Ο Δ. Κριτής σχολιάζει τη λογική του παραλόγου στο φετινό Παναθηναϊκό…
Όταν ψάχνεις λογική σε μία ομάδα με δύο διοικήσεις (καλοκαιρινή και χειμωνιάτικη), δύο προπονητές (καλοκαιρινό και χειμωνιάτικο), δύο τεχνικούς διευθυντές (4 seasons αυτοί) και δύο γυμναστές (all weather), μοιραία χάνεις και τα αυγά και τα... παπούτσια. Ο Δ. Κριτής σχολιάζει τη λογική του παραλόγου στον φετινό Παναθηναϊκό...
«Κανείς δεν φοράει παπούτσια εκεί. Θα πεθαίναμε της πείνας»!
Λίγο αργότερα, ένας άλλος έμπορος παπουτσιών επισκέφτηκε τον ίδιο τόπο και όταν αργότερα επέστρεψε, διηγήθηκε την εμπειρία στο αφεντικό του:
«Κανείς δεν έχει παπούτσια εκεί. Θα κάναμε χρυσές δουλειές»!
Δεν ξέρω ποιος είχε το δίκιο και ποιος το άδικο. Αν δηλαδή κάποιος από τους δύο ήταν ρεαλιστής και ο άλλος αιθεροβάμων ή απλώς αποτελούν ένα παράδειγμα διαφοράς σε φιλοδοξία, μαχητικότητα και όραμα.
Φαντάζομαι όμως ότι τέτοιους ανθρώπους (ανα)γνωρίζουμε συχνά στην καθημερινότητά μας. Και ως επί το πλείστον μας κερδίζουν οι δεύτεροι. Αυτοί που το ψάχνουν, το παλεύουν για να το κατακτήσουν.
Για να είμαι όμως ειλικρινής, δεν ξέρω σε ποια από τις δύο κατηγορίες ανήκει ο
Ζεσουάλδο Φερέιρα. Φρέσκος επισκέπτης σ’ έναν πρώην ποδοσφαιρικό παράδεισο και νυν άγονη γραμμή. Αν ανήκει στη δεύτερη κατηγορία, θα έπρεπε εδώ κιόλας να μας διορθώσει και να μας πει ότι δεν υπήρξε
ποδοσφαιρικός παράδεισος, ούτε βέβαια έγινε ξαφνικά άγονη γραμμή.
Ήταν μια ομάδα που δεν έθελξε κιόλας με το θέαμα που παρουσίασε, αλλά γοήτευσε με το ομαδικό της πνεύμα. Κι αυτό ακριβώς το ομαδικό πνεύμα ήταν που βοήθησε να αναδειχθούν τα
ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάποιων προσωπικοτήτων και να κάνουν την διαφορά σε κρίσιμα σημεία.
prasinanea.gr
Όταν το ομαδικό πνεύμα και το κίνητρο (της επιστροφής στους τίτλους) εξέλιπαν, χάθηκε μαζί με το θέαμα και το αποτέλεσμα. Τόσο απλά και απόλυτα λογικά.
Όταν όμως ψάχνεις λογική σε μία ομάδα με δύο διοικήσεις (καλοκαιρινή και χειμωνιάτικη), δύο προπονητές (καλοκαιρινό και χειμωνιάτικο), δύο τεχνικούς διευθυντές (4 seasons αυτοί) και δύο γυμναστές (all weather), μοιραία χάνεις και τα αυγά και τα… παπούτσια.
Θα περίμενες τουλάχιστον να είχε και δύο πρόσωπα. Κι αν έχει πάντως, είναι ολόιδια διάολε. Σαν ένα,
τρομακτικά παράλογο και εξόχως αποκρουστικό.
Κι αν βρεθεί ένας που να χαρακτηρίσει υπερβολικά τα περί παραλογισμού, ας βάλει το χέρι στην καρδιά και να μας πει στα ίσα ότι το περίμενε, αργά ή γρήγορα, να δει τον πολυμετοχικό Παναθηναϊκό των 40 εκατομμυρίων ευρώ σε μεταγραφές, να αγωνίζεται με κινητήριους επιτελικούς μέσους τον Μαρίνο και τον Ιωαννίδη. Ας το πει.
