Να μην αρκεστεί, αλλά να χτίσει πάνω στην εμφάνιση της Τούμπας

Δέχτηκα αρκετά e-mail τότε, από φίλους της ΑΕΚ που με επέκριναν ότι είμαι αυστηρός με την ομάδα, άλλοι έγραφαν ότι είμαι απαισιόδοξος και άλλοι ότι γκρινιάζω πολύ. Το προτιμώ χίλιες φορές από το να ωραιοποιώ καταστάσεις, πρόσωπα και πράγματα.

Η φετινή ΑΕΚ δεν ήταν για να την πιάνεις στο στόμα σου και να χαϊδεύεις τα αυτιά όσων δεν ήθελαν να ακούσουν (ή να δουν) την πραγματικότητα. Η χτεσινή ΑΕΚ (και σ’ ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι η ΑΕΚ της περασμένης Τετάρτης με τον Παναθηναϊκό) ήταν για να την πιάνεις στο στόμα σου και (αυτό) να στάζει μέλι. Μόνο μέλι, για την γλύκα της εμφάνισης, του αποτελέσματος, των ειδικών συνθηκών που είχε να αντιμετωπίσει κατά τη διάρκεια του αγώνα η ομάδα.

Και να το πω ευθύς εξαρχής για πάμε στα ενδότερα. Διαιτησία σαν του Δαλούκα, τον οποίο ο Θεοδωρίδης (του Πλατινί, όχι του Σωκράτη) θεωρεί και προσπαθεί να κάνει “διάδοχο του Βασσάρα”, μας γυρίζει πίσω στα σκληρά χρόνια της παράγκας του μπάρμπα-Θωμά. Δεν είναι μόνο η αστεία αποβολή Γεωργέα με την –δεν –υπάρχει-πουθενά-στον-χάρτη-δεύτερη κίτρινη. Είναι το πέναλτι μαρς (χερούκλα Βερόν) που δεν δίνει στο πρώτο ημίχρονο. Είναι τα απίστευτα σφυρίγματα υπέρ του ΠΑΟΚ, η προσπάθεια Δαλούκα σώνει και καλά να βάλει μέσα στην περιοχή της (και να μην την αφήσει να ξεμυτίσει) την ΑΕΚ. Είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε ο Δαλούκας την ΑΕΚ στην έδρα του κουμπάρου του προέδρου του ΠΑΟΚ. Με τον πρώην πρόεδρο της ΕΠΟ έτοιμο (σύμφωνα με τα ρεπορτάζ) να αναλάβει καίριο πόστο δίπλα στον Ζαγοράκη.

Η ΑΕΚ τα υπερνίκησε όλα αυτά τα εμπόδια, διότι πάνω απ’ όλα έπαιξε σαν ΑΕΚ. Σαν πραγματική ομάδα και όχι σαν σκορποχώρι. Νομίζω πως μέσα στη χρονιά που τελειώνει και μετά από καμιά σαρανταριά επίσημα παιχνίδια ήταν μακράν το κορυφαίο, το πιο ποιοτικό της παιχνίδι μαζί με όλα τα υπόλοιπα συστατικά (παθιασμένο, ψυχωμένο, αντρίκειο παίξιμο). Και συζητώντας με φίλους βεβαιώθηκα ότι τέτοια χαρά και ηδονή είχε να νιώσει ο οπαδός της ΑΕΚ από εκείνο το ιστορικό 4-0 επί του Ολυμπιακού πριν από 14 μήνες. Μέσα στη σεζόν, άλλη τέτοια ικανοποίηση δεν έδωσε η ομάδα. Άγγιξε τα όρια της ηδονής στον τελικό του Κυπέλλου αλλά η κατάληξη ήταν όνειρο εφιαλτικό. Η ομάδα επιφύλαξε το τέλειο για το τέλος.

Είχα γράψει ότι η προσπάθεια και η εμφάνιση στον τελικό, να μην γίνει οδηγός για το μέλλον. Αντιθέτως, πιλότος για την επόμενη μέρα της ΑΕΚ, μπορεί να είναι η μεγαλειώδης εμφάνιση στην Τούμπα. Δεν έχει σημασία, πόσοι θα μείνουν και πόσοι θα φύγουν στο ξεσκαρτάρισμα που θα κάνει ο προπονητής. Σημασία έχει να ανοίξει τα μάτια της η διοίκηση (και μαζί με τα μάτια να ανοίξει – ξανά – και την κάνουλα) διότι στην ομάδα υπάρχει ένας προπονητής που αν τον αφήσεις να δουλέψει απερίσπαστο από διάφορα προβλήματα (οικονομικά κατά βάση) και του δώσεις το ελεύθερο να φτιάξει ομάδα, το μόνο βέβαιο είναι ότι θα έχεις αποτελέσματα. Σύντομα. Και θεαματικά. Η ΑΕΚ δεν θα πρέπει να αρκεστεί στο μεγάλο διπλό της Τούμπας αλλά να χτίσει πάνω σ’ αυτό. Στην εμφάνιση μεγάλης ομάδας που έκανε στην Τούμπα.

