Ο αέρας τον 5 βαθμών και η εικόνα που δεν γοητεύει
Αν θέλαμε να κόψουμε τον αέρα της ανωτερότητας που αισθάνεται ο Ολυμπιακός με την διαφορά των πέντε βαθμών που πήρε από τον Παναθηναϊκό, υπάρχουν αναφορές σε κάποια πράγματα. Δεν μας έχει γοητεύσει ο Ολυμπιακός με την εικόνα του, δεν το έκανε ούτε και στην Λάρισα. Ο Λ. Μουρκάκος σχολιάζει...
Για να μην παρεξηγηθούμε, για γοητεία μιλάμε, όχι για ξεσπάσματα, όχι για διαστήματα καλού ποδοσφαίρου και το κυριότερο όχι για προοπτική που την έχουν οι ερυθρόλευκοι και αυτό τους δίνει δικαίωμα στο χαμόγελο. Υπάρχει και ως δεδομένο ότι έχει να αντιμετωπίσει τον χειρότερο Παναθηναϊκό όλων των εποχών και μια ΑΕΚ που μονίμως είναι η χειρότερη ΑΕΚ όλων των εποχών.
Όλα αυτά θα μπορούσαν να πέσουν στο τραπέζι για να ψαλιδίσουν κομμάτια της επιτυχίας και της ευτυχίας, θα μπορούσαν να σταθούν και ως θέματα για συζήτηση, αν δεν ξεχνούσαμε κάτι το πολύ σημαντικό.
Τι ήταν ο Ολυμπιακός μέχρι πριν λίγους μήνες; Μια ομάδα υπό κατάρρευση. Δεν αναφερόμαστε σε ένα πρωτάθλημα που δεν έγινε δικό του, αλλά για μια κρίση που είχε περάσει τα αποδυτήρια, τα γραφεία, είχε βρει ανοιχτές πόρτες παντού.
Σπουδαία πράγματα δεν έχει πετύχει ο Ολυμπιακός στον αγωνιστικό χώρο. Να μην παραμυθιαζόμαστε. Αν, όμως, λάβουμε υπόψη μας που ήταν τον Μάιο και που είναι τώρα, η διαδρομή του είναι αντικείμενο προσοχής, αλλά και θαυμασμού.
Ακόμα και η διαδικασία για την ποιότητα των αντιπάλων του θα πρέπει να αφήνει αδιάφορο τον Ολυμπιακό. Δεν είναι θέμα δικό του, τα χάλια των άλλων. Μου θυμίζει την υποβάθμιση της αξίας της κατάκτησης του περσινού πρωταθλήματος του Παναθηναϊκού με το σκεπτικό ότι το πήρε από έναν Ολυμπιακό που δεν βλεπόταν. Αστεία πράγματα.
Οι ερυθρόλευκοι είχαν στην Λάρισα μερικά καλά διαστήματα στο πρώτο ημίχρονο. Μόνο στο πρώτο. Από αυτά υπήρχε ένα δεκάλεπτο, στο διάστημα 30 έως 40, όπου η ομάδα του Βαλβέρδε πίεσε όσο δεν μπορεί καμία ελληνική ομάδα τον αντίπαλο της. Και αυτό είναι, αποδεικνύεται, το μεγάλο όπλο των ερυθρολεύκων. Να νοιώθει κάθε δευτερόλεπτο ο αντίπαλος την ανάσα του Ολυμπιακού. Πέτυχε ένα γκολ σε αυτό το διάστημα, είχε ακόμα τρεις φάσεις. Στο δεύτερο τα χρειάστηκε για ένα εικοσάλεπτο, το πρώτο του δεύτερου, γιατί στην συνέχεια δεν πιέστηκε…
Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι αν αυτό που βλέπουμε είναι η αυγή μιας νέας μεγάλης εποχής, αλλά φαίνεται ότι από τις στάχτες του ο Ολυμπιακός έχει αρχίσει να δημιουργεί κάτι καινούργιο. Την πορεία του δεν θα μπορούσε ποτέ να αλλάξει ένας, δυο καλοί παίκτες, αλλά η εμπιστοσύνη στον άνθρωπο που θα αναλάμβανε να οδηγήσει την ομάδα από τα λασπόνερα σε γαλάζιες θάλασσες. Ακόμα και αν διαφωνείς με πολλές από τις σκέψεις του Βαλβέρδε, οφείλεις να ομολογήσεις δυο πράγματα. Το απλό, δηλαδή ότι είναι κανονικός προπονητής. Και το δεύτερο και πιο σημαντικό, ότι απολάμβανε και απολαμβάνει την εμπιστοσύνη όλων. Του Μαρινάκη, των παικτών, του κόσμου.