Ας μας πει ότι συμβαίνει κάποτε να δούμε και τον
Πανσερραϊκό να κάνει διπλάσιες τελικές προσπάθειες από τον Παναθηναϊκό μέσα στο Ολυμπιακό Στάδιο. Συμβαίνει να δούμε τον
Αστέρα Τρίπολης να έχει τριπλάσιες τελικές από τον Παναθηναϊκό μέσα σ’ ένα μόνο ημίχρονο. Συμβαίνει να ολοκληρώνεται το παιχνίδι με τον νεοφώτιστο
Ολυμπιακό Βόλου να κάνει double score ευκαιριών μέσα στο ΟΑΚΑ, με τον Παναθηναϊκό να έχει μόλις δύο σ’ ένα ολόκληρο σαρανταπεντάλεπτο, εκ των οποίων η μία από σέντρα σουτ του Σεϊταρίδη.
Συμβαίνει μέσα σε μια τριετία. Αλλά σε μία σεζόν, μόνο στην Primera Division ή την Premier League. Εκεί βεβαίως μιλάμε για ένα εντελώς διαφορετικό ανταγωνιστικό επίπεδο. Κι εκεί 2-3 τέτοιες γκέλες είναι ευκολότερο να καλυφθούν, ακριβώς γιατί ο καθένας μπορεί να ηττηθεί από τον καθέναν, φθάνει απλά να βρεθεί σε μία κακή ημέρα ή να πέσει σε μια καταπληκτική βραδιά του αντιπάλου του.
Επειδή όμως μιλάμε για την Super Superleague, ας είμαστε ρεαλιστές:
2-3 τέτοιες γκέλες στοιχίζουν το πρωτάθλημα. Όταν μάλιστα ο προπονητής της μεγάλης, πλην ηττημένης, ομάδας σ’ έναν αγώνα όπως ο σαββατιάτικος στο ΟΑΚΑ, δηλώνει ότι «η ομάδα σήμερα δεν έπαιξε άσχημα», δικαιολογημένα σε κυριεύει ο πανικός. Χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο που ήσουν έτοιμος να πουλήσεις σπίτι, εξοχικό και αυτοκίνητο και να τα ποντάρεις όλα πως δεν γίνεται χειρότερα!
Δεν είναι τίμιο βέβαια να την πέφτουμε σ’ έναν προπονητή που βρίσκεται μόλις ένα μήνα στην ομάδα και εν πάση περιπτώσει έτσι την παρέλαβε, δεν την έκανε ο ίδιος! Αλλά (σωστά προβλέψατε, υπάρχει κι ένα «αλλά») το βέβαιο είναι ότι θα πρέπει κάποιος να του μιλήσει και να του εξηγήσει μερικά πράγματα. Για τις ιδιαιτερότητες του πρωταθλήματος, αλλά και του συλλόγου τον οποίο ανέλαβε.
Να τον ενημερώσει και να τον καθοδηγήσει αυτό το δύσκολο διάστημα της προσαρμογής. Γιατί το να μην γνωρίζεις ότι ο Καραγκούνης συμπλήρωνε 100 ευρωπαϊκές συμμετοχές αν αγωνιζόταν στην Κοπεγχάγη είναι σταγόνα στον Ατλαντικό ωκεανό, αλλά το να αγνοείς ότι ο Ιωαννίδης έπαιξε δεκάρι μόνο στην ομάδα του σχολείου όταν τραυματίστηκε ο προικισμένος από τη φύση συμμαθητής του, με το συμπάθιο κιόλας, είναι θαλασσοταραχή.
Με τους παίκτες να πηγαινοέρχονται μεταξύ ενδεκάδας και εξέδρας, να αλλάζουν θέσεις και ρόλους όχι μόνο από βδομάδα σε βδομάδα, αλλά και από τέταρτο σε τέταρτο μέσα στο ίδιο παιχνίδι, δεν βοηθάει. Μάλλον δυσχεραίνει την ήδη επιβαρυμένη κατάσταση, μάλλον επιδεινώνει τα προβλήματα του ούτως ή άλλως προβληματικού συνόλου που ανέλαβε να ηγηθεί.
Εκτός κι αν… Εκτός κι αν έχουν ήδη διαγράψει το φετινό πρωτάθλημα και όλα τα παραπάνω εντάσσονται στο πλαίσιο ενός επικείμενου γενναίου ξεσκαρταρίσματος και χτίσιμο από την αρχή. Τότε ναι, δικαιολογούνται όλα. Διαφορετικά, δεν μπορώ να φανταστώ τι άλλο θα έκανε κάποιος μετανιωμένος για την επιλογή του, θέλοντας να εκβιάσει την μετ’ αποζημιώσεως απομάκρυνσή του.
Από την άλλη πάλι, μπορεί η επιδείνωση να συνέπεσε απλώς χρονικά με την έλευση του Φερέιρα. Ή μήπως με την εκ των υστέρων απονομή του περιβραχιόνιου στον Σισέ; Φουλ της σύμπτωσης με θαλασσοταραχή…
