Να χτίσει στο αποτέλεσμα και την εμφάνιση με Μπενφίκα

Η ΑΕΚ κατά της Μπενφίκα, έπαιξε (περίπου) τόσο καλά, όσο και στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Η διαφορά ήταν ένας Δαλούκας και ο τρόπος παιχνιδιού του αντιπάλου. Με τον Δαλούκα η ΑΕΚ (παρα)ασχολήθηκε, διότι έχει παραγίνει όλα αυτά τα χρόνια το κακό με την καχυποψία και την απονομή ισοτιμίας και δικαιοσύνης μέσα κι έξω από τα γήπεδα. Με την Μπενφίκα, η ΑΕΚ άφησε στην άκρη τους Δαλούκες και ασχολήθηκε μονάχα με το παιχνίδι της και το παιχνίδι του αντιπάλου.

Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός, λίγες μέρες νωρίτερα στο ίδιο γήπεδα, στήθηκαν πίσω, έπαιξαν κανονικό ταμπούρι, διότι έτσι μονάχα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν την ΑΕΚ και να πάρουν αποτέλεσμα. Η Μπενφίκα κατέβηκε με σκοπό να παίξει ποδόσφαιρο. Επιθετικά. Δεν κλείστηκε ούτε λεπτό. Αυτό παρέσυρε και την ΑΕΚ και γι’ αυτό είδαμε τέτοιο εκρηκτικό ρυθμό στο παιχνίδι, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο κομμάτι του.

Είναι σαφές ότι η ΑΕΚ προσπαθεί να παίξει ποδόσφαιρο. Πάντα ο πρώτος στόχος του Μπάγεβιτς, είναι να παίζουν ωραίο ποδόσφαιρο οι ομάδες του. Ελκυστικό. Οι αδυναμίες σε καίριες θέσεις παραμένουν αδυναμίες, αλλά αυτό δεν θα εμποδίσει τον Μπάγεβιτς – σε βάθος χρόνου, ας ελπίσουμε όχι μακρινού – να παρουσιάσει ομάδα που θα αρέσει στο κοινό της. Με την μπάλα, κάτω (όλοι το έχουμε προσέξει, γιόμες και καμινάδες, λιγοστεύουν σε ματς της ΑΕΚ). Με συνεχή κίνηση.

Με πλαγιοκοπήσεις. Με αυτοματισμούς. Το θέμα είναι ότι τούτη τη στιγμή η ομάδα έχει περισσότερη ανάγκη τα αποτελέσματα. Την ουσία και όχι το θέαμα. Να πάρει βαθμούς, να καλύψει όσο μπορεί από το χαμένο έδαφος. Διότι αν συνεχίσει να χάνει πόντους και διευρυνθεί περισσότερο η απόσταση από την κορυφή, το γενικότερο κλίμα που θα δημιουργηθεί, δεν θα βοηθήσει προς την κατεύθυνση να δουλέψει και να παίξει καλό ποδόσφαιρο η ομάδα.

Η αμφισβήτηση και η γκρίνια, όταν είναι διαρκείας, σε κανέναν που ασχολείται με το ποδόσφαιρο δεν έκαναν καλό. Κριτική θα γίνεται πάντα, και τα κείμενα θα έχουν σχέση μ’ αυτό που βγάζει προς τα έξω η ομάδα. Με τον Παναθηναϊκό, όσο κι αν διαφωνεί ο Μπάγεβιτς, η κριτική ήταν σκληρή, διότι μπορεί ο αντίπαλος να μην ξεμύτισε από την περιοχή του (πλην της φάσης του γκολ), όμως και η ΑΕΚ ήταν αόρατη. Δεν την αισθάνθηκε ο Παναθηναϊκός. Με την Μπενφίκα, οι «άχρηστοι» και «ανίκανοι» (παίκτες – τεχνική ηγεσία), έγιναν ξαφνικά «παικταράδες» (παλαιότερα, τα οχτάστηλα θα έγραφαν για «ημίθεους» και «θηρία»). Καλό είναι να υπάρχει ένα μέτρο, γιατί η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Και η αλήθεια λέει, ότι όταν η ΑΕΚ επιτρέπει στον αντίπαλο να δημιουργήσει πέντε – έξι κλασσικές ευκαιρίες (μαζί με το δοκάρι), εννέα στις δέκα φορές, το γκολ θα το φάει.

Υπ’ αυτή την έννοια, η ΑΕΚ οφείλει να γίνει πιο συμπαγής ως ομάδα (κι αυτό είναι κάτι που δεν επιτυγχάνεται από τη μια στιγμή στην άλλη, θέλει τον χρόνο του) και βεβαίως να ξεκολλήσει επιτέλους από την πενιχρή παραγωγικότητα που την συνοδεύει από τότε που αποχώρησαν Ριβάλντο και Λυμπερόπουλος. Το «ένα και να καίει» μπορεί να το συζητάμε καφενειακά μεταξύ μας για να κάνουμε καζούρα, στο ποδόσφαιρο όμως – τις περισσότερες φορές – ένα γκολ δεν σου φτάνει για να παίρνεις βαθμούς.

