Νίνη-οπληκτος

Η Νίνη-άδα έπληξε και τον Βίκτορ Μουνιόθ. Ένας δεκαεπτάχρονος -σκάρτα κι αυτά- με καλοκαιρινή προετοιμασία ποδοσφαιρικής ακαδημίας και ίωση μεσοβδόμαδα, δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε τρία παιχνίδια μέσα σε επτά ημέρες, εκτός κι αν είναι το μοναχοπαίδι του Superman.

Με τους Ρομέρο και Χαραλαμπίδη στη διάθεσή του, δεν είναι δα και μονόδρομος η συμμετοχή του Νίνη στην Τούμπα, υπ’ αυτές τις συνθήκες.

Θα μου πείτε, εκεί δηλαδή κρίθηκε το παιχνίδι; Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Το βέβαιο είναι ότι ο Παναθηναϊκός πλήρωσε για μία ακόμη φορά τις αμυντικές του αρρυθμίες.

Ωστόσο η μετριότητα στην οποία -απουσία δυνάμεων- κινήθηκε ο πιτσιρικάς, σε συνδυασμό με την υπό-μετριότητα του Ρομέρο που πήρε τη θέση του Ίβαντσιτς στα αριστερά, στέρησαν από τον Παναθηναϊκό, πολύτιμες επιλογές ανάπτυξης από τα άκρα.

Οι ελάχιστες φάσεις που δημιουργήθηκαν μπροστά στην εστία του Φερνάντες, ιδιαίτερα σε σχέση με τα αμέσως προηγούμενα παιχνίδια των «πρασίνων», ήταν το αποτέλεσμα και η ήττα-εκμηδενισμός των όποιων ελπίδων για το πρωτάθλημα, η τιμωρία.

Υ.Γ.: Τα περί της διαιτησίας δεν με απασχολούν καθόλου. Το μόνο μεμπτό της ιστορίας είναι οι αλλεπάλληλες διακοπές, που ως επί το πλείστον βλάπτουν αυτόν που βρίσκεται πίσω στο σκορ, αφού του απαγορεύουν να αποκτήσει ρυθμό. Δεν είναι θέμα ερμηνείας κανονισμών και δεν είναι θέμα κανενός Τσαχειλίδη, το πώς θα χειριστεί την κατάσταση.

Αν η Superleague που γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει σε 2-3 γήπεδα -δεν είναι παραπάνω- δεν λαμβάνει τα μέτρα της και δεν θεσπίζει αυστηρά μέτρα, είναι δικαίωμά της. Αλλά παράλληλα στερεί και από τα μέλη της το δικαίωμα να γκρινιάζουν εκ των υστέρων.

Στο κάτω κάτω, αυτό ήθελαν με τις αλλαγές του καλοκαιριού: να μένουν ατιμώρητες οι ομάδες από τα καμώματα των οπαδών τους.