Μια πρόκριση που έφερε απλά ένα… χαμόγελο

Πολλά πράγματα στον Ολυμπιακό μοιάζουν τόσο προβλέψιμα και όπως όλα όσα δεν μπορούν να μας ξαφνιάσουν, έτσι και αυτά που έχουμε μπροστά μας, κουράζουν. Εκτός από τα δικά του, τα καθαρά δικά του προβλήματα, οι ερυθρόλευκοι έχουν να αντιμετωπίσουν και άλλα.

Θα θίξουμε το θέμα της διαιτησίας και της “βοήθειας” που έχει ο Ολυμπιακός (τα εισαγωγικά είναι μερικές φορές απαραίτητα αλλά υπάρχουν και στιγμές που δεν είναι από την στιγμή που υπάρχει όντως βοήθεια).

Αξίζει μερικές φορές να δούμε ορισμένα πράγματα πιο μακριά από εκεί που φτάνει η ματιά μας. Υπάρχει μια πραγματικότητα. Ο Ολυμπιακός εκεί που θα χρειαστεί, εκεί που θα το έχει ανάγκη θα πάρει το σφύριγμα. Δεν είναι απαραίτητα το ευνοϊκό σφύριγμα αλλά μερικές φορές και η εφαρμογή των κανονισμών είναι ένα… ευνοϊκό σφύριγμα από την στιγμή που σε ανάλογες περιπτώσεις δεν εφαρμόζονται οι κανονισμοί.

Οι αποβολές του Κοντρέρας και του Ιβιτς είναι σωστές αλλά ανάλογη περίπτωση με τον Αντζα στο ματς με τον Αρη, δεν τιμωρήθηκε, και εδώ μπαίνει το γιατί.

Τα δυο μέτρα και δυο σταθμά είναι κάτι που πειράζει και ενοχλεί και δεν ομιλούμε για κάποιους… άρρωστους που έχουν μια καραμέλα και την πιπιλάνε, αυτή της διαιτησίας, που όπως λένε σπρώχνει τον Ολυμπιακό στην κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Στην εποχή της παντοκρατορίας του Γιώργου Βαρδινογιάννη, η οικογένεια του Ολυμπιακού είχε κάνει σημαία την αδικία που ένιωθε στο πετσί της. Ερυθρόλευκη μιζέρια είναι η ταπεινή μας άποψη. Ο Παναθηναίκός έπαιρνε τότε τους τίτλους γιατί είχε καλύτερη ομάδα. Οπως έπαιρνε τα πρωταθλήματα η ΑΕΚ επί Μπάγεβιτς, την χρυσή οκταετία, γιατί είχε μακράν την καλύτερη ομάδα. Και ας έλεγαν τότε Ολυμπιακοί και Παναθηναϊκοί ότι ο Μελισσανίδης έχει βρεί τον τρόπο να προστατεύει την ομάδα.

Ο Ολυμπιακός έχει την καλύτερη ομάδα και τα πρωταθλήματα έρχονται σε αυτόν, γιατί τα αξίζει. Είναι άλλο θέμα αν στις εποχές μιας παντοκρατοτορίας διακιούται να μπει άλλη ομάδα για μια χρονιά, σφήνα. Θα μπορούσε να γίνει αυτό με τον Ολυμπιακό του Προτάσοφ, ή, θα μπορούσε αυτό να γίνει με τον Παναθηναϊκό του συγχωρεμένου Γιάννη Κυράστα.

Ξέρω ότι αρκετοί Ολυμπιακοί, Παναθηναϊκοί, φίλοι της ΑΕΚ, θα δυσαρεστηθούν με αυτά που θα διαβάσουν αλλά είμαι σίγουρος ότι αν δουν κάποια πράγματα με πιο ψύχραιμη ματιά, δεν θα διαφωνήσουν μαζί μου.

Κάνει κακό στην υστεροφημία του Ολυμπιακού η αντιμετώπιση που έχει από την διαιτησία. Αυτό πρέπει να το καταλάβουν όι άνθρωποι του. Ο πρώτος έχει πάντα την αμφβισβήτηση και όντως μερικές φορές έχουν ακουστεί πολλά πράγματα που είναι υπερβολικά αλλά υπάρχει μια πραγματικότητα που αναδεικνύει ένα πρόβλημα. Ο Ολυμπιακός όταν χρειάστηκε πήρε σφυρίγματα.

Από την άλλη πλευρά ας σκεφτούν οι φίλοι του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ την ποιότητα της δικιάς τους ομάδας και ας αναλογιστούν αν δικαιούνται να λένε ότι έχουν καλύτερο ρόστερ. Τους ικανοποιεί αυτά που βλέπουν στην δικιά τους ομάδα;

Από την πρόκριση στην ημιτελική φάση του κυπέλλου οι ερυθρόλευκοι μπορούν να κρατήσουν μόνο το εισιτήριο. Τίποτα άλλο. Μια προβληματική εικόνα στο πρώτο ημίχρονο, όπου ο ΠΑΟΚ στεκόταν καλύτερα σαν ομάδα, ένα ενθουσιασμό που έβγαλαν οι ερυθρόλευκοι με την έναρξη του δευτέρου αλλά τις εντυπώσεις δεν τις κέρδισε ποτέ ο Ολυμπιακός.

Επικοινωνιακά, ό,τι δεν μπόρεσε να πάρει την πρόκριση στην κανονική διάρκεια του ματς, παρά το γεγονός ότι ο δικέφαλος του βορρά έπαιε από το ’79 με δέκα παίκες, είναι μια ήττα για την ομάδα του Βαλβέρδε. Πόσο μάλλον όταν χρειάστηκαν να περάσουν και είκοσι λεπτά στην παράταση για να έρθει το δεύτερο γκολ.

Σε καθαρά αγωνιστικό επίπεδο εντοπίσαμε την αδυναμία του Ολυμπιακού να βγάλει φάσεις από τον άξονα. Δεν έχει δημιουργικό κεντρικό μέσο η πειραϊκή ομάδα και η όλη επιθετική της προσπάθεια αρχίζει και τελειώνει στις πλαγιοκοπήσεις του Γκαλέτι και στην διάθεση του Ντιόγκο που πολλές φορές προσπαθεί μόνος του αφού ο Μπελούτσι στα ματς με Παναθηναϊκό και ΠΑΟΚ μας θύμισε τον Μπελούτσι της πρώτης περιόδου.

Αυτή είναι μια παράμετρος του προβλήματος, η άλλη έχει να κάνει με την ψυχολογία. Φαίνεται στον Ολυμπιακό ότι είναι μια δύσκολη περίοδο αφού όλοι είναι νευρικοί. Ο Βαλβέρδε, οι παίκτες, ο κόσμος. Ακούγονται μουρμούρες για πολλούς αλλά περισσότερο για τους Πατσατζόγλου και Τζόρτζεβιτς. Εχει μπει και η αμφισβήτηση. Ο προπονητής, που ήταν στο απυρόβλητο, δέχεται πλεόν κριτική και εκ των έσω και όχι μόνο για την αντιμετώπιση του θέματος Λέτο αλλά και για την εικόνα που βγάζει η ομάδα στα τελευταία ματς. Το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της κατάστασης που περιγράφουμε είναι ότι η νίκη – πρόκριση σε βάρος του ΠΑΟΚ δεν πανηγυρίσθηκε. Απλά, ένα χαμόγελο…