Ο Δημήτρης Κριτής στέλνει γράμμα στον Αγιο Βασίλη

Από παιδί είχα μία έντονη δυσπιστία προς τον Άγιο Βασίλη.

Ίσως γιατί δεν είχα αποδείξεις της ύπαρξής του. Τόσες φορές είδα από την χαραμάδα της μισόκλειστης πόρτας του παιδικού δωματίου, τον πατέρα μου να τοποθετεί κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο τα δώρα που την επόμενη ημέρα μου πλάσαρε ως δώρα του Άη Βασίλη!

Ίσως γιατί σπάνια μου ικανοποιούσε επιθυμίες, που δεν αφορούσαν υλικά αγαθά. Τόσες φορές του ζήτησα ένα πρωτάθλημα για τον καλό μου φίλο που ήταν Ολυμπιακός κι έκανε δέκα χρόνια να του το φέρει!

Ίσως γιατί τις Άγιες αυτές ημέρες νιώθω πιο έντονη την επιθυμία να προσφέρω, παρά να δέχομαι. Να δίνω απλόχερα τις ευχές μου βρε αδερφέ, για παράδειγμα στον Ντέμη να κατακτήσει επιτέλους έναν τίτλο. Π.χ. αυτόν του ομορφότερου μεγαλομετόχου!

Μετά τις θερμές παραινέσεις του φίλου Σταύρου (του Καραϊνδρου ντε…) να στείλω μετά από τόσα χρόνια ένα γράμμα στον Άη Βασίλη με μία μου επιθυμία, ενέδωσα.

Λοιπόν έχουμε και λέμε:

«Αγαπητέ Άη,

σου ζητώ να φέρεις ειρήνη στην ομάδα που με ταλαιπωρεί (και ενίοτε την ταλαιπωρώ…) και να την ξαναδώ μονιασμένη στο χορτάρι και την εξέδρα. Μία, ενιαία και αδιαίρετη που λένε και αυτοί που ξέρουν.

Ξέρω ότι σου την έσκασα. Περίμενες να ζητήσω καμιά ευρωπαϊκή πορεία ή κανά πρωταθληματάκι, αλλά πρώτον, έχουμε μπόλικα απ’ αυτά και δεύτερον, αν είμαστε αδιαίρετοι θα ξαναπάρουμε ούτως ή άλλως άλλα τόσα.

Δικός σου,

Δημήτρης ».

Υ.Γ.1: Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής προς όλους, αυτό που με δελέασε για να ενδώσω στην πρόταση του φίλου Σταύρου, ήταν η προτεινόμενη αντιπαροχή. Μου έταξε ένα τραπέζι, αλλά δεν θυμάμαι αν είναι τραπέζι πόκερ ή τραπέζι γουρουνοπούλα. Αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι, πολύ φοβάμαι ότι είναι το δεύτερο…
Υ.Γ.2: Ρε συ Σταύρο, πως είναι δυνατόν να εμπιστεύεσαι Άγιο που φοράει κόκκινα;