρματα έχουν προέλθει από στημένες φάσεις), ωστόσο, τα καλά τους διαστήματα επιθετικά (με εξαίρεση το πρώτο ημίχρονο κόντρα στην Άρσεναλ) ήταν με τον Ιμπαγάσα στη ενδεκάδα.

Οι αρκετοί μυϊκοί τραυματισμοί του Αργεντινού ποδοσφαιριστή, όμως, την περασμένη περίοδο είχαν λειτουργήσει ως «καμπανάκι» και γι΄ αυτό το λόγο η διοίκηση του Ολυμπιακού αναζήτησε τον αντι-Ιμπαγάσα. Στην πραγματικότητα, τον αναζητούσε τον τελευταίο 1,5 χρόνο, αρχικά με τον Βαλβέρδε να εισηγείται τη μεταγραφή του Γέστε, ο οποίος παρά την ποιότητα και το βαρύ βιογραφικό του, πέρασε και δεν ακούμπησε , ενώ το περασμένο καλοκαίρι οι «ερυθρόλευκοι» με τη σύμφωνη γνώμη και του Ζαρντίμ απέκτησαν τον Μασάντο.

Ο Πορτογάλος μέσος, ναι μεν δεν είναι Ιμπαγάσα, όμως, έχει την ποιότητα και τα χαρακτηριστικά εκείνα στο παιχνίδι του που μπορεί να επωμιστεί τον ρόλο που είχε ο 36χρονος Αργεντινός στη μεσαία γραμμή του Ολυμπιακού. Αν θα ανταποκριθεί επάξια ή θα δημιουργηθούν ερωτηματικά, αυτό θα εξαρτηθεί από την απόδοση που θα έχει ο Μασάντο στο διάστημα των τεσσάρων εβδομάδων που θα απουσιάσει ο «Κάνιο».

Στο χέρι του 26χρονου Πορτογάλου πάντως είναι να αρπάξει την ευκαιρία και να δείξει ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά. Εκτός κι αν ο Ζαρντίμ συνεχίσει να χρησιμοποιεί τον συμπατριώτη του στα άκρα της επίθεσης και προσπαθήσει να καλύψει το κενό στον άξονα, είτε με τον Φουστέρ είτε με τον Γκρέκο είτε με τον Τάτο. Διότι, δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως στον αγώνα με την Άρσεναλ στο Λονδίνο, όπου ο Ιμπαγάσα κάθισε στον πάγκο, ο Μασάντο και ο Γκρέκο ήταν εκείνοι που εναλλάσσονταν στη θέση του εσωτερικού αριστερού χαφ.

Όπως και να’ χει, ο Ολυμπιακός εκ των πραγμάτων οφείλει να μάθει να λειτουργεί, όπως και να βρει εναλλακτικούς τρόπους στη δημιουργία του παιχνιδιού, δίχως την ουσιαστική συμμετοχή του Ιμπαγάσα. Μέσα στον επόμενο μήνα θα φανεί, αν αυτό είναι εφικτό, αν ο προπονητής έχει τον τρόπο και ένα plan B, αν επίσης οι ποδοσφαιριστές που θα κληθούν μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, ή αν θα χρειαστεί να υπάρξει κάποια προσθήκη τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου.

Ο Βαλβέρδε συνάντησε αυτό το πρόβλημα την περασμένη περίοδο, αλλά είχε το πλεονέκτημα: Πρώτον, να έχει ήδη στρωμένη την ομάδα, δίνοντάς της από πρόπερσι αγωνιστική ταυτότητα, αλλά και παίκτες που είχαν ξεκάθαρους ρόλους.

Δεύτερον, είχε τον Ορμπαϊθ μπροστά από τα στόπερ που είχε την ποιότητα, τις παραστάσεις και την εμπειρία και μπορούσε να λειτουργήσει πολλές φορές ως δεύτερο «δεκάρι» στα χαφ.

Τρίτον, είχε τον Μακούν , που βοήθησε και αυτός σε αρκετά παιχνίδια στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Τέταρτον και σημαντικότερο είχε το στήριγμα του Μιραλάς, ο οποίος ξεκινώντας τις προσπάθειές του από τα άκρα, βοηθούσε πολύ στο δημιουργικό κομμάτι και φυσικά στο σκοράρισμα, αλλά και τον Φουστέρ που έκανε πολύ σημαντική δουλειά ως περιφερειακός επιθετικός.

Το έργο του Ζαρντίμ είναι αρκετά πιο δύσκολο, αφενός μεν διότι δεν έχει (δημιουργικά) τα περυσινά «εργαλεία» (με εξαίρεση τον έμπειρο Φουστέρ), αφετέρου γιατί ακόμα μαθαίνει την ομάδα και το κυριότερο είναι εμφανές ότι λειτουργεί υπό μεγάλη πίεση. Στο χέρι του, όμως, είναι να παλέψει και με την κατάλληλη διαχείριση και αξιοποίηση των κεντρικών μέσων (Μασάντο, Γκρέκο, Τάτου, αλλά και του Φετφατζίδη) να «γλυκάνει» την αγωνιστική εικόνα του Ολυμπιακού, ακόμα και όταν ο Ιμπαγάσα βρίσκεται στην κερκίδα.