Το ματς με την Λάρισα δεν το πήραν οι συνήθως ύποπτοι. Η νίκη ήρθε από τα μετόπισθεν. Από τον εξαιρετικό Αβραάμ Παπαδόπουλο στην άμυνα, και από τον επιθετικό Μέλμπεργκ. Ο Σουηδός αναζητούσε το γκολ, το πέτυχε με την βοήθεια του Κατσιαρού. Όσο δε για τις πλαγιοκοπήσεις δεν τις είδαμε από αυτούς που τις περιμέναμε. Ούτε από τον Ζαιρί, ούτε από τον Ριέρα. Ο Βασίλης Τοροσίδης του πρώτου ημιχρόνου ήταν αυτό που συνηθίσουμε να χαρακτηρίζουμε μοντέρνο μπακ. Όλες οι φάσεις του Ολυμπιακού, όλη η ανάπτυξη ήταν από τα δεξιά.
Με ρώτησε φίλος Ολυμπιακός χθες το βράδυ:
“Πώς θα το χάσω αυτό το πρωτάθλημα;” . Το καλό και το κακό μας κλείνει το μάτι συνεχώς, σε κάθε βήμα μας και αυτό δεν ισχύει φυσικά μόνο για το ποδόσφαιρο. Το συναντάμε παντού. Αν σκεφτεί ο Ολυμπιακός που ήταν πριν από λίγους μήνες και που είναι τώρα, ίσως να καταλάβουν στον Πειραιά ότι υπάρχει ένας κίνδυνος να χαθεί το πρωτάθλημα και η όλη προσπάθεια. Όχι πολλοί. Αρκεί μια φορά να χαμογελάσεις στο κακό. Μετά σε παίρνει η κάτω βόλτα. Όπως συνέβη πέρυσι με τον Ολυμπιακό, όπως φέτος με τον Παναθηναϊκό.
Όλα αυτά θα μπορούσαν να πέσουν στο τραπέζι για να ψαλιδίσουν κομμάτια της επιτυχίας και της ευτυχίας, θα μπορούσαν να σταθούν και ως θέματα για συζήτηση, αν δεν ξεχνούσαμε κάτι το πολύ σημαντικό.
Τι ήταν ο Ολυμπιακός μέχρι πριν λίγους μήνες; Μια ομάδα υπό κατάρρευση. Δεν αναφερόμαστε σε ένα πρωτάθλημα που δεν έγινε δικό του, αλλά για μια κρίση που είχε περάσει τα αποδυτήρια, τα γραφεία, είχε βρει ανοιχτές πόρτες παντού.
Σπουδαία πράγματα δεν έχει πετύχει ο Ολυμπιακός στον αγωνιστικό χώρο. Να μην παραμυθιαζόμαστε. Αν, όμως, λάβουμε υπόψη μας που ήταν τον Μάιο και που είναι τώρα, η διαδρομή του είναι αντικείμενο προσοχής, αλλά και θαυμασμού.
Ακόμα και η διαδικασία για την ποιότητα των αντιπάλων του θα πρέπει να αφήνει αδιάφορο τον Ολυμπιακό. Δεν είναι θέμα δικό του, τα χάλια των άλλων. Μου θυμίζει την υποβάθμιση της αξίας της κατάκτησης του περσινού πρωταθλήματος του Παναθηναϊκού με το σκεπτικό ότι το πήρε από έναν Ολυμπιακό που δεν βλεπόταν. Αστεία πράγματα.