Δεν έχω να καταθέσω τίποτα περισσότερο ή λιγότερο για τον Σάχα της Πέμπτης. Ήταν ένας μεγάλος τερματοφύλακας που συγκλόνισε όχι μόνο με τις αποκρούσεις αλλά και με την ηρεμία που είχε. Ο Σκόκο χόρευε, κι όταν χορεύει στο τερέν ο Σκόκο η ΑΕΚ παίζει πάντα ελκυστικά. Το ζήτημα είναι να βλέπουμε πιο συχνά αυτό το παιχνίδι από τον Αργεντινό. Μην πάει δηλαδή τη Δευτέρα στα Πηγάδια και ψάχνουμε να βρούμε που είναι κρυμμένος. Ο Μπλάνκο μπορεί να μην έβαλε (και πάλι) γκολ αλλά ήταν εκεί. Σέντερ φορ που τον ένιωσαν οι αντίπαλοι. Έπιασε τις κεφαλιές του (η μια έγλειψε το δοκάρι), έπιασε τα σουτ, εκτιμώ πως όταν με το καλό γυρίσει ο Νέμεθ, ο Μπλάνκο θα βρει και το δρόμο προς τα δίχτυα.

Γούσταρα πολύ που είδα μετά από καιρό στην ενδεκάδα τον Γεωργέα. Δεν το συζητώ. Αν δεν είχε τόσο έντονο πρόβλημα με τα πόδια του, η σύνθεση της ΑΕΚ από εκεί έπρεπε να ξεκινά. Ο Γεωργέας και οι άλλοι. Ο Άρτσε με το παιχνίδι που έκανε δίπλα στον (αγαθό γίγαντα) Μαϊστόροβιτς, εξέθεσε και τον υπογράφοντα για την υπερβολικά σκληρή κριτική μετά τα ματς με Έβερτον και Γιάννινα. Όχι, ότι παίρνω πίσω όλα όσα έγραψα πως η ΑΕΚ χρειαζόταν και χρειάζεται) πεπειραμένο σέντερ μπακ κλάσης (ένας τέτοιος ήταν ο Ολεγέρ), αλλά ας δώσουμε πίστωση χρόνου στον μικρό Αργεντινό στόπερ. Αν μαρκάρει και κόβει αξιοπρεπώς, θα ‘ρθει με τον καιρό και το κάτι παραπάνω.

Αν με ρωτήσει κάποιος τι είναι αυτό που μ’ άρεσε περισσότερο την Πέμπτη, θα προσπεράσω την βραδιά των Αργεντινών και θα αναφερθώ σε δυο ποδοσφαιριστές. Χέρσι και Γιάχιτς. Ο Ολλανδός διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που γουστάρει ένας προπονητής. Κινούμενος από τη δεξιά πτέρυγα έχει εκρηκτικότητα. Καλή τεχνική, παίζει αξιοπρεπώς το ένας εναντίον ενός. Σέντρα ακριβείας. Συχνές επιστροφές και βοήθειες στο δεξί άκρο άμυνας – κέντρου. Ο Γιάχιτς τούτη τη στιγμή είναι με διαφορά ο καλύτερος αμυντικός χαφ της ΑΕΚ. Ο Βόσνιος κυριάρχησε την Πέμπτη. Ο τρόπος που πίεζε και μάρκαρε. Αλλά και η γρήγορη σκέψη του, οι πάσες που έβγαζε πάντα μπροστά (οι περισσότερες σωστές) και όχι στα δυο μέτρα δίπλα του. Να εύχονται οι φίλοι της ΑΕΚ, να μην τον έχει ανάγκη ο Μπάγεβιτς για παρτενέρ του Μαϊστόροβιτς.

Το ότι η ΑΕΚ ήταν απολαυστική με την Μπενφίκα, δεν σημαίνει πως έλυσε τα προβλήματα της. Τα κουσούρια παραμένουν κουσούρια. Τα προβλήματα θα μειωθούν, αν έρθουν τα αποτελέσματα. Και μαζί με τα αποτελέσματα, θα ‘ρθει και το καλό ποδόσφαιρο.

ΥΓ: Είναι μια καραμέλα που πιπιλούν αρκετοί. Όταν χάνει η ΑΕΚ χάνουν (και φταίνε) οι παίκτες και όχι ο «Σέρβος». Όταν κερδίζει η ΑΕΚ, κερδίζει ο «Σέρβος» και όχι οι παίκτες. Αν δεν κάνω λάθος, όλα τα φώτα την Πέμπτη έπεσαν στο Σάχα, στο Μαιστόροβιτς, στο Σκόκο, στον Χέρσι, στον Γιάχιτς. Στους παίκτες της ομάδας. Και όχι στον «Σέρβο». Σ’ αυτόν θα έπεφταν, αν η ΑΕΚ έχανε. Διότι το 2009, σώνει και καλά θέλουν να μας βάλουν στο «τρυπάκι» να συζητήσουμε αν ο Ντούσαν Μπάγεβιτς είναι καλός ή κακός προπονητής. Θα τρελαθούμε εντελώς.