Μία Αρτμέντια ήταν και πάει…

Η εκτός έδρας νίκη του Παναθηναϊκού στην Μπρατισλάβα, αλλά και η διαφορά δυναμικότητας της Αρτμέντια με τους «πράσινους»,
έκλεισαν οριστικά την υπόθεση-πρόκριση στο συγκεκριμένο ζευγάρι και αναδεικνύουν τον επαναληπτικό της Αθήνας ως μία καθαρά τυπική διαδικασία.

Εύλογη η ικανοποίηση, αλλά υπερβολικός ο ενθουσιασμός, αν και υπάρχει το ελαφρυντικό της ανατροπής του σκορ. Η αλήθεια βεβαίως είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχασε τα τελευταία χρόνια τόσα δυνατά χαρακτηριστικά της ευρωπαϊκής του ταυτότητας, που η ανάκτηση μέρους τους, ξαναφέρνει το χαμόγελο στα «πράσινα» χείλη και τονώνει την αυτοπεποίθηση εν όψει της συνέχειας.

Η ομάδα του «τριφυλλιού» θέλει πολλά ακόμη βήματα μπροστά, όχι για να προσεγγίσει έστω την προηγούμενη θέση της, αλλά για να καλύψει απλώς μέρος της διαδρομής μέχρι εκεί. Κι επειδή ήταν τρομακτική η ραγδαία υποχώρηση των τελευταίων χρόνων, συγχωρούνται και κάποιες υπερβολές.

Μπορεί ο Παναθηναϊκός να μην έκανε τις 15- 20 ευκαιρίες που επικαλέστηκε ο Πεσέιρο, ωστόσο ήταν αδιαμφισβήτητα το αφεντικό στο χορτάρι, απέναντι σε μία ομάδα που δεν έχει την δυνατότητα να τον κοντράρει, ακόμη κι αν ο ίδιος δεν είναι στην καλύτερή του ημέρα.

Ο Πορτογάλος είδε την ομάδα του να βγαίνει νικήτρια από τον αγωνιστικό χώρο μετά από αρκετό καιρό και είναι φυσιολογικό να νιώθει ανακουφισμένος, ιδιαίτερα όταν παρά την υπεροχή, βρέθηκε και πίσω στο σκορ και πρώτη και μοναδική ως εκείνη την ώρα ευκαιρία των Σλοβάκων.

Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακολούθησε και ένα δοκάρι για λογαριασμό των γηπεδούχων. Για όσους μεταχειρίζονται κατά το δοκούν την γλώσσα των αριθμών, απλώς ισοφάρισε το δοκάρι του Τζιόλη, αλλά για όσους γνωρίζουν μπάλα, η επίτευξη ενός δεύτερου γκολ στη συγκεκριμένη φάση θα δημιουργούσε μεγάλα και πιθανότατα δισεπίλυτα προβλήματα στον Παναθηναϊκό.

Δεν απουσίασαν τα αμυντικά προβλήματα ούτε αυτή τη φορά και ας μην αναδείχθηκαν στο πραγματικό τους μέγεθος, ακριβώς λόγω της χαμηλής επικινδυνότητας της Αρτμέντια. Το γεγονός ότι αυτά παρουσιάζονται με κεντρικό αμυντικό δίδυμο, αυτό που άπαντες μέχρι σήμερα θεωρούν back up στον φετινό Παναθηναϊκό ( ποιος δεν σκέφτεται τους Σαριέγκι και Μόρις ως επικρατέστερους για τη συνέχεια;), δεν μπορεί να είναι αρκετό για να παρηγορήσει το τεχνικό επιτελείο.

Κι αν κάποιος σωστά εκτιμήσει ότι τα προβλήματα δεν μπορεί να εκπορεύονται μόνο από τη σύνθεση της αμυντικής γραμμής, αλλά κάποια σχέση θα πρέπει να έχουν με τη συνολική ανασταλτική λειτουργία, εύκολα μπορεί να υποθέσει ότι εκείνο το διαβόητο 4-4-2 με ρόμβο, μάλλον θα αργήσουμε αρκετά να το χαρούμε.

Υ.Γ.: Αν ο πιστός στρατιώτης εκτελεί στο έπακρον το καθήκον του, η απουσία θεαματικών κινήσεων στις επιχειρήσεις του περνάει σε δεύτερη μοίρα. Εκτός κι αν οι δυνατότητές του κραυγάζουν ότι αποδίδει διαρκώς χαμηλότερα των πραγματικών του δεδομένων…