Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Όπως φτωχή είναι και αυτή η ομάδα, στο ρόστερ της οποίας κάποιοι είδαν τον Παναθηναϊκό που ονειρεύονται!
Μία ομάδα γεμάτη εναλλακτικές λύσεις, αλλά χωρίς πρωτοκλασάτες επιλογές. Και τι οξύμωρο! Φέτος που τα πράγματα δείχνουν τραγικότερα από ποτέ -εκ του αποτελέσματος, έτσι;-, μας λένε ότι θα γίνουν 3-4 -το πολύ- μεταγραφές ενδεκάδας και άλλες 3-4 για να γεμίσει το ρόστερ. Αυτές προφανώς είναι οι ελλείψεις που εντοπίστηκαν…
Και προφανέστατα, όσοι πιστεύουν ότι ο Παναθηναϊκός χρειάζεται επειγόντως τερματοφύλακα, αριστερό μπακ, δύο κεντρικούς αμυντικούς, δύο κεντρικούς μέσους, ένα ακραίο χαφ και τουλάχιστον έναν επιθετικό περιοχής, είναι εκτός πραγματικότητας. Μαζί τους κι εγώ, διότι αυτή η πραγματικότητα με κάνει να πιστεύω ότι είμαι εξωγήινος…
Για τον Βίκτορ Μουνιόθ τα έχουμε πει αρκετές φορές και δεν ωφελεί να τα ξαναπούμε. Του αναγνωρίζω όλα τα ελαφρυντικά, της μη προετοιμασίας και της μη ενδυνάμωσης του ρόστερ, αλλά δεν μπορώ να μην του χρεώσω την ομάδα άνευ ταυτότητας και ψυχολογίας που παρατάσσει σαν σε καρμπόν τους τελευταίους τουλάχιστον δύο μήνες.
Για όσους με ρωτούν τι πιστεύω ότι θα γίνει με τον Ισπανό, απαντώ: να ζήσουμε να τον θυμόμαστε…