Οι ερυθρόλευκοι είχαν στην Λάρισα μερικά καλά διαστήματα στο πρώτο ημίχρονο. Μόνο στο πρώτο. Από αυτά υπήρχε ένα δεκάλεπτο, στο διάστημα 30 έως 40, όπου η ομάδα του Βαλβέρδε πίεσε όσο δεν μπορεί καμία ελληνική ομάδα τον αντίπαλο της. Και αυτό είναι, αποδεικνύεται, το μεγάλο όπλο των ερυθρολεύκων. Να νοιώθει κάθε δευτερόλεπτο ο αντίπαλος την ανάσα του Ολυμπιακού. Πέτυχε ένα γκολ σε αυτό το διάστημα, είχε ακόμα τρεις φάσεις. Στο δεύτερο τα χρειάστηκε για ένα εικοσάλεπτο, το πρώτο του δεύτερου, γιατί στην συνέχεια δεν πιέστηκε…
Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι αν αυτό που βλέπουμε είναι η αυγή μιας νέας μεγάλης εποχής, αλλά φαίνεται ότι από τις στάχτες του ο Ολυμπιακός έχει αρχίσει να δημιουργεί κάτι καινούργιο. Την πορεία του δεν θα μπορούσε ποτέ να αλλάξει ένας, δυο καλοί παίκτες, αλλά η εμπιστοσύνη στον άνθρωπο που θα αναλάμβανε να οδηγήσει την ομάδα από τα λασπόνερα σε γαλάζιες θάλασσες. Ακόμα και αν διαφωνείς με πολλές από τις σκέψεις του Βαλβέρδε, οφείλεις να ομολογήσεις δυο πράγματα. Το απλό, δηλαδή ότι είναι κανονικός προπονητής. Και το δεύτερο και πιο σημαντικό, ότι απολάμβανε και απολαμβάνει την εμπιστοσύνη όλων. Του Μαρινάκη, των παικτών, του κόσμου.
Το ματς με την Λάρισα δεν το πήραν οι συνήθως ύποπτοι. Η νίκη ήρθε από τα μετόπισθεν. Από τον εξαιρετικό Αβραάμ Παπαδόπουλο στην άμυνα, και από τον επιθετικό Μέλμπεργκ. Ο Σουηδός αναζητούσε το γκολ, το πέτυχε με την βοήθεια του Κατσιαρού. Όσο δε για τις πλαγιοκοπήσεις δεν τις είδαμε από αυτούς που τις περιμέναμε. Ούτε από τον Ζαιρί, ούτε από τον Ριέρα. Ο Βασίλης Τοροσίδης του πρώτου ημιχρόνου ήταν αυτό που συνηθίσουμε να χαρακτηρίζουμε μοντέρνο μπακ. Όλες οι φάσεις του Ολυμπιακού, όλη η ανάπτυξη ήταν από τα δεξιά.
Με ρώτησε φίλος Ολυμπιακός χθες το βράδυ:
“Πώς θα το χάσω αυτό το πρωτάθλημα;” . Το καλό και το κακό μας κλείνει το μάτι συνεχώς, σε κάθε βήμα μας και αυτό δεν ισχύει φυσικά μόνο για το ποδόσφαιρο. Το συναντάμε παντού. Αν σκεφτεί ο Ολυμπιακός που ήταν πριν από λίγους μήνες και που είναι τώρα, ίσως να καταλάβουν στον Πειραιά ότι υπάρχει ένας κίνδυνος να χαθεί το πρωτάθλημα και η όλη προσπάθεια. Όχι πολλοί. Αρκεί μια φορά να χαμογελάσεις στο κακό. Μετά σε παίρνει η κάτω βόλτα. Όπως συνέβη πέρυσι με τον Ολυμπιακό, όπως φέτος με τον Παναθηναϊκό.