Εμπιστεύτηκαν μέσα σε τέσσερα χρόνια τα εκατομμύρια τους στο Ντέμη και απέτυχαν, κουράστηκαν, μαζεύτηκαν. Επειδή αποκλείεται να θέλουν να πάει χαμένη η επένδυση – προσπάθεια τους, ας εμπιστευθούν ένα μέρος αυτών των εκατομμυρίων που δαπάνησαν τα προηγούμενα χρόνια, σ’ έναν προπονητή που χωρίς να έχει μαγικό ραβδάκι βρίσκει τον τρόπο του να γιγαντώνει ποδοσφαιριστές. Σαν τον ξεχασμένο Χετεμάι που έκανε συγκλονιστική εμφάνιση στην Τούμπα. Τον Κουτρομάνο που σε δυο συνεχόμενα παιχνίδια φώναξε το παλικάρι ότι τουλάχιστον για “μπακ-απ” του δεξιού οπισθοφύλακα που θα ‘ρθει, μπορεί να παραμείνει στην ομάδα. Τον Μαντούκα, από τον οποίο δυο χρόνια τώρα προσπαθούσα να θυμηθώ πράγματα και δεν μπορούσα: η Τούμπα ήταν το δικό του χάϊ-λάϊτ. Τον οδοστρωτήρα Τζιμπούρ για τον οποίο τόσο πολύ δικαιώθηκε ο προπονητής (που μπροστά στο καλό της ομάδας δεν βάζει εγωισμούς ή προσωπικά ζητήματα) και τον επανέφερε στην πρώτη ομάδα και στην ενδεκάδα.

Η Τούμπα ήταν το ματς που δεν υπήρξε ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ ο οποίος να υστέρησε. Μερικοί μάλιστα του 6 και του 7 υπερέβαλλαν εαυτούς, έπαιξαν για 8 και 9. Η Τούμπα ήταν η αποθέωση του τρόπου με τον οποίο διαχειρίστηκε το παιχνίδι ο Μπάγεβιτς. Πολύ σωστά βγαίνει ο Μπλάνκο και όχι ο Τζιμπούρ ο οποίος μπορεί να κρατήσει μπάλα, να παίξει με πλάτη, να πάρει φάουλ να ανοίξει το ματς με πάσες (θυμάμαι εκείνη την καταπληκτική δεξιά στον Χετεμάι στο β’ ημίχρονο). Πολύ σωστή μετά την αποβολή Γεωργέα η ανακατανομή ρόλων. Ενσαλίβα δεξιά, Κουτρομάνος στην απέναντι πλευρά, Γκέντσογλου (ολόσωστα, και όχι Ταχτσίδης) στον άξονα δίπλα σε Πελετιέρι να κάνει πετυχημένα μαρκαρίσματα – κοψίματα. Και όταν πλέον έμεινε η ομάδα με 9 ποδοσφαιριστές (για 6+3= 9 λεπτά) εκεί τον μεγαλύτερο ρόλο έπαιξε το ένστικτο της επιβίωσης. Η συσπείρωση. Τα κατάφερε άψογα. Δέκα με τόνο.

Τη Δευτέρα θα γίνει (άλλη μια) συνάντηση του προέδρου με τον προπονητή και τον τεχνικό διευθυντή. Ας γίνει επιτέλους κατανοητό, χειροπιαστό το σχέδιο διοίκησης – μετόχων. Προς τα πού θέλουν να πάει το πράγμα. Κι ας ακούσουν σε βασικά πράγματα Μπάγεβιτς και Μανωλά. Δεν μπορεί, πέρσι τέτοια εποχή κύριε Νοτιά και κύριε Παπά, να επενδύετε στον “λίγο” όπως αποδείχτηκε για προπονητή της ομάδας και συμπαθέστατο κατά τάλλα Γιώργο Δώνη και ένα χρόνο μετά να σας πιάνουν οι τσιγκουνιές. Και να μην επενδύετε στο χαρτί που λέγεται Μπάγεβιτς. Εδώ δεν μιλάμε για έναν προπονητή που θα σου ζητήσει μετεγγραφές εκατομμυρίων και τρελά ποσά. ‘Όχι. Μετεγγραφές σε λογικά πλαίσια θέλει ο Μπάγεβιτς. Να πάρει παίκτες, να δουλέψει μαζί τους, να τους αναδείξει και να ωφεληθεί η ομάδα.

Πόσα μπορεί επί παραδείγματι να κοστίζει ένας Κουτσιανικούλης και γιατί να είναι σε θέση να τον παζαρεύει ο ΠΑΟΚ και όχι η ΑΕΚ; Έξι – επτά παίκτες ζητά ο Μπάγεβιτς για να φτιάξει ομάδα έτσι όπως την θέλει. Και στο γήπεδο, και στην προπόνηση και στα αποδυτήρια. Να υπάρχουν παίκτες που σε μια δεδομένη στιγμή θα παίξουν και για πάρτη του προπονητή και δεν θα τον γράφουν κανονικά. Να μην υπάρχουν παίκτες με πατεράδες που γκρινιάζουν επειδή δεν παίζει πολύ ο γιος τους.

Γήπεδο δεν υπάρχει, ομάδα έτοιμη για πρωταθλητισμό επίσης δεν υπάρχει, αλλά υπάρχουν άλλα βασικά πράγματα. Δυναμική. Τη δίνει στην ομάδα ο κόσμος που θα πάει μαζικά την Τετάρτη στο ματς με τον ΠΑΟΚ και καλώς εχόντων των πραγμάτων θα “τιγκάρει” στις 31 Μαΐου το ΟΑΚΑ στο τελευταίο ματς με τον Παναθηναϊκό. Υπάρχει προπονητής που θέλει να (ξανα)βάλει τη σφραγίδα του. Υπάρχουν και μέτοχοι, για τους οποίους αδυνατώ να πιστέψω ότι (τελικώς) θα παραμείνουν α-μέτοχοι. Ας βγουν, λοιπόν, μπροστά με κινήσεις που θα κάνουν υπερήφανο τον κόσμο της ομάδας….