Ο Αρης είχε τσαμπουκά στο παιχνίδι του

Σε αυτό ακριβώς το στοιχείο στηρίχθηκε τόσο ο ΠΑΟΚ όσο και ο Αρης με τη μόνη διαφορά πως οι κίτρινοι προσπάθησαν και σε ένα μεγάλο βαθμό το κατάφεραν, να παίξουν ορθόδοξο και στρωτό ποδόσφαιρο. Βέβαια, το πόσο εύκολο είναι να βάλεις την μπάλα κάτω σε ένα γήπεδο που έμοιαζε με βάλτο αυτό μόνο οι ποδοσφαιριστές το ξέρουν, ωστόσο το θέμα είναι πως η ομάδα του Κίκε Ερνάντεθ παρουσίασε την εικόνα εκείνη που υπόσχονταν άπαντες μετά τα τελευταία στραπάτσα με Λεβαδειακό και Εργοτέλη.

Ο όρκος νίκης που έκαναν οι παίκτες δευτερόλεπτα πριν τη σέντρα δεν έγινε για το θεαθήναι. Εγινε γιατί το πίστευαν, έγινε γιατί όλοι τους ήθελαν να αποδείξουν πως η μέτρια εικόνα που παρουσιάζει η ομάδα τη φετινή σεζόν δεν αντικατοπτρίζει τις δυνατότητές της. Δεν χωράει αμφιβολία πως ο Αρης είναι μια ομάδα που ξεχειλίζει από ποιότητα και αυτό το έχουμε τονίσει ουκ ολίγες φορές. Σε αυτό που υστερεί είναι στην πειθαρχία στο παιχνίδι της, αλλά και στο ψυχολογικό κομμάτι όταν το ματς στραβώνει.

Στο ντέρμπι της Τετάρτης ήταν από τις λίγες φορές που ο Αρης έδειξε φέτος πειθαρχία στο παιχνίδι του, με τους παίκτες να διαβάζουν τον αγώνα, να προσαρμόζονται στις δυσκολίες του και να κυνηγούν με σχέδιο τη νίκη που θα τους έδινε την πρόκριση. Σε αντίθεση με τον δικέφαλο του Βορρά που περιορίστηκε σε ανούσιο παιχνίδι τακτικής προσπαθώντας να γείρει την πλάστιγγα υπέρ του με τη μέθοδο του τσαμπουκά (ρίχνω μια-δυο κλωτσιές για να δείξω ποιος είναι το αφεντικό), ο Αρης έβγαλε εις πέρας μια δύσκολη αποστολή σε μια καυτή έδρα έχοντας ένα συγκεκριμένο πλάνο. Ποιο ήταν αυτό; Παίζω πρωτίστως για την ισοπαλία ώστε να φέρω το παιχνίδι σε επαναληπτικό στην έδρα μου και στη συνέχεια αν δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις κυνηγάω τη νίκη και καθαρίζω την πρόκριση μέσα στην Τούμπα.

Η αλήθεια είναι πως οι προϋποθέσεις δημιουργήθηκαν, αλλά όπως τόνισε και ο Κίκε Ερνάντεθ μετά το τέλος του αγώνα, το σημαντικότερο απ’όλα είναι να τελειώνεις τις φάσεις. Γιατί και στη Λειβαδιά ο Αρης δημιούργησε τις προϋποθέσεις για τη νίκη και έκανε φάσεις, αλλά στο τέλος του αγώνα και με το 2-0 στην πλάτη, όλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν πως χάθηκαν οι τρεις βαθμοί.

Οι κίτρινοι μόνο ικανοποιημένοι μπορούν να αισθάνονται μετά το 0-0 της Τούμπας, όχι γιατί έμειναν ζωντανοί στην πρόκριση στα προημιτελικά του κυπέλλου, αλλά γιατί έδειξαν σε όλους τις δυνατότητές τους και το πραγματικό τους πρόσωπο. Βέβαια, χρειάστηκε να μπει η θηλιά στο λαιμό και να δημιουργηθεί μια περιραίουσα ατμόσφαιρα αμφισβήτησης προς το πρόσωπο του Ερνάντεθ και των παικτών για να παρουσιαστεί ένας Αρης όπως τον θέλει ο κόσμος τους, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Εξάλλου, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Το μοναδικό μελανό σημείο στο ντέρμπι ήταν η καθυστερημένη αντίδραση του Κίκε Ερνάντεθ στις αλλαγές. Ενώ έστησε άψογα την ομάδα και πήρε από τον καθένα ό,τι καλύτερο μπορούσε να του δώσει, καθυστέρησε να κάνει τουλάχιστον μία αλλαγή την ώρα που ο ΠΑΟΚ έδειχνε ξεκάθαρα εγκλωβισμένος και βραχυκυκλωμένος. Με τον Αρη να έχει τους χώρους και να βγαίνει στην αντεπίθεση, ο Ισπανός προπονητής θα μπορούσε να φορτώσει την επίθεση είτε με τον Παπάζογλου, είτε με τον Λαμπριάκο για να έχει ένα πλεονέκτημα τουλάχιστον στις κεφαλιές. Αυτό έγινε στο 87’ με την είσοδο του Λαμπριάκου, αλλά τότε ήταν αργά, γιατί τόσο ο ΠΑΟΚ όσο και ο Αρης δεν έδειχναν διατεθειμένοι να ρισκάρουν χάνοντας το ματς στο τέλος.

Η κάρτα που δεν είδε ποτέ ο Γκαρσία

Ο Κάκος έδειξε από τα πρώτα λεπτά του ντέρμπι ότι θα αφήσει τα μαρκαρίσματα και δεν θα επηρεάσει την ομαλή ροή του αγώνα. Με εξαίρεση φυσικά τις κοκορομαχίες όπου αναγκάστηκε να βγάλει την κάρτα, ο διαιτητής απέφυγε να τηρήσει κατά γράμμα το νόμο αναφορικά με τον πειθαρχικό έλεγχο. Στη φάση, όμως, του σκληρού μαρκαρίσματος του Πάμπλο Γκαρσία πάνω στον Χαβίτο, ο Κάκος δεν είδε ούτε φάουλ, ξεσηκώνοντας τις δικαιολογημένες διαμαρτυρίες των κίτρινων. Φάση-ορισμός του φάουλ και φυσικά της κίτρινης κάρτας, η οποία όμως ουδέποτε σφυρίχτηκε. Το γράψαμε και πιο πάνω. Ο δικέφαλος επέλεξε να παίξει πιο… τσαμπουκαλεμένα αφήνοντας την τακτική να βουλιάζει σε κάποια από της λακκούβες της Τούμπας, αλλά όταν αυτό γίνεται με την ανοχή του διαιτητή, τότε αυτομάτως ο αντίπαλος χάνει το οποιοδήποτε πλεονέκτημα